หลินเจี้ยนกั๋วชะงักไปอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะมองตามทิศทางที่เฉินต้าจ้วงตะโกนเรียก
เห็นหมอนั่นยกก้นโด่ง ก้มหมอบอยู่ในแอ่งน้ำตื้นที่มีพงหญ้าทะเล ไม่นานก็ชูมือขึ้นข้างหนึ่ง พลางแสยะยิ้มหัวเราะร่า “เจี้ยนกั๋ว แกนี่มันเทพชะมัด! เพิ่งเดินดูเกาะทะเลไม่กี่เกาะ ก็เจอของดีขนาดนี้แล้ว”
หลินเจี้ยนกั๋วเงยหน้ามองไป เห็นของในมืออีกฝ่ายเปล่งประกายระยิบระยับกลางแสงแดด จนแสบตา
เขาเปลี่ยนทิศทางสายตา แล้วจึงเห็นว่ามันคือม้าน้ำตัวหนึ่ง
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที พลางกวาดตามองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว ตอนแรกคิดจะบอกให้เฉินต้าจ้วงโยนมันกลับลงทะเล แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่ยุคหลังจากนั้น หากเป็นยุค 80 ที่กฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่ายังไม่ประกาศใช้
นั่นหมายความว่า ถ้าเจอเจ้าสิ่งนี้ตอนออกหาของทะเล ก็เอากลับบ้านได้สบาย
เขาถอนหายใจโล่งอก ก่อนส่งสัญญาณให้เฉินต้าจ้วง “ขุดพงหญ้าทะเลตรงนั้นขึ้นมาด้วย เอาใส่ถังไปพร้อมกัน”
เฉินต้าจ้วงพยักหน้า แล้วลงมือทำอย่างรวดเร็ว
“นายทำตรงนี้ไปก่อน ฉันจะไปดูที่อื่น ถ้าเจอของดีแล้วจะเรียก”
หลินเจี้ยนกั๋วตบไหล่เฉินต้าจ้วงเบา ๆ แล้วเดินออกมาไม่กี่ก้าว เขาหรี่ตาลงอีกครั้ง คราวนี้จึงเห็นว่าพงหญ้าทะเลที่ม้าน้ำรวมตัวกันอยู่เปล่งแสงสีเหลือง ไม่ใช่เป้าหมายหลักของเขาในครั้งนี้
เขาถูกดึงดูดมาที่นี่เพราะแสงสีเขียวอมฟ้าที่เปล่งออกมาจากเกาะ นั่นหมายความว่าบนเกาะนี้นอกจากม้าน้ำแล้ว ยังมีของที่มีค่ากว่านี้อีก