หลินเจี้ยนกั๋วยิ้ม ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านอาหารของรัฐเมื่อครู่ให้ฟังคร่าว ๆ
จากนั้นเขาก็ถอนหายใจยาวอย่างอดไม่ได้ “ถ้ารู้ก่อนว่าลูกสาวฉันชอบแบบนี้ ฉันคงไม่เอามันไปตีไอ้สารเลวซุนเอ้อร์โก่วหรอก”
ไม่ทันที่หลินเจี้ยนกั๋วจะพูดจบ อันอันก็กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น “ตีได้ดีแล้ว! พ่อ หนูยอมไม่ดื่มก็ได้ แต่พ่อจะต้องสั่งสอนพ่อของซุนเสี่ยวพั่งให้หนัก ๆ นะ!”
คำพูดนั้นทำเอาหลินเจี้ยนกั๋วหลุดหัวเราะ เขาลูบหัวลูกสาวแล้วถามยิ้ม ๆ “ทำไมล่ะ?”
“คนในหมู่บ้านบอกว่าพ่อของเขาเป็นคนเลว แล้วถ้าไม่มีพ่อของเขา หนู... พ่อก็คงไม่ติดพนันตลอดหรอก”
พอพูดถึงตรงนี้ อันอันก็เผลอก้มหน้าลง น้ำเสียงเบาลงไปไม่น้อย
หลินเจี้ยนกั๋วรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขาดึงลูกสาวเข้ามากอด แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พ่อสัญญากับหนู ต่อไปนี้จะไม่เล่นพนันอีกแล้ว ถ้าพ่อผิดสัญญา ก็ให้คนตีพ่อทุกวันเหมือนซุนเอ้อร์โก่วเลย!”
เด็กหญิงลุกพรวดขึ้นมากอดคอหลินเจี้ยนกั๋ว แล้วจุ๊บแก้มเขาแรง ๆ หนึ่งที “ดีจังเลยค่ะพ่อ ขอบคุณนะ!”
พูดจบเธอถึงได้รู้ตัวว่าท่าทางของตัวเองดูตื่นเต้นเกินไป จึงเขินอายเล็กน้อย เดินกลับไปนั่งที่แล้วค่อย ๆ แทะน่องไก่
ในที่สุด มื้อนี้ก็จบลงท่ามกลางบรรยากาศอันครึกครื้น
ทั้งสามคนในครอบครัวหลินเพิ่งเดินเข้าห้องฝั่งตะวันตก สีหน้าของซูหรงหรงก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง ก่อนจะหยิบเงิน 400 หยวนที่เพิ่งแบ่งได้ออกมา เธอยื่นให้หลินเจี้ยนกั๋วโดยไม่รู้ตัว “หรือว่า... เงินนี่ให้คุณเก็บไว้ดีกว่า”