[นี่คือโลกคู่ขนานที่ลึกลับและน่าขนลุก]
[แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า วิทยาการ ยาวิเศษ ภูตผี มนุษย์ดัดแปลง การทำนาย หุ่นเชิด องค์ประกอบน่าสะพรึงกลัวทุกอย่างที่คุณนึกออก โลกล้วนมีทั้งสิ้น]
[ออกจากบ้านต้องถือตะเกียง]
[เดินไปไกลไม่ได้]
[พ้นประตูใหญ่ไปสิบเมตร ความมืดภายนอกจะกลืนกินคุณ]
[ไม่ว่าใครจะมารักษา เป็นมนุษย์ วิญญาณ หรือสัตว์ประหลาดเย็บปะ ต้องสงบสติอารมณ์ไว้]
[หากไม่สงบ มันจะมุ่งร้ายต่อคุณ]
หน้าโต๊ะเก่าๆ หลินเอินถือปากกาขนนก อาศัยแสงตะเกียง
เขียนกฎที่ตนสรุปจากการข้ามมิติมาสู่โลกนี้ตลอดสองปีลงในสมุดบันทึก
“หลินเอิน! ได้เวลาแล้ว เอาตะเกียงออกไปแขวน เตรียมเปิดร้าน!”
เสียงแหบพร่าราวกับเคี้ยวกระดูกดังขึ้น
หลินเอินส่ายหน้า เสียงนั้นคือเจ้าของร้านขายยาเวทมนตร์ที่เขาทำงานให้ และเป็นอาจารย์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อสองปีก่อน ส่วนตัวเขาคือลูกมือในร้านยาซึ่งตั้งอยู่ในโลกคู่ขนานนี้
“มาแล้ว!” หลินเอินตะโกน
แต่ทันใดนั้น ในสมองก็เกิดเสียงสังเคราะห์เย็นเยียบดังขึ้น
[ติ๊ง! อาจารย์นักเชือดคลั่งโลหิตของคุณออกคำสั่ง: เปิดร้าน แขวนตะเกียงวิญญาณไว้หน้าประตู รางวัลสำเร็จ: เหรียญกะโหลก x10, ค่าประสบการณ์พื้นฐาน x5, เลือดมนุษย์บริสุทธิ์ x100 มิลลิลิตร]
หลินเอินชะงัก
เสียงนั้นคือ… ระบบ?
หรือว่าตนข้ามมิติมาสู่โลกนี้สองปีแล้ว ในที่สุดก็ปลดล็อกพลังวิเศษได้?
แต่เขาไม่รีบศึกษาทันที เพราะรู้ว่าหากไม่ทำตามคำสั่งอาจารย์ในทันที เขาจะตาย
หลินเอินก้าวออกจากห้องใต้หลังคามืดสลัวอย่างรวดเร็ว
ตรงหน้าก็เห็นอาจารย์ลากซากสิ่งมีชีวิตไม่ปรากฏชื่อซึ่งถูกผ่าเป็นสองท่อนมุ่งหน้าไปยังห้องผ่าตัดข้างๆ
โลหิตสีแดงเข้มลากทางยาวบนพื้นไม้ขึ้นรา
ฟืด—ฟืด—
ภายในห้องผ่าตัด ไม่นานก็มีเสียงเลื่อยไฟฟ้าดังกังวานแสบแก้วหู
เสียงแหบพร่าเคี้ยวกระดูกนั่นดังขึ้นอีก
“เปิดร้านแล้ว เอายาหมดอายุเมื่อวานมาจัดการให้หมด ไปเทให้เจ้าตัวเล็กหลังร้าน เร็วเข้า”
[ติ๊ง! อาจารย์นักเชือดคลั่งโลหิตของคุณออกคำสั่ง: จัดการยาหมดอายุ นำไปป้อน[เจ้าตัวเล็ก]หลังร้าน รางวัลสำเร็จ: เหรียญกะโหลก x10, ค่าความชอบเจ้าตัวเล็ก -10, ความชำนาญงานบ้าน +1]
หลินเอินตะลึง
จริงด้วย
เขาคาดไม่ผิด
นี่คงเป็นระบบของเขา หรือมันจะสามารถเปลี่ยนทุกสิ่งที่เขาเจอให้กลายเป็นภารกิจของระบบ?
