แม้จะเลยสี่ทุ่มไปแล้ว แต่ถนนในหมู่บ้านในเมืองก็ยังมีผู้คนขวักไขว่
โดยเฉพาะแผงขายของกินสองข้างทาง เรียกได้ว่าคึกคักสุด ๆ!
เฉินเฟิงจอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคู่ใจไว้หน้าร้านที่มีป้าย “สินค้าสำหรับผู้ใหญ่” ส่องแสงอยู่ จากนั้นล็อกรถแล้วเดินเข้าไป
เจ๊สวี เจ้าของร้าน กำลังนั่งอยู่หน้าพัดลม ลมเย็นจากพัดลมเป่ากระโปรงของเธอจนเสื้อผ้าพองฟูขึ้นมาเป็นลูกกลม ๆ สองลูกตรงหน้าอก
เธอทำสีหน้าเคลิบเคลิ้ม จนเฉินเฟิงกระแอมขึ้นครั้งหนึ่ง เธอถึงได้รู้สึกตัว
“บ้าเอ๊ย วันนี้กลับมาเร็วจังนะ แวะอุดหนุนร้านเจ๊สักหน่อยไหม วันนี้เจ๊ยังไม่ได้เปิดร้านเลยนะ”
เจ๊สวียกขาขึ้นไขว่ห้าง พอลมพัดเสื้อผ้าหยุดลง เสื้อที่พองฟูก็ยุบแฟบลงทันที
“ยังไม่ได้เปิดร้านเหรอ เมื่อกี้เห็นอ้าขากว้างเชียว!”
เฉินเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาเลื่อนลงไปมองพลางพูดแหย่
แม้เจ๊สวีจะอายุใกล้สี่สิบแล้ว แต่ใบหน้ายังได้สัดส่วน ดูออกว่าสมัยสาว ๆ คงเป็นสาวงามคนหนึ่ง
เพียงแต่ได้ยินมาว่าเธอถูกผู้ชายสารเลวหลอกทั้งเงินทั้งตัว แถมยังหลอกจนเป็นหนี้เกินแสนหยวน ไม่มีวุฒิการศึกษาและไม่มีฝีมืออะไร สุดท้ายจึงทำได้แค่ขายสินค้าสำหรับผู้ใหญ่ในหมู่บ้านในเมืองแห่งนี้ ถูกคนมองอย่างดูแคลนและต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพอย่างยากลำบาก!
“แหม นี่กำลังหยอกเจ๊อยู่หรือไง? ซื้อของสักหน่อยสิ คืนนี้เจ๊ไปค้างห้องนายก็ยังได้นะ!”
เจ๊สวีไม่โกรธ กลับหัวเราะกว้างเสียด้วยซ้ำ
เฉินเฟิงกวาดตามองสินค้ารอบร้านของเธอแล้วส่ายหน้า “ของที่นี่มีแต่ของสำหรับผู้ชายเสร็จในสามวินาที พี่ชายอย่างฉันฉายาหอกทองไม่มีวันล้ม ไม่เห็นต้องใช้เลยสักนิด!”
พูดจบ เขาก็เผ่นแผล็วเข้าไปในห้องด้านในผ่านทางเล็ก ๆ
“หอกทองไม่มีวันล้มเหรอ? วันหลังให้เจ๊ลองหน่อยสิ!”
เสียงหัวเราะของเจ๊สวีดังไล่หลังมา เฉินเฟิงได้แต่ส่ายหน้า
ผู้หญิงมากประสบการณ์อย่างเจ๊สวีทำให้เขากลัวว่าจะรับมือไม่ไหว
หนีไว้ก่อนเป็นดีที่สุด!
ที่จริงร้านของเจ๊สวีตั้งอยู่ตรงทางเข้าบ้าน เจ้าของบ้านอยากหารายได้เพิ่มอีกทาง จึงเบียดพื้นที่แคบ ๆ ตรงนั้นให้กลายเป็นหน้าร้านขึ้นมาได้
เดินผ่านทางเดินเข้าไปก็เป็นลานบ้านสองชั้นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ที่พักอาศัยของบรรดาคนงานจากต่างถิ่น