“ให้ฉันช่วยไปรับพัสดุให้เนี่ยนะ ล้อกันเล่นหรือเปล่า?”
คุณชายลูกเศรษฐีพลันทำหน้าบึ้ง จ้องเฉียวเลี่ยงอย่างไม่พอใจ “ฉันตั้งใจมาจีบเธอนะ เธอก็เป็นดาราเหมือนกัน มีบางเรื่องฉันเลยไม่พูดต่อหน้าคนอื่น”
เฉียวเลี่ยงงุนงง เธอไม่ได้สนิทกับคุณชายคนนี้ เวลาเจอกันก็แค่ต่างคนต่างเชิดหน้าใส่กัน วันนี้เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่คุยกันด้วยซ้ำ จะมีเรื่องอะไรให้พูด?
แต่อีกฝ่ายอยู่ในรายชื่อคนที่เธอกำลังตามหา พอเดินมาหาถึงที่ เธอก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ
คุณชายลูกเศรษฐีขมวดคิ้ว คล้ายจะหงุดหงิดอยู่บ้าง ก่อนโบกมือแล้วพูดว่า
“เจียงเยว่ซีที่รับบทเป็นพี่สาวเธอในละครเรื่องก่อนเป็นแฟนฉัน เรื่องที่เธอตั้งใจตบหน้าเขาหลายครั้งนั่น...”
เฉียวเลี่ยงใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะนึกถึงเรื่องที่ผ่านมานานราวกับเกิดขึ้นคนละชาติ เธอยกมือกางนิ้วทั้งห้า สีหน้าจริงใจ
“ก่อนที่ฉันจะตบเขา มีฉากที่เขาผลักฉันตกน้ำ ถ่ายกันกลางฤดูหนาว เขาจงใจผลักฉันตั้งห้าครั้งกว่าจะผ่าน จนบ่อน้ำที่เพิ่งจับตัวเป็นน้ำแข็งแตกเป็นรูตั้งห้ารู ฉันตบเขาแค่หกครั้ง ไม่ได้มากอะไรเลย”
คุณชายลูกเศรษฐีชะงักไป “เป็นไปไม่ได้ เยว่ซีโตมาด้วยกันกับฉันตั้งแต่เด็ก ฉันรู้จักเขาดี เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”
เฉียวเลี่ยงเบ้ปาก ในชาติที่แล้ว ขาของนายก็ถูกเพื่อนรักสมัยเด็กคนนี้หลอกจนเสียไปแล้ว ยังจะมาพูดว่ารู้จักเขาดีอีก
เธอคร้านจะพูดเรื่องนี้กับเขา พลางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วถามว่า “มาหาเรื่องแทนเขาหรือไง?”
ตั้งแต่เลิกมองตัวเองเป็นดารา เธอก็ชอบหาเรื่องชกต่อยมากขึ้น
คุณชายลูกเศรษฐีส่ายหน้า “ตอนแรกฉันกะจะมาเตือนเธอว่าอย่าทำอีก ถึงฉันจะไม่เคยชินกับการทำร้ายผู้หญิงก็เถอะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ เฉียวเลี่ยงก็ต่อยเข้าที่ไหล่เขาอย่างแรง “แต่ฉันชินกับการทำร้ายผู้ชาย”
！！！
คุณชายลูกเศรษฐีอึ้งตะลึง
สองวินาทีต่อมา เขาถึงได้สติ คว้าข้อมือเฉียวเลี่ยงไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “เธอมาต่อยคนอื่นได้ยังไง?”