เหมยฟางมองเฉียวเลี่ยงด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก มิน่าล่ะแอนตี้แฟนของเธอถึงได้เยอะขนาดนี้…พี่สาวโดนด่าทีไรก็ไม่ได้โดนฟรี ๆ เลยจริง ๆ
เด็กสาวกำลังทำอะไรไม่ถูก เฉียวเลี่ยงกลับเป็นฝ่ายปล่อยมือก่อน
อักษรสีแดงพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด: 【คัดลอกพลังมิติสำเร็จ】
ดวงตาของเฉียวเลี่ยงเปล่งประกายเจิดจ้าผิดปกติ แฝงความนัยลึกซึ้งขณะกล่าวว่า “จริง ๆ แล้วฉันกำลังคัดเลือกนักแสดงให้บทละครเรื่องใหม่ เธอผ่านการทดสอบแล้ว รางวัลคือบัตรคอนเสิร์ตวันนี้”
พูดจบก็รีบควักโทรศัพท์ออกมา “ยังมีรางวัลอื่นอีก ไว้เพิ่มเพื่อนแล้วฝากเบอร์ไว้ก่อนนะ ฉันจะติดต่อไปให้เร็วที่สุด”
เหมยฟาง: ???
นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?
เฉียวเลี่ยงหยิบบัตรคอนเสิร์ตออกมา วางตรงหน้าเหมยฟาง แล้วยิ้มอย่างเมตตาราวกับคุณยาย “ไปดูไอดอลของเธออย่างเปิดเผยได้เลย”
พอเห็นบัตรคอนเสิร์ต เหมยฟางก็ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ลืมคิดถึงความสมเหตุสมผลไปในพริบตา
เธอฉีกยิ้มกว้างพลางหัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ พ่อไม่ตีหนูแล้ว!”
ชุด รปภ. นั่นเธอแย่งมาจากพ่อ เพื่อจะได้แอบเข้าไปในคอนเสิร์ต เธอถึงกับมอมเหล้าพ่อจนเมาตั้งแต่เที่ยง ป่านนี้อีกฝ่ายยังนอนอยู่ในห้องเก็บของเลย
พี่เลี่ยงนี่ใจดีแปลก ๆ ช่วยให้เธอไม่ต้องโดนตีอีกสักยก
เฉียวเลี่ยงจากไปนานแล้ว เหมยฟางถึงได้สติ รีบวิ่งตามออกไปเพื่อขอบคุณเธอ
เธอยังไม่ได้บอกพี่เลี่ยงเลยว่าไม่อยากเป็นดารา
พี่เลี่ยงดูฉลาดกว่าเธอตั้งเยอะ ยังมีแอนตี้แฟนได้มากมายขนาดนั้น ส่วนเธอโง่ขนาดนี้ คงมีแอนตี้แฟนมากกว่าแน่นอน…เธอไม่เหมือนพี่เลี่ยงหรอก เธอเถียงพวกนั้นไม่ชนะ
แต่เฉียวเลี่ยงเดินลับตาไปแล้ว
บนสะพานลอย ฝีเท้าของเธอเร่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความตื่นเต้นในใจยากจะบรรยายเป็นคำพูด เธอแทบรอไม่ไหวที่จะตรวจดูว่ามิติที่คัดลอกจากเหมยฟางหน้าตาเป็นอย่างไร
ภายในมิติมีแต่สีขาวโพลน มองไม่เห็นอะไรอย่างอื่นเลย
ทำไมถึงไม่เหมือนที่เหมยฟางในชาติก่อนบอกไว้ล่ะ?
ตกลงมิตินี้มีขนาดใหญ่แค่ไหนกันแน่?
เฉียวเลี่ยงอยากรู้ขนาดของมิติอย่างใจจดใจจ่อ จนเกือบจะวิ่งกลับไปถึงลานจอดรถของสนามกีฬา
เธอเดินไปหยุดหน้ารถสปอร์ตของตัวเอง สูดหายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ วางมือขวาลงบนประตูรถ
ทันใดนั้น ตัวเลือกสองข้อก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด: 【คัดลอก & รับเข้า】
หัวใจของเฉียวเลี่ยงเต้นระรัว เธอยกมือขึ้นกุมอกแล้วนึกในใจว่า คัดลอก
ตัวเลือกในห้วงความคิดเปลี่ยนเป็นแถบความคืบหน้าทันที พริบตาเดียวแถบสีเขียวก็วิ่งจนเต็ม
จากนั้นข้อความแจ้งเตือน 【คัดลอกเสร็จสิ้น】 ก็ปรากฏขึ้น
เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ ของที่คัดลอกจะถูกเก็บเข้าไปในมิติโดยอัตโนมัติ
ตอนนี้รถสปอร์ตสีแดงจอดนิ่งอยู่ภายในมิติ หมอกขาวรอบ ๆ แหวกออกไปประมาณ 1 เมตร เผยให้เห็นผืนดินสีดำ
หัวใจของเฉียวเลี่ยงยิ่งเต้นแรงขึ้น ถ้าไก่ออกลูกเป็นไก่ แล้วไก่อีกตัวก็ออกลูกเป็นไก่อีก…
เธอถอนมือขวากลับ ก่อนวางลงบนประตูรถอีกครั้ง ตั้งใจจะคัดลอกซ้ำ
แต่แล้ว…
กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ของแบบนี้ยังมีนโยบายวางแผนครอบครัวด้วยเหรอ?”
เฉียวเลี่ยงไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ลองซ้ำอีกหลายครั้ง ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม
แม่ทำหมันไปแล้ว แต่ลูกสาวก็น่าจะมีหลานสาวได้บ้างสิ?
เธอรีบขับรถไปยังยอดเขาหนานซาน พอถึงบริเวณที่ไม่มีใครอยู่ก็ลงจากรถ เดินสำรวจรอบหนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีกล้องวงจรปิด จึงนำรถโคลนที่อยู่ในมิติออกมา
เธอเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี รถโคลนอาจคัดลอกซ้ำไม่ได้
เฉียวเลี่ยงยกมือแตะรถโคลน เป็นอย่างที่คิด ในห้วงความคิดไม่มีตัวเลือกคัดลอกปรากฏขึ้นเลย
“…”
“ระบบถึงกับเล่นพันธุวิศวกรรมด้วย แบบนี้มันไม่วิทยาศาสตร์แล้ว”
ปากเฉียวเลี่ยงบ่นไปอย่างนั้น แต่ในใจพอใจไม่น้อย ดีใจจนแทบลอยได้
การคัดลอกสิ่งของเข้าไปในมิติทำให้เธอจัดเตรียมเสบียงจำนวนมหาศาลตามแผนได้โดยไม่ต้องให้ใครรู้
เธอแค่โคลนสิ่งของขึ้นมา ไม่ได้กระทบแผนการรวบรวมและกักตุนเสบียงของประเทศ ทั้งยังไม่ทำให้คนที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดและออกตามหาเสบียงไปทั่วในภายหลัง ต้องลงเอยด้วยการหาอะไรไม่พบเลย
เฉียวเลี่ยงเก็บรถโคลนกลับเข้าไปในมิติ สูดอากาศที่อุดมด้วยไอออนออกซิเจนเข้าไป ในใจเบิกบานอย่างยิ่ง
ตรงหน้าเป็นป่าทึบเขียวชอุ่ม แผ่กิ่งก้านบดบังท้องฟ้า
ในวันสิ้นโลกจะยังมีภาพแบบนี้ให้เห็นที่ไหนอีก?
ผืนแผ่นดินรกร้าง ต้นไม้ใบเขียวและดอกไม้สีสดกลายเป็นเพียงสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำ
จู่ ๆ เธอก็คิดขึ้นมาว่า หากเก็บต้นไม้เหล่านี้เข้าไปในมิติ ต้นไม้เขียวขจีและดอกไม้สดใสก็จะไม่เป็นแค่ความทรงจำอีกต่อไป
เท้าของเฉียวเลี่ยงพาเธอเดินไปหาต้นไม้ใหญ่โดยไม่รู้ตัว เธอยื่นมือออกไปแตะลำต้นของต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเบา ๆ
เก็บต้นไม้สักสองสามต้นก็พอแล้ว เธอควรใช้เวลาและพื้นที่ไปกับการกักตุนสิ่งของที่มีประโยชน์มากกว่า
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ตัวเลือกหลายข้อก็เด้งขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างกะทันหัน: 【คัดลอกสิ่งของชิ้นเดียว & คัดลอกทุกสิ่งในเขตปกครองระดับเมืองที่สิ่งของนั้นตั้งอยู่ & รับเข้า】
“เชี่ย!” เฉียวเลี่ยงเบิกตากว้างทันที
ทุกสิ่งในเขตปกครองระดับเมืองที่สิ่งของนั้นตั้งอยู่!!!
หมายความว่าเธอสามารถคัดลอกเมืองทั้งเมืองแล้วเก็บเข้าไปในมิติได้ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด ทั้งที่ดินก่อสร้างในเขตเมือง พื้นที่เกษตรกรรมในเขตชานเมืองและชนบท ตลอดจนทรัพยากรที่ดินตามธรรมชาติอย่างภูเขา ป่าไม้ แหล่งน้ำ และพื้นที่ชุ่มน้ำ
แน่นอนว่ายังรวมถึงสิ่งปลูกสร้างบนผืนดิน และสิ่งของภายในอาคารด้วย!
นั่นหมายความว่าเธอจะได้ครอบครองเสบียงทั้งหมดของเมืองนี้ รวมถึงพื้นที่เพาะปลูกและแหล่งน้ำ
ตอนคัดลอกรถยนต์ก่อนหน้านี้ไม่มีตัวเลือกนี้ หรือเป็นเพราะรากของต้นไม้หยั่งลึกลงไปในดิน จึงถูกนับรวมกับผืนดินเป็น “สิ่งเดียวกัน”?
เธอตื่นเต้นจนไม่มีเวลาคิดลึกซึ้งถึงความลับเบื้องหลัง รีบเลือก 【คัดลอกสิ่งของชิ้นนี้และทุกสิ่งในเขตปกครองระดับเมืองที่ตั้งอยู่】
วินาทีต่อมา แถบความคืบหน้าสีเขียวยาวเหยียดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บนนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า: เหลือเวลาอีก 23:59:57 จึงจะคัดลอกเสร็จ คาดว่าจะใช้หน่วยความจำ 5%
5%!!!
เมืองที่มีพื้นที่กว่า 80,000 ตารางกิโลเมตร ใช้หน่วยความจำแค่ 5% เอง!!!
ถ้ามีเวลามากพอ อย่างน้อยก็กักตุนเมืองได้ 20 เมือง!!!
หัวใจของเฉียวเลี่ยงเต้นรัวดุจเสียงกลอง ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความตื่นเต้น
เธอจ้องแถบความคืบหน้าแล้วครุ่นคิด “คัดลอกเมืองทั้งเมืองต้องใช้เวลา 24 ชั่วโมงเหรอ? หรือเมืองใหญ่เล็กไม่เท่ากัน เวลาที่ใช้ก็เลยต่างกัน?”
ทันทีที่สิ้นเสียง ศีรษะของเธอก็ปวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง ภาพนับไม่ถ้วนแล่นผ่านห้วงความคิดอย่างรวดเร็ว
“อื้อ…” เฉียวเลี่ยงกุมศีรษะพลางย่อตัวลงกับพื้น ผ่านไปครู่ใหญ่ความเจ็บปวดจึงค่อย ๆ ทุเลาลง
เธอไม่มีเวลาพักให้หายมึน รีบตรวจดูสถานการณ์ภายในมิติอย่างกระวนกระวาย
เพียงไม่กี่นาที ป่าไม้เขียวชอุ่ม ถนนคดเคี้ยวขึ้นเขา ร้านอาหารและที่พักบนภูเขา กลุ่มวิลล่าที่เรียงตัวลดหลั่นกันบนไหล่เขา สนามกีฬาที่ตีนเขา ถนนในเมือง รวมถึงบ้านเรือนที่สูงต่ำสลับกัน ก็ปรากฏขึ้นมาครบแล้ว
ทุกสิ่งในเมืองนี้เริ่มแผ่ขยายออกไปภายในมิติอย่างรวดเร็ว ราวกับแผนที่ในเกมที่กำลังโหลด โดยเริ่มจากต้นไม้ต้นนั้นบนยอดเขา
เฉียวเลี่ยงรีบตามหาหมู่บ้านวิลล่าหนานซานอวี้หยวนภายในมิติ ไม่นานก็เห็นบ้านของตัวเอง มองผ่านหน้าต่างเข้าไปยังเห็นข้าวของในบ้านได้ชัดเจน แม้แต่หมอนอิงบนโซฟาก็เหมือนกับของจริงทุกประการ
บนเคาน์เตอร์กลางครัวยังมีกาแฟร้อน ๆ วางอยู่สองแก้ว บอดี้การ์ดทั้งสองทำตัวเหมือนเป็นบ้านตัวเองเลย
เฉียวเลี่ยงหยิกตัวเองแรง ๆ หนหนึ่ง เจ็บจริง
“นี่เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ!” เธออดอุทานไม่ได้ “สุดยอดไปเลย!”
ต้องเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าแค่ไหน ถึงจะมีความสามารถในการคัดลอกที่ทรงพลังและรวดเร็วขนาดนี้ได้!
ตกลงแล้วสิ่งมีชีวิตแบบไหนกันที่มอบความสามารถนี้ให้เธอ?
เป็นสิ่งมีชีวิตจากมิติที่สูงกว่าหรือเปล่า?
“คุณกำลังชมผมอยู่เหรอ?”
เฉียวเลี่ยงสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน เธอเงยหน้าขึ้นจึงเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลตรงหน้า ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไร
ชายหนุ่มสวมชุดกีฬา ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย สายตาที่มองเธออ่านความหมายไม่ออก
เฉียวเลี่ยงจำได้ว่าเขาเป็นเพื่อนบ้านของเธอ ลูกเศรษฐีรุ่นสองที่รวยมากคนหนึ่ง
ในชาติก่อน หลังวันสิ้นโลกผ่านไปหลายปี ลูกเศรษฐีคนนี้ถึงได้มาถึงฐานที่มั่น ตอนนั้นเขาขาขาดไปข้างหนึ่ง ไม่เหลือท่าทีเสเพลเหมือนเมื่อก่อน และไม่เหลือความฮึกเหิมอย่างที่เคยมี
พลังพิเศษของเขาคือความเร็วกับความคล่องแคล่ว แม้ขาข้างหนึ่งจะขาดไป เขาก็ยังกระโดดได้เร็วมาก
เฉียวเลี่ยงมั่นใจว่าเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนรอบตัวเธอไม่มีใครเลย แสดงว่าชายคนนี้ตื่นรู้พลังพิเศษแล้ว และวิ่งมาถึงที่นี่ด้วยความเร็วสูง
ลูกเศรษฐียกคิ้วซ้ายขึ้น พยายามเก็บอาการหยิ่งผยองไว้ไม่อยู่ “เคยเห็นคนวิ่งเร็วขนาดนี้ไหม?”
เฉียวเลี่ยง: “หึ วิ่งเร็วเหรอ? งั้นช่วยไปรับพัสดุให้ฉันหน่อยสิ”