[หลินเอิน]
[อายุ 17 ปี]
[เลเวล]: 2
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[พละกำลัง]: 3
[ความคล่องแคล่ว]: 4
[สติปัญญา]: 7
[ร่างกาย]: 3
[ทักษะพื้นฐาน]
[ความชำนาญงานบ้านระดับกลาง: 901/1000]
[การปรุงยาระดับต้น: 90/100]
[ความสามารถศัลยกรรมระดับต้น: 20/100]
[เหรียญกะโหลก]: 100
[ชื่อเสียง]: ไม่มี
[คำอธิบาย]: เด็กหนุ่มธรรมดาผู้ไร้ชื่อเสียงแห่งร้านยานักเชือดคลั่งโลหิต มนุษย์หนุ่มที่อ่อนแอแต่เฉียบแหลม เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้มาสองปีแล้ว แต่อาจตายเมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้...
หลินเอินสำรวจแผงข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าอย่างใจเย็น
ความสามารถเก็บสีหน้าไม่ให้แสดงความรู้สึกที่เขาฝึกฝนมาตลอดสองปีทำให้เขาสงบสติอารมณ์ได้ในทุกสถานการณ์
เขาศึกษามันอยู่ครู่หนึ่ง
และเริ่มเข้าใจฟังก์ชันบางส่วนของระบบ
"หมายความว่า ตราบใดที่เราทำภารกิจที่สิ่งมีชีวิตในโลกนี้มอบให้สำเร็จ เราก็จะได้รับรางวัลและเพิ่มความสามารถด้านต่าง ๆ ใช่ไหม?"
หลินเอินครุ่นคิด
หากเป็นเช่นนั้น
โอกาสที่เขาจะอยู่รอดในโลกนี้ก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
และในเวลานั้นเอง เสียงแหบพร่าและฝีเท้าของอาจารย์ก็ดังมาจากในร้าน
"หลินเอิน ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย คาดว่าจะกลับมาภายในสองวัน เจ้าดูแลร้านให้ดี ตอนกลางคืนล็อคประตูให้เรียบร้อย อย่าให้พวกขโมยจอมกวนเข้ามาหยิบอะไรไป"
ครืด——
ได้ยินเสียงลากของสักอย่างบนทางเดิน
[ติ๊ง! อาจารย์นักเชือดคลั่งโลหิตออกภารกิจแก่ท่าน: ดูแลร้านยา รางวัลภารกิจ: เหรียญกะโหลก x50, ประสบการณ์พื้นฐาน x100, รางวัลพิเศษ x1]
[บทลงโทษหากล้มเหลว: ร้านยาอาจต้องมีของสะสมเพิ่มขึ้น]
...
หลินเอินกลับเข้าไปในร้านทันที
ณ หน้าประตูห้องโถงด้านหน้า
อาจารย์ของเขากำลังลากกระสอบป่านเปื้อนเลือด มีบางอย่างกำลังดิ้นกระเส่าอยู่ข้างใน
ร่างสูงอย่างน้อยสองเมตร ผิวสีแดงเข้มเต็มไปด้วยถุงน้ำ คือเรือนร่างของอาจารย์
และตรงหน้าหลินเอินก็มีแผงข้อมูลเด้งขึ้นมา
[นักเชือดคลั่งโลหิต]
[เผ่าพันธุ์: เนื้อเชื่อม]
[เลเวล: ???]
[คุณสมบัติ]: เคร่งครัดชั่วร้าย
[ความสามารถในการต่อสู้]: โปรดอย่าหาเรื่องท่าน
[คำอธิบาย]: เจ้าของร้านยานักเชือดโลหิตในซอยวิญญาณล่องลอย ชำนาญการผ่าตัดต่าง ๆ แต่นอกเหนือจากการผ่าตัด ก็มักทำงานอดิเรก "น่าสนใจ" อยู่บ่อยครั้ง...
หลินเอินใจสั่นแต่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง
"อาจารย์ขอรับ ระหว่างที่ท่านไม่อยู่ มีอะไรที่ข้าต้องระวังเป็นพิเศษไหม?"
หลินเอินถาม
เขารู้ว่านี่คือสิ่งที่จำเป็นต้องถาม ไม่อย่างนั้นเขาอาจต้องตาย
นักเชือดคลั่งโลหิตเหวี่ยงกระสอบขึ้นหลัง ในลำคอส่งเสียงแหบพร่า:
"มีเงินก็จ่ายเงิน ไม่มีเงินก็แลกด้วยของ ถ้าไม่มีเงินทั้งไม่ยอมแลก เจ้าลงมือเชือดเอง"
เพี้ยะ——
มีดเลาะกระดูกเปื้อนเลือดถูกโยนลงตรงหน้าหลินเอิน
[ติ๊ง! ท่านได้รับไอเทมพิเศษ: มีดเลาะกระดูกของนักเชือดโลหิต x1]
[มีดเลาะกระดูกของนักเชือดโลหิต]
[ระดับคุณภาพเยี่ยม]
[เลเวล: ???]
[ผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว]: นักเชือดคลั่งโลหิต (ได้รับการอนุญาตแล้ว)
[คำอธิบาย]: มีดผ่าตัดที่เจ้าของร้านยานักเชือดโลหิตใช้เป็นประจำ คมกริบยิ่งนัก มีประสิทธิภาพในการตัดเฉือนเนื้อและวิญญาณสูงมาก ได้ยินว่าใช้ไปนาน ๆ จะเกิดอาการอยากหั่นอะไรสักอย่างขึ้นมาจนห้ามใจไม่อยู่...
"จำไว้"
นักเชือดคลั่งโลหิตแบกกระสอบเปื้อนเลือด เดินก้าวยาว ๆ ออกจากร้าน
"ไม่ว่าเจ้าได้ยินเสียงอะไรข้างนอก ก็อย่าออกไปพ้นระยะตะเกียงวิญญาณ"
"ไม่ว่าใครให้เจ้าออกไปรักษาโรคข้างนอก เจ้าอย่าไปสนใจ"
"ตกกลางคืนปิดประตูใหญ่ให้ดี ปิดหน้าต่างให้สนิท ใครเข้ามาก็ฆ่ามัน ใครเรียกเจ้าก็อย่าสนใจทั้งนั้น!"
หลินเอินพยักหน้า จดจำคำของอาจารย์ไว้ในใจ
"ขอรับ! อาจารย์ ข้าทราบแล้ว"
จากนั้นภายใต้การจ้องมองของเขา ร่างกำยำของนักเชือดคลั่งโลหิตก็หายเข้าไปในความมืดทึบอย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลินเอินเริ่มกิจวัตรประจำวัน เช็ดเลือดบนพื้นให้สะอาด ปรุงยาสามัญรักษาอาการเจ็บป่วยต่าง ๆ แล้วนั่งลงหลังเคาน์เตอร์ ถือมีดเลาะกระดูก หลับตารอให้เวลาผ่านไป
และในวินาทีต่อมา
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก——"
เสียงเคาะประตูสามครั้งดังมาจากข้างนอก
หลินเอินเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูใหญ่
เห็นเด็กผู้หญิงตัวมอมแมมคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู อุ้มตุ๊กตาผ้าอยู่ในอ้อมแขน มือน้อย ๆ เคาะประตูเบา ๆ
สีหน้าเต็มไปด้วยความเว้าวอน เอ่ยว่า:
"เจ้าของร้านอยู่ไหมคะ? ตุ๊กตาหนูแขนขาด ช่วยรักษาตุ๊กตาให้หนูได้ไหมคะ?"
[ติ๊ง! หุ่นเชิดเลือดออกภารกิจแก่ท่าน: รักษาตุ๊กตาผ้าที่บาดเจ็บ ภารกิจสำเร็จ: เหรียญกะโหลก +50, ประสบการณ์ความสามารถศัลยกรรม +50, รางวัลพิเศษ +1]
หลินเอินชายตามอง
เปลวไฟของตะเกียงวิญญาณนอกประตูกระพริบเล็กน้อย
การส่องสว่างที่แปรปรวนบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของผู้มาเยือน และภายใต้การคุ้มครองของตะเกียงวิญญาณ ตราบใดที่คุณไม่เอ่ยปากเชิญอีกฝ่ายเข้ามา พวกเขาก็เข้ามาไม่ได้
แน่นอน
ยกเว้นพวกสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง
ข้อมูลของเด็กหญิงคนนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
[ตุ๊กตาเลือด]
[เลเวล]: 5
[เผ่าพันธุ์: วิญญาณร้ายเนื้อเลือด]
[คุณสมบัติ: โกลาหลเป็นกลาง]
[ความสามารถในการต่อสู้]: ท่านสามารถหาเรื่องมันได้เล็กน้อย
[คำอธิบาย]: ตุ๊กตาเดินอุ้มตุ๊กตาผ้า ในซอยวิญญาณล่องลอยตามหาแม่ ใครมาแย่งตุ๊กตาสุดรัก ข้าจะให้ตุ๊กตากินมันเสีย...
หลินเอินขนลุก แต่บนใบหน้ายังคงสงบนิ่ง
"เข้ามาสิ"
ในฐานะลูกมือร้านยาในซอยวิญญาณล่องลอย หลินเอินรู้ว่าที่นี่ก็มีกฎของที่นี่ สำหรับเหล่าวิญญาณร้ายและผีปีศาจ ตราบใดที่คุณไม่ล่วงเกินข้อห้ามของพวกมัน และพวกมันก็ไม่ใช่พวกบ้าฆ่า งั้นก็ยังพอทำการค้ากันได้
เด็กหญิงคนนั้นเดินเข้ามาอย่างน่าสงสาร อุ้มตุ๊กตาผ้ามานั่งหน้าเคาน์เตอร์
หลินเอินเหลือบมอง
แขนข้างหนึ่งของตุ๊กตาผ้าที่อยู่ในอ้อมแขนถูกฉีกออกทั้งแขน มีเลือดสีแดงสดและคราบสกปรกไหลออกมา
ราวกับถูกอะไรสักอย่างกัดกระชากออกไปอย่างแรง
"หมอคะ ช่วยรักษาตุ๊กตาของหนูด้วย แขนเธอขาดค่ะ แขนเธอหายไปแล้ว เธอเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของหนู ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เธอต้องตายแน่ ๆ"
เด็กหญิงคนนั้นพูดอย่างน่าสงสาร
แล้วทันใดนั้น มุมปากของเธอก็กระตุกอย่างรุนแรง ดึงไปถึงหลังคอ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มโชกเลือดออกมา
"พี่ต้องรักษาตุ๊กตาได้แน่! ใช่ไหมคะ? พี่ชาย"
[ค่าสติหลินเอิน -5]
หลินเอินตั้งสติ ยื่นมือไปพลิกดูรอยแผลที่แขนตุ๊กตาผ้า
และในขณะนั้นเอง เสียงระบบดังขึ้นในหัว
[ติ๊ง! แผลมีร่องรอยฟันแทะ เบื้องต้นสอดคล้องกับฟันของสมาชิกครอบครัวเป้าหมาย ส่วนประกอบของเลือดในปากตรงกับเลือดของตุ๊กตาผ้า วินิจฉัยเบื้องต้นว่าสมาชิกครอบครัวเป้าหมายกินแขนข้างหนึ่งของเป้าหมายไป]
หลินเอิน: "???"
ระบบนี่สุดยอดจริง ๆ ถึงกับช่วยวินิจฉัยให้เขาโดยอัตโนมัติ
ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายขึ้นเยอะ
เขาชายตามองเด็กหญิง ปัดรอยยิ้มโชกเลือดของเธอทิ้งไป ถามว่า: "ช่วงนี้เธอกินอะไรมารึเปล่า?"
เด็กหญิงคนนั้นรีบเก็บรอยยิ้มโชกเลือดทันที กลับไปเป็นสีหน้าน่าสงสารไร้พิษภัยเมื่อครู่ พนมมือพูดว่า:
"หนูไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว หิวมากเลยค่ะ แต่เมื่อคืนตอนหลับ ในฝันหนูได้กินอาหารมื้อใหญ่จุใจมากเลย"
เธอเลียริมฝีปาก แล้วหัวเราะเสียงเหมือนกระดิ่ง:
"อร่อยมากเลยค่ะ"
เอี๊ยด——เอี๊ยด——
ตุ๊กตาผ้าบนเคาน์เตอร์ก็ส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุกเหมือนเด็กหญิง เอ่ยย้ำประโยคนั้นซ้ำ ๆ
"อร่อยมากเลยค่ะ! อร่อยมากเลยค่ะ! ฮิ ๆ ๆ ๆ!"
[ค่าสติหลินเอิน -10]