ฟังเสียงเคี้ยวดังมาจากด้านหลัง หลินเอินทำสีหน้าสงบลง
เอี๊ยด—เอี๊ยด—
แผ่นไม้ใต้เท้าส่งเสียงเสียดแสบแก้วหูจากความทรุดโทรม
หลินเอินมาถึงห้องโถงหน้า หยิบตะเกียงน้ำมันจากมุมห้อง ไขลานเล็กน้อย เลือดสีแดงเข้มหยดแล้วหยดเล่าจากภายในหยดลงบนไส้ตะเกียง
ฟู่—
เปลวไฟสีแดงเข้มลุกวาบ
หากตั้งใจฟัง จะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนแผ่วเบาจากภายในตะเกียงน้ำมัน
หลินเอินทำสีหน้าสงบ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง
ภายนอกมืดสนิท ดูเหมือนมีหมอกคลุ้ง บางครั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักลึกลับจากความมืด
,
เขาควบคุมสติ แขวนตะเกียงน้ำมันไว้บนเสาหน้าประตู ส่องสว่างให้ป้ายร้านทรุดโทรมข้างๆ
[ร้านยานักเชือดโลหิต]
[ติ๊ง! คุณได้รับเหรียญกะโหลก x10, ค่าประสบการณ์พื้นฐาน x5, เลือดมนุษย์บริสุทธิ์ x100 มิลลิลิตร]
หลินเอินตั้งใจจะหันกลับไปยังร้านยาทันที
แต่ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะทุ้มและน่าขนลุกดังมาจากความมืด
“พ่อหนุ่ม… สวัสดียามเช้า มีของไม่ใช้แล้วที่จะให้ยายแก่คนนี้ไหม ข้าจะให้ค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อแก่เจ้า ฮะๆๆ”
ในความมืด
ลำแสงตะเกียงริบหรี่หลายลำปรากฏ หญิงชราร่างค่อมสวมผ้ากระสอบเก่าลากเกวียนคันหนึ่งออกมา
ใบหน้านางฉาบรอยยิ้มใจดี
แต่หลินเอินเห็นชัด
ที่นางถือคือตะเกียงหนังมนุษย์ เกวียนขึ้นสนิมที่ลากนั้นงอกติดอยู่กับมือนาง
[ติ๊ง! มนุษย์เก็บขยะหนังมนุษย์เสนอภารกิจเสริมให้คุณ: มอบ[ของไม่ใช้แล้ว]แก่ผู้เก็บขยะ รางวัลภารกิจเสริมเมื่อสำเร็จ: ค่าความชอบผู้เก็บขยะ +10, เหรียญกะโหลก +20, รางวัลจากผู้เก็บขยะ x1]
หลินเอินสงบสติ
“ได้ รอสักครู่”
หลินเอินหันหลังเดินเร็วกลับไปร้านยา คว้าถุงดำสองใบจากหน้าประตู
จางๆ ได้กลิ่นคาวเลือดเหม็นเน่ารุนแรงจากในถุง ดูเหมือนมีอะไรดิ้นรนอยู่ในนั้น ส่งเสียงครางต่ำและแหบพร่าออกมา
หลินเอินวาง[ของไม่ใช้แล้ว]ลงบนเกวียนของยายชราอย่างสงบ
“ขอบใจเจ้า พ่อหนุ่ม เจ้านี่จิตใจดีจริง”
รอยยิ้มบนใบหน้ายายชราไม่เคยเปลี่ยน
นางค่อยๆ ยื่นมือเหี่ยวแห้ง ล้วงเอาลูกตาอาบเลือดสองลูกออกจากเบ้าตาตัวเอง
“พ่อหนุ่ม นี่คือรางวัลที่ยายให้เจ้า”
[ติ๊ง! คุณได้รับรางวัลภารกิจ: ค่าความชอบผู้เก็บขยะ +10, เหรียญกะโหลก +20!]
