“ไปตายซะ ไอ้เวร!”
หยางเหว่ยที่กำลังเดือดดาล เตะจักรยานสาธารณะที่จอดเรียงอยู่ริมถนนล้มระเนระนาด
แววตาของเขาราวกับฆ่าคนได้!
ชายที่เคยควงผู้หญิงมานับไม่ถ้วนรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ผู้หญิงของตัวเองกลับถูกคนส่งอาหารแย่งไปต่อหน้าต่อตา เสียหน้าจนหมดสิ้น
“ไอ้คนส่งอาหารนั่นต้องตายไม่ดีแน่ ฉันจะทำให้แกพิการครึ่งท่อน ส่วนอีผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้ ฉันจะหาคนมารุมโทรมแก!”
หยางเหว่ยระบายความโกรธที่อัดอั้นไม่ออกด้วยการเตะกระหน่ำใส่จักรยานสาธารณะอีกชุดใหญ่
เมื่อเห็นเรื่องสนุกจบลง ผู้ชมรอบข้างก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับหยางเหว่ย ต่างทยอยแยกย้ายกันไป
“ฮิ ๆ สนุกสุด ๆ เลย!”
หวังซินเหยาหดคอ ดวงตาเบิกกว้าง เผยลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง ใบหน้ายังคงตื่นเต้นไม่หาย ฉากสนุกเมื่อครู่ทำเอาเธอดูเพลินจนแทบไม่อยากให้จบ
เธอโบกมือเรียกรถสามล้อเครื่องคันหนึ่ง ซึ่งคนขับเองก็เพิ่งดูเหตุการณ์อยู่เหมือนกัน ก่อนตามไปทางที่เฉินเฟิงขี่รถจากไป
สำหรับเธอแล้ว การแสดงของเฉินเฟิงวันนี้มีคำเดียวที่เหมาะจะใช้อธิบาย นั่นคือสุดยอด!
ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแย่งสาวงามมาจากรถสปอร์ตของลูกคนรวยได้ แบบนี้มันเท่ระเบิด!
รถสามล้อเครื่องเพิ่งกระเด้งออกไปได้ไม่นาน เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก็ดังกระหึ่มขึ้นเป็นระลอก
ชายหนุ่มห้าคนผมย้อมสีสันฉูดฉาด ขี่มอเตอร์ไซค์สีดำคันงามห้าคันมาจอดข้างหยางเหว่ย
“คุณชายหยาง ใครมันตาถั่วกล้ามาหาเรื่องคุณ?”
ชายผมทองตาเล็กที่เป็นหัวหน้าเอ่ยถามหยางเหว่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจปนหยิ่งผยอง
พวกเขาเป็นลูกชายของบ้านที่มีอำนาจและเงินทอง รายล้อมด้วยเพื่อนฝูงมากมาย จนกลายเป็นกลุ่มคนวงในที่คนธรรมดาไม่กล้าแตะต้อง
ปกติพวกเขาเป็นฝ่ายรังแกคนอื่น แล้วจะมีเหตุผลอะไรให้คนอื่นมารังแกพวกเขาได้?
“ถังสง นายรู้จักจางซินเหยียนใช่ไหม? เมื่อกี้มีไอ้คนส่งอาหารขี่รถส่งอาหารพาเธอหนีไป ตามไปให้ทัน แล้วอัดไอ้คนส่งอาหารนั่นให้ปางตาย มีปัญหาอะไรฉันรับผิดชอบเอง ส่วนจางซินเหยียน ลากขึ้นรถมาให้ฉัน วันนี้ฉันต้องจัดการเธอให้ได้!”