หลี่จินเป่าปีนขึ้นมาจากโคลนเลน สภาพมอมแมมไปทั้งตัว ทว่าบนใบหน้ากลับเผยความชั่วร้ายที่ไม่ควรมีในวัยของเขา
เขายืนอยู่ข้างหลังหลี่อิ๋นเป่า กัดฟันพูดว่า “จะพูดไร้สาระกับหล่อนให้มากความทำไม? โทรหาคุณเหยา ให้เขาพาผู้หญิงสารเลวนั่นไป!”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของหลี่อิ๋นเป่าก็ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอหันไปตวาดหลี่จินเป่า “หุบปาก! พูดบ้าอะไรของนาย?!”
“แต่ก็จริงนี่...” หลี่จินเป่าเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่าถูกสายตาดุดันผิดปกติของหลี่อิ๋นเป่าข่มจนต้องปิดปาก
เขาอาจหุนหันพลันแล่น แต่ไม่ได้โง่จริง ๆ
ในเมื่อทางการประกาศแล้วว่าวันสิ้นโลกมาถึง เขาก็เป็นแค่นักศึกษาที่ไม่มีเงิน ไม่มีความสามารถ และไม่มีเส้นสายทางสังคม สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ก็คือพี่สาวคนนี้
ลับหลังคนอื่น เขาจะอาละวาดงอแงใส่พี่สาวก็ได้ แต่จะทำให้เรื่องของเธอพังจริง ๆ ไม่ได้
ถ้าไม่มีพี่สาวที่ได้มาอย่างไม่คาดฝันคนนี้ เขาก็คงต้องไปเบียดเสียดอยู่ในศูนย์หลบภัยเหมือนคนทั่วไป