[ติ๊ง! คุณสามารถเลือกรับรางวัลที่ผู้เก็บขยะมอบให้ หรือปฏิเสธ หากปฏิเสธ ค่าความชอบผู้เก็บขยะ -50]
หลินเอินมองลูกตาสองลูกที่ยังมีไอร้อน ยื่นมือรับอย่างสงบ พูดว่า:
“ข้ารับไว้ ขอบคุณ”
ยายชราคนนั้นยิ้มกว้างเป็นพิเศษ แต่เบ้าตาว่างเปล่าสองข้างกลับน่าขนลุกยิ่ง
“ดี ดี!”
แล้วภายใต้สายตาหลินเอิน ยายชราก็ลากเกวียนค่อยๆ หายไปในความมืด
[ติ๊ง! คุณได้รับรางวัลจากผู้เก็บขยะ: ลูกตาเจ้าของร้านตัดเสื้อ x1, ลูกตาเจ้าของร้านขายหมู x1, ค่าความชอบผู้เก็บขยะ +20]
หลินเอินสงบนิ่ง แต่แอบถอนหายใจโล่งอก รีบกลับเข้าร้านยาทันที
เขารู้จากปากอาจารย์ว่า ร้านตัดเสื้อตัดหนังมนุษย์ ร้านขายหมูขายเนื้อมนุษย์ และทั้งสองร้านอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนจากร้านยาของพวกเขา
ส่วนในมือของผู้เก็บขยะคนนั้น กลับมีลูกตาของเจ้าของทั้งสองร้าน
นี่คือกฎอีกข้อของโลกนี้ที่เขาสรุปได้
[อย่าพยายามล่วงเกินผู้เดินทางในความมืดเป็นอันขาด]
หลินเอินหันหลัง สีหน้าเสแสร้งสงบ
เขาจัดการขวดยาหมดอายุสีดำแดงทีละขวดจากเคาน์เตอร์ ใส่ไว้ในกล่องยาส่วนตัว หันหลังมุ่งหน้าไปลานหลังร้าน
ผ่านห้องผ่าตัด เสียงเชือดฟืดฟาดภายในยังคงดังต่อเนื่อง
หลินเอินรู้
เวลานี้ ไม่ควรไปรบกวนอาจารย์เป็นดีที่สุด
หากเข้าไป ถัดไปไม่แน่ว่าใครจะนอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัด
หลินเอินมาถึงลานหลัง
เปิดประตูห้องใต้ดิน กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงปะทะหน้าทันที ราวกับเป็นกลิ่นฉุนจากเลือดเนื้อเน่าเปื่อยและของเสียมานาน
“ซี้—ซี้—”
ภายในห้องใต้ดินมีเสียงลึกลับดังระลอกแล้วระลอกเล่า
หลินเอินรู้ดี ภายในห้องใต้ดินนี้เลี้ยงสิ่งที่อาจารย์เรียกว่าเจ้าตัวเล็ก ส่วนมันคืออะไรกันแน่ นอกจากอาจารย์แล้วไม่มีใครรู้
หลินเอินเทยาทั้งหมดในกล่องลงห้องใต้ดิน
[ติ๊ง! คุณได้รับเหรียญกะโหลก x10, ค่าความชอบเจ้าตัวเล็ก -10, ความชำนาญเฟอร์นิเจอร์ +1]
โฮก—
โฮก—
ภายในห้องใต้ดินไม่นานก็มีเสียงคำรามโหยหวนและเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ปะทะหน้า
หลินเอินปิดประตูห้องใต้ดินทันที
เขาถอนหายใจโล่งอก
นี่คือภารกิจประจำวันที่เขาทำทุกเช้าหลังจากเป็นลูกมือร้านยานี้
และสิ่งสำคัญยิ่งยวดที่ทำให้เขารอดชีวิตมาได้คือ เขาเชื่อฟังอาจารย์มากพอ เอาแต่ทำไม่ถาม ส่วนลูกมือที่ไม่เชื่อฟัง ถูกอาจารย์ชำแหละแล้วป้อนให้เจ้าตัวเล็กนี้ไปนานแล้ว
หลินเอินสะกดอารมณ์ ลองