ในภาพถ่ายทอดสด เฟิงซีซียกขาก้าวขึ้นไปบนรถของเด็กน้อย แล้วหย่อนตัวลงนั่งยอง ๆ ในกระบะรถจิ๋วอย่างคล่องแคล่ว นั่งข้างถังข้าวสูงเกือบหนึ่งเมตรจนโผล่พ้นขอบกระบะมาแค่ดวงตา เธอมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้นพลางประกาศว่า “ออกเดินทาง!”
“……” เด็กน้อยมองเฟิงซีซีที่พอยืนแล้วสูงโย่ง แต่พอนั่งยองกลับตัวเป็นก้อนเล็กนิดเดียว “ก็ได้”
【ฮ่า ๆ ๆ เธอถึงกับเกาะรถเด็กนั่งเลยเหรอ】
【แย่แล้ว ฉันโดนป้ายยาเข้าให้แล้ว】
【ขอพูดอีกครั้งนะ แปะลิงก์มา!!!】
【แฟน ๆ บ้านโจวโจวอย่าเพิ่งร้อนใจ บ้านเราซีซียังไม่รู้เรื่องรู้ราว】
【นั่นสิ อย่ามาคอยแซะซีซีของพวกเราเลย ทั้งทรัพยากรทั้งความนิยม บ้านเราซีซีจะขาดได้ยังไง】
【จะทะเลาะกันก็ไปที่อื่น ตอนนี้ฉันอยากรู้แค่ว่าเมื่อไหร่จะมีลิงก์ขายรถคันนี้!!!】
แฟน ๆ ของเฟิงซีซีขำจนแทบขาดใจให้กับการกระทำของเธออีกครั้ง ด้วยนิสัยแบบนี้น่ะหรือจะไปเกาะคนอื่นสร้างกระแสได้ ถ้ามารายการวาไรตี้นี้ก็มาเล่นสนุกล้วน ๆ เท่านั้นแหละ
**
หกโมงเช้า เฟิงซีซีกลับมายังลานบ้านไร่อันเป็นเอกลักษณ์ของรายการ《ชีวิตชนบท》ตรงเวลา
ที่นี่มีกล้องประจำจุด ส่วนช่างภาพที่ออกไปถ่ายตามติดก็พากันไปกินข้าวกล่องของตัวเอง เหล่าแขกรับเชิญที่น่าสงสารยังคงนับเห็ดแบ่งหน่อไม้กันอยู่ตรงนั้น เตรียมนำไปแลกวัตถุดิบมื้อเช้ากับผู้กำกับลู่
นอกจากต้องนั่งดมกลิ่นอาหารแล้ว อีกเดี๋ยวยังต้องลงมือทำเองด้วย เป็นแบบนี้ทุกครั้งจนชินกันไปแล้ว
ชีวิตแสนลำเค็ญแบบนี้เมื่อไหร่จะจบเสียทีนะ