ซูหรงหรงอดชะงักไปไม่ได้ แววตาฉายความตกใจวูบหนึ่ง “ที่พูดมาจริงเหรอ? สร้างบ้านไม่ใช่เรื่องเล็กนะ!”
“แน่นอนสิ บ้านเราน่าจะเป็นหลังที่โทรมที่สุดในหมู่บ้านแล้วมั้ง? ยังดีที่ตอนสร้างบ้านเมื่อก่อนใช้วัสดุอย่างดี ไม่อย่างนั้นเมื่อคืนคงถล่มไปแล้ว”
พูดจบ เขาก็ถอนหายใจอย่างรู้สึกผิด “โทษฉันที่เมื่อก่อนไม่เอาไหน บ้านเราควรสร้างใหม่ตั้งนานแล้ว”
สีหน้าของซูหรงหรงเปลี่ยนไปมาอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรที่บั่นทอนกำลังใจ
ไม่นาน สองสามีภรรยาก็มาถึงท่าเรือ และพบว่าที่นี่มีคนมารวมตัวกันไม่น้อยจริง ๆ
พวกเขาพูดคุยถึงความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นเมื่อคืน พร้อมกับถามไถ่กันว่าบ้านไหนเสียหายบ้าง
พวกนักเลงอย่างจางเสี่ยวกวงก็มีอยู่ไม่น้อย กำลังคุยโวอยู่ท่ามกลางฝูงชน
พอหางตาเหลือบเห็นหลินเจี้ยนกั๋ว สีหน้าพวกนั้นก็เปลี่ยนไปมา แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่แทรกตัวเข้าไปในฝูงชนอย่างหงอย ๆ
หลินเจี้ยนกั๋วแค่นหัวเราะ แต่ไม่ได้สนใจพวกนั้น กลับมองสำรวจสภาพชายหาดแทน
เหมือนเมื่อวาน แม้ผิวน้ำทะเลเวลานี้จะสะท้อนแสงหลากสีระยิบระยับ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นสีแดงกับสีส้ม
จากประสบการณ์ของหลินเจี้ยนกั๋ว ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ราคาถูกที่สุด ต่อให้ตักขึ้นมาได้ก็ไม่มีค่าอะไร
เหนื่อยแรงเปล่า ๆ ได้เงินมาแค่พอให้หายเหนื่อย
ที่สำคัญกว่านั้น แทนที่จะลงทะเลตอนนี้ รอน้ำลงแล้วค่อยไปเก็บของบนชายหาดยังดีกว่า