“แน่นอน” เฉียวเลี่ยงหันกลับมาครึ่งตัว ชี้ไปทางใต้ดิน “ในภูเขามีแม่น้ำใต้ดินที่ไหลเชี่ยวอยู่สายหนึ่ง ขุดทางเชื่อมถึงแม่น้ำใต้ดิน แล้วติดตั้งระบบผลิตไฟฟ้าพลังน้ำอย่างน้อยสามชุด”
เธอยกแขนวาดวงกลมขนาดใหญ่ “เปลี่ยนกำแพงรอบลานทั้งหมดเป็นกำแพงโลหะผสมหนา 10 เซนติเมตร สูงอย่างน้อย 10 เมตร แล้วติดตั้งระบบกล้องวงจรปิด 360 องศาที่ไม่มีมุมอับ”
“จัดพื้นที่เพาะปลูกในอาคาร ใช้ไฟแอลอีดีแบบเต็มสเปกตรัมสร้างฟาร์มปลูกพืชไร้ดินขนาดเล็ก”
“ติดตั้งระบบหมุนเวียนอากาศบริสุทธิ์ที่มีระบบป้องกัน กรองอากาศหมุนเวียนทุก 20 ชั่วโมง...”
โดยไม่รู้ตัว เฉียวเลี่ยงก็นึกถึงดินที่ถูกกัดกร่อนและคุณภาพอากาศที่เลวร้ายลงหลังวันสิ้นโลกผ่านไปหลายปี จนอดวางแผนขึ้นมาไม่ได้
ชั่วขณะนั้น แม้แต่หัวหน้าคนงานก็ยังเข้ามาฟังอย่างสนอกสนใจ
“เดี๋ยวก่อน ทำไมคุณไม่ทำที่บ้านตัวเองล่ะ?”
ในที่สุดคุณชายบ้านรวยก็ถามคำถามแทงใจดำออกมา
เฉียวเลี่ยงชะงักเล็กน้อย ค่อย ๆ วางขวดน้ำแร่ลงบนโต๊ะชา ก่อนตอบอย่างไม่แสดงสีหน้า “ถามได้ดี นี่แหละเหตุผลที่ฉันมาหาคุณโดยไม่ได้นัด ขอคุยกันเป็นการส่วนตัวหน่อย”
เฉียวเลี่ยงกวักมือเรียก ส่งสัญญาณให้คุณชายบ้านรวยตามเธอขึ้นไปชั้นสอง
ชั้นบนก็มีคนงานกำลังทำงานอยู่เช่นกัน ทุกคนหันมามองพร้อมกัน บางคนจำเฉียวเลี่ยงได้ จึงมองคุณชายบ้านรวยด้วยสายตาอิจฉาอย่างยิ่ง
คนรวยนี่ดีจริง มีแฟนเป็นดาราทีเดียวสองคน
เฉียวเลี่ยงจำต้องพาเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น แล้วมุดเข้าไปในห้องแต่งตัว
คุณชายบ้านรวยไขว่ห้างพิงตู้เสื้อผ้า กอดอกมองเธอด้วยสายตาประหนึ่งว่า ‘อยากเรียกร้องความสนใจจากฉันล่ะสิ แต่ฉันมองออกหมดแล้ว’
เขายินดีควักเงินตามใจแฟนสาวที่เป็นรักแรกสมัยเด็ก ให้ถือเสียว่าเป็นของขวัญสุดสัปดาห์ แต่ไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยกับผู้หญิงคนอื่น