หางตาของกู้ลิ่งอวิ๋นเหลือบมองนาง ฟังออกถึงความหึงหวงที่แฝงอยู่ในคำพูด “นางเป็นถึงกุ้ยเฟย ทั้งยังตั้งครรภ์โอรสของเรา หากเราไม่โปรดนาง แล้วจะโปรดใครเล่า”
นางช่างกล้าหาญนัก ถึงกับกล้าพูดเช่นนี้
เสิ่นซื่อรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที ความคับแค้นจากฝ่ามือที่ถูกตบพลันพรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง นางสะอื้นกล่าวว่า “แล้วข้าเล่า?”
“บัดนี้ฝ่าบาททรงลืมความผูกพันที่เคยมีต่อข้าไปนานแล้วใช่หรือไม่ ถึงได้โปรดปรานหนิงกุ้ยเฟยถึงเพียงนี้”
สีหน้าของกู้ลิ่งอวิ๋นเย็นชาลงทีละน้อย เขาก้มลงบีบคางนาง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้น “เสิ่นซื่อ เมื่อสามปีก่อนที่เจ้าขอให้เราพระราชทานสมรสให้เจ้า เจ้าก็ควรรู้แล้วว่าประตูวังหลวงหลายชั้นได้ตัดขาดความผูกพันระหว่างเรากับเจ้า อีกทั้งควรรู้ด้วยว่าเราเป็นจักรพรรดิ มีสามตำหนักหกเรือน อยากโปรดปรานผู้ใดก็ย่อมได้”
“แม้ไม่มีหนิงกุ้ยเฟย ก็ยังมีฮองเฮา มีสี่กุ้ยเฟย เจ้าเป็นภรรยาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ สวมยศฮูหยินมีบรรดาศักดิ์ ยังกล้าช่วงชิงความโปรดปราน เราไว้ชีวิตเจ้า ยังไม่ถือว่าเมตตาพออีกหรือ”
เสิ่นซื่อถูกเขาพูดจนหัวใจตีบตัน ใบหน้าซีดขาว นางตัดสินใจแน่วแน่ โอบขาเขาไว้พลางอ้อนวอน “เช่นนั้นฝ่าบาทก็ทรงถอดยศนั้นคืนเถิด ข้าไม่ต้องการยศฮูหยินมีบรรดาศักดิ์ และไม่อยากเป็นภรรยาของเซี่ยเชวียซานอีกแล้ว ต่อให้ได้เป็นนางกำนัลตัวน้อยคอยอยู่ข้างกายฝ่าบาท ข้าก็ยอม”
“บังอาจ” กู้ลิ่งอวิ๋นจ้องนางผู้กล้าทำเกินขอบเขต สีหน้ามืดครึ้มจนยากหยั่งถึง
เสิ่นซื่อยังคงดึงดันจะบังอาจต่อไป นางร้องไห้พลางกล่าวว่า “ฝ่าบาท... สิ่งที่พวกนางทำได้ ข้าก็ทำได้ สิ่งที่พวกนางทำไม่ได้ ข้ายิ่งทำได้ ซื่อซื่อยังให้กำเนิดองค์ชายน้อยแก่ฝ่าบาทได้ด้วย”