ทั้งเมืองจมอยู่ใต้น้ำอีกครั้ง ภาพรถราที่เคยพลุกพล่านหายไปจนหมดสิ้น
การจราจรติดขัดที่เคยทำให้ผู้คนหงุดหงิด บัดนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีกแล้ว
ผืนน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตา เส้นทางโล่งตลอดสาย
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฉียวเลี่ยงก็มาถึงเชิงเขาหนานซาน
บริเวณนี้มีระดับพื้นดินสูงกว่า ระดับน้ำจึงค่อย ๆ ตื้นลง เฉียวเลี่ยงกระโดดลงจากเรือยางท้องแบน เตรียมเก็บมันเข้ามิติ
ทันใดนั้น เสียงตื่นเต้นก็ดังแว่วมาจากด้านหลังไกล ๆ
“เฉียวเลี่ยง! เธอมีเรือ!”
เฉียวเลี่ยงหันกลับไปมอง
หลี่จินเป่ากระชากหลี่อิ๋นเป่าจนเซ แล้วผลักเธอออกไปอย่างรำคาญ ก่อนพุ่งตรงมาหาเฉียวเลี่ยง
ชายอ้วนหนักกว่า 140 กิโลกรัมวิ่งจนเนื้อบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมไปมา เขาหอบหายใจพลางตะโกนว่า “เฉียวเลี่ยง เธอมีเรือ รีบไปรับแม่ฉันมาที”
เฉียวเลี่ยงเลิกคิ้ว ก่อนยิ้มให้เขา
เธอก้มลงเปิดวาล์วลมทุกตัว เสียงปั๊มไฟฟ้าทำงานย้อนทางดังหึ่งขึ้น ทุ่นลอยสองข้างลำเรือค่อย ๆ แฟบลงให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า