ห้องโถงเงียบงันลงชั่วขณะ
กู้ลิ่งอวิ๋นทอดพระเนตรผู้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยท่าทีนอบน้อม แววพระเนตรสงบนิ่งแต่เย็นชาและเฉียบคม ดุจแรงกดทับหนักอึ้งประหนึ่งขุนเขา “เจ้าแต่งงานกับเสิ่นซื่อมาสามปี กลับไม่เคยปกป้องนางแม้แต่น้อย”
“เจ้าปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเป็นธรรมหรือจงใจทำเช่นนั้นกันแน่”
ร่างเซี่ยเชวียซานแข็งทื่อ ศีรษะที่ก้มต่ำมีเหงื่อเย็นซึมออกมาเล็กน้อย สามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฝ่าบาททรงใส่พระทัยเสิ่นซื่อ สตรีผู้นั้นเอ่ยว่าจะขอหย่าร้าง หรือว่านางจะทูลฝ่าบาทไปแล้ว
“เสิ่นซื่อนิสัยเอาแต่ใจ อยู่กับกระหม่อมมาสามปี ไม่เคยเห็นกระหม่อมอยู่ในสายตา ในเรือนหลังนางเป็นผู้ตัดสินใจทุกเรื่อง ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของพระอัยยิกาในวัง มีฝ่าบาทคอยปกป้องอีกด้วย นางจะทำตัวไร้กฎเกณฑ์ก็เป็นเรื่องที่คาดหมายได้พ่ะย่ะค่ะ”
“พระเกียรติแห่งราชวงศ์มิอาจล่วงเกินได้ ต่อให้เสิ่นซื่อจะเอาแต่ใจเพียงใด ก็ควรรู้ถึงผลที่จะตามมา มิฉะนั้นภายหน้ามิเท่ากับนางจะก่อเรื่องที่เป็นกบฏยิ่งกว่านี้หรอกหรือ!”
เขาเอ่ยอย่างนอบน้อมและถ่อมตน ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกาย ถ้อยคำเฉียบคมหนักแน่น ดังที่เขากล่าว เสิ่นซื่ออาศัยอำนาจรังแกผู้อื่นเป็นเรื่องที่ผู้คนต่างรู้กัน นางเป็นสตรีที่ชอบอาละวาดและเอาแต่ใจ สมควรถูกลงโทษอย่างหนัก
คิ้วดาบดวงตาดาวของกู้ลิ่งอวิ๋นขมวดลงเล็กน้อย พระพักตร์อันสง่างามยิ่งทำให้ผู้คนหวาดเกรง พระองค์ตรัสด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าทรงพิโรธอย่างยิ่ง “กบฏเพียงใด จะขึ้นมานั่งบนแท่นบรรทมมังกรของเจิ้นหรือ”
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ!” เซี่ยเชวียซานก้มกราบลงลึก ความสง่างามสูงส่งและท่าทีสุขุมที่เคยมีกลับไม่เหลือแม้แต่น้อย