บทที่ 6 ตัวอันตราย
ลูกพี่ถึงกับลนลาน เขาโลดแล่นอยู่ในวงการมาหลายปี แต่ไม่เคยเจอคนบ้าบิ่นขนาดนี้มาก่อน!
เขาสังหรณ์ใจไม่ดี คิดจะยิงเฉินเฟิงให้ตายอีกครั้ง แต่เฉินเฟิงกลับใช้มีดสั้นเกี่ยวร่างชายหัวโล้นมาบังไว้ตรงหน้า ทำให้เขาไม่มีโอกาสลงมือ
“ฉันจะฆ่าแก!”
ลูกน้องคนรองเห็นท่าไม่ดี จึงชูมีดสั้นพุ่งเข้าใส่เฉินเฟิงจากทางซ้าย!
เฉินเฟิงเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวฉายแววเย็นเยียบ เขากระชากมีดสั้นออกจากไหล่ของชายหัวโล้น แล้วตวัดมือฉับไวราวสายฟ้า ฟันเข้าที่ข้อมือซึ่งถือมีดของลูกน้องคนรอง!
“อ๊าก!”
ลูกน้องคนรองเจ็บจนมีดหลุดมือ ยังไม่ทันตั้งตัว เฉินเฟิงก็ถีบเข้าใส่ท้องเขาอย่างแรงแล้ว
ร่างหนักราว 75 กิโลกรัมลอยละลิ่วไปไกลถึง 2 เมตร!
ลูกน้องคนรองปวดท้องบิดจนแทบหมดสติ ได้แต่นอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่บนพื้น ขยับตัวไม่ได้!
“บัดซบ!”
ลูกพี่ร้อนใจขึ้นมาทันที เฉินเฟิงเคลื่อนไหวฉับไวและแม่นยำ ทั้งยังใช้ร่างชายหัวโล้นบังตัวเองไว้ตลอด ไม่เปิดโอกาสให้เขายิง
“เอานี่ไปกิน!”
สบจังหวะได้ เฉินเฟิงก็เตะเข้าที่ท้องของลูกน้องคนที่สามอีกครั้ง ส่งร่างชายหัวโล้นกระเด็นเข้าใส่ลูกพี่
ส่วนตัวเขาย่อตัวต่ำ ตามหลังชายหัวโล้นไป ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดลูกพี่อย่างรวดเร็ว!
“ตายซะ! ตายซะ!”
ในความโกลาหล ลูกพี่เหนี่ยวไกยิงติดกันสองนัด
แต่ไม่โดนเฉินเฟิงสักนัด กลับกลายเป็นว่านัดที่สองยิงเข้าต้นขาของชายหัวโล้น!
“อ๊าก!”
ลูกน้องหัวโล้นคนที่สามร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ต้นขามีรูเลือดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรู!
“เกมจบแล้ว!”
ตอนลูกพี่กำลังจะยิงนัดที่สาม เขาก็พบว่าเฉินเฟิงจับแขนของเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้