เผชิญกับคำข่มขู่ สีหน้าของจางซินเหยียนพลันเปลี่ยนไปทันที หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ!
เธอจำได้ว่าเพื่อนร่วมงานเคยบอกว่าพ่อของหยางเหว่ยเป็นผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น และมีฐานะไม่ธรรมดา
อีกทั้งยังสนิทกับผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมเอมาก หากอีกฝ่ายคิดจะทำให้เธอตกงานขึ้นมาจริง ๆ ก็ดูจะไม่ใช่แค่คำขู่ลอย ๆ
“อย่าทำเกินไปนักนะ!”
แม้จะอยากตบหยางเหว่ยสักฉาด แต่หลังจากชั่งใจแล้ว จางซินเหยียนก็ยังไม่อยากแตกหักกับเขา
หยางเหว่ยกลับไม่ยอมรามือ “พูดมากน่า มากับฉัน ห้องพักก็จองไว้แล้ว!”
เขาจ้องเธออย่างดุดัน พลางยื่นมือไปคว้าตัวจางซินเหยียน
“คุณจะทำอะไร?”
จางซินเหยียนตกใจจนถอยกรูด รองเท้าส้นสูงพลิกสะดุดในความชุลมุน เกือบทำให้เธอล้มลง
โชคดีที่หวังซินเหยายืนอยู่ข้างหลัง คว้าตัวเธอไว้ได้ทัน
หวังซินเหยายังดูเป็นเด็กอยู่ เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ก็รวบรวมความกล้าตะโกนว่า “อย่าเข้ามานะ! ห้ามรังแกคุณครูของฉัน!”
หยางเหว่ยกวาดตามองหวังซินเหยา ก่อนเผยรอยยิ้มหื่นกามออกมา
เด็กสาวคนนี้ทั้งสวยทั้งน่ารัก เรียกได้ว่าเป็นสาวงามหาตัวจับยาก แม้จะสวมชุดนักเรียน แต่ก็ปิดบังรูปร่างเพรียวงามไม่ได้
“วันนี้ครูของเธอต้องไปกับฉัน!”
เขาคิดในใจว่า พอจัดการจางซินเหยียนได้แล้ว ก็มีเป้าหมายคนต่อไปเรียบร้อย ผลไม้อ่อน ๆ แบบนี้กินแล้วต้องอร่อยกว่าแน่!
ขณะที่หยางเหว่ยกำลังจะคว้าตัวจางซินเหยียน แขนของเขาก็ถูกใครบางคนจับไว้เสียก่อน
เขาชะงักไปจริง ๆ ทำไมช่วงนี้ถึงมีคนไม่กลัวตายเยอะนักนะ!
พอหันกลับไป ก็พบว่าเป็นเฉินเฟิงอีกแล้ว เขาเดือดดาลขึ้นมาทันที “เดิมทีฉันแค่จะทำให้แกพิการ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว จะฆ่าแกซะ! ไอ้คนส่งอาหารจน ๆ อย่างแก ริอ่านเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามงั้นเหรอ? ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง!”
เฉินเฟิงไม่โกรธกลับหัวเราะ “ฉันเป็นคนกระดูกแข็ง แถมดวงก็แข็งด้วย แต่เรื่องนี้พักไว้ก่อน ให้ทุกคนช่วยตัดสินหน่อยสิ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องมีลำดับก่อนหลัง จริงไหมล่ะ? บังเอิญจัง ฉันก็มารับจางซินเหยียนเหมือนกัน แถมจองห้องไว้แล้วด้วย นายมาทีหลังฉัน จะมาแซงคิวไม่ได้นะ!”