ฉินเป้ยเป้ย: !!!
เขาชี้แผ่นหลังของเฉียวเลี่ยงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “เธอ...เธอ...เธอไปแบบนี้เลยเหรอ?”
ฮั่วเว่ยหัวเหลือบมองเขา “ใครใช้ให้นายยืนกรานจะทำเซอร์ไพรส์เธอล่ะ เซอร์ไพรส์ไหม?”
ฉินเป้ยเป้ยแทบจะร้องไห้ “เธอก็ไม่ได้บอกนี่ว่ามีเรือยางท้องแบน!”
ตอนนั้นเฉียวเลี่ยงพูดไว้ยังไงนะ? เธอบอกว่าจะขับเรือยอชต์กลับมา ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็จะขับเรือบรรทุกเครื่องบินมา ไม่มีคำไหนจริงสักคำ!
เฉียวเลี่ยงพบเรือยางท้องแบนของศูนย์จัดการเหตุฉุกเฉินเมืองหลิงเฉิงอีกลำในไม่ช้า พอเห็นทั้งสามคนสวมเสื้อกันฝนของตำรวจ เธอก็ชะงักด้วยความประหลาดใจไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้หยุดรอ รีบขับผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“ตามไป!” เจียงเสี่ยวเป่ยตะโกนเสียงต่ำ ก่อนรีบหันหัวเรือตามไป
ชั่วขณะนั้น เรือยางท้องแบนสามลำที่มีเฉียวเลี่ยงนำหน้าแล่นฝ่าตัวเมืองไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์คำราม
ไม่กี่นาทีต่อมา เฉียวเลี่ยงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเรือยางท้องแบนที่ตามหลังมานั้นกำลังไล่ตามเธอ จู่ ๆ ก็นึกถึงข้อตกลงกับนายตำรวจคนนั้นขึ้นมา ใบหน้าพลันมืดครึ้ม