“ผู้กำกับลู่ เอายังไงดีครับ?”
ผู้ช่วยผู้กำกับมองลู่หมิง ผู้กำกับใหญ่ตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา ในรายการไม่มีช่วงนี้นี่นา
ผู้กำกับลู่ยังค้างท่ามือยื่นห้ามแบบเอ่อคังอยู่ท่าเดิม
“ให้ผมไปส่งไหม?”
เด็กน้อยมนุษย์ผู้อ่อนโยนคนเดิมหันไปถามผู้กำกับที่แต่งตัวเป็นโดราเอมอน ยื่นข้อเสนอด้วยความหวังดี
“ไม่เป็นไร... ขอบคุณ” ผู้กำกับลู่มองรถคันจิ๋วของเด็กน้อยแล้วมุมปากกระตุก
“งั้นผมไปก่อนนะ บ๊ายบาย!~”
เด็กน้อยน่ารักมีมารยาทแบบนี้ ใครจะไม่รักล่ะ
มาอย่างเท่ จากไปอย่างหล่อ
ผู้กำกับลู่โบกมืออำลาเด็กน้อยอย่างเอ็นดู รอจนอีกฝ่ายลับตาไปแล้ว ถึงค่อยได้สติ “หลี่เจี่ย หลี่เจี่ย ออกมาเดี๋ยวนี้เลย! ผมบอกไว้ก่อนนะ ในสัญญาไม่มีเรื่องนี้ เฟิงซีซีทำแบบนี้ถือว่าผิดสัญญาแล้ว! ผมจะ...”
ผู้กำกับลู่รัวใส่เป็นชุดจนพี่หลี่หูชา
พี่หลี่เองก็สิ้นหวังไม่ต่างกัน!
“เธอกลัวค่าฉีกสัญญาที่ไหนกันล่ะ?” เขาถอนหายใจ พลางยื่นเช็คหนึ่งใบกับเอกสารชี้แจงค่าผิดสัญญาปึกหนึ่งออกไป “เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว”
เงินสนับสนุนที่เฟิงซีซีพูดถึงไม่เหมือนกับที่เขาจินตนาการไว้เลยสักนิด เธอไม่คิดจะทำตามสัญญาตั้งแต่แรก แค่ตั้งใจจะแหกกฎเท่านั้น
เธอไม่ได้มารับงานหาเงิน แต่มาผลาญเงินบ้านตัวเองต่างหาก เป้าหมายหลักคือไม่หาเงินสักแดง แถมยังควักเพิ่มอีกเป็นล้าน
ปัญหาคือ เธอรวยจริง ๆ น่ะสิ
ฝ่ายกฎหมายตระกูลเฟิง รับรองว่าคุณจะพอใจ
เผด็จศึกด้วยหมัดเดียว “...” ผู้กำกับลู่ถูกเงินอัดจนยอมแพ้ราบคาบ
【โอ้โห มีเงินจริง ๆ ก็ทำอะไรก็ได้สินะ】
【แปลก ๆ นะ สีหน้าผู้กำกับลู่แปลกมาก!】