เฉียวเลี่ยงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เจ้าของบ้านเลขที่ 1 ตรอกหลิงเฉิง ก็คือไอ้หมูตอนโรคจิตที่ชาติก่อนบังคับให้เธอยอมสละร่างกายเพื่อแลกเสบียง โดยมีหลี่อิ๋นเป่ากับพวกอีกสองคนเป็นคนบีบบังคับ
เขายังเป็นผู้พัฒนาโครงการหนานซานอวี้หยวน และอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่บนยอดเขา
ที่แท้พวกนั้นก็สมคบคิดกันตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
หลี่อิ๋นเป่าไม่ได้จะให้เธอไปปรนนิบัติคุณจงหรอกหรือ? ทำไมถึงเปลี่ยนคนกะทันหันล่ะ?
เฉียวเลี่ยงแค่สงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เธอไม่กังวลเลยว่าหลี่อิ๋นเป่าจะก่อเรื่อง ต่อหน้าอำนาจที่เด็ดขาด แผนการทั้งหลายก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้เธอมีพลังมากพอจะหยิบอะไรก็ได้จากมิติออกมาขว้างใส่จนอีกฝ่ายตาย!
แต่เรื่องนี้กลับทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่า ชาติก่อนไอ้หมูตอนนั่นกักตุนเสบียงไว้มากมายในคฤหาสน์หลังใหญ่ คราวนี้ทั้งหมดก็เป็นของเธอแล้ว
เพื่อนบ้านกักตุนข้าว ฉันกักตุนปืน เพื่อนบ้านก็คือยุ้งฉางของฉัน
เฉียวเลี่ยงหรี่ตา ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปชั้นบน เงินแสนหยวนงั้นเหรอ? ฉันหาเองก็ได้
ครู่ต่อมา เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสองเสียงก็ดังขึ้นจากชั้นใต้ดิน
บอดี้การ์ดสองคนสั่นงันงก ตาเบิกกว้างจ้องศพหญิงที่แขวนอยู่ตรงประตูห้องดูหนัง ก่อนจะเซถอยหลัง
ใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าซีดขาวของเฉียวเลี่ยงมีคราบน้ำตาสองสายไหลปนเลือด มุมปากฉีกไปจนถึงใบหูยกยิ้มพิลึก ดวงตาที่ไร้ตาขาวจ้องพวกเขาเขม็ง...
“ปิดประตู! รีบปิดประตู!”
“ปัง!”
ประตูห้องดูหนังปิดสนิท บอดี้การ์ดทั้งสองทรุดนั่งลงบนพรม ฟันกระทบกันกึก ๆ จนพูดไม่ออกสักคำ
เฉียวเลี่ยงยื่นมือควักคอนแทคเลนส์สีออก พลางเบ้ปากอย่างดูแคลน “พวกปฏิกิริยาทั้งหลายก็เป็นแค่เสือกระดาษ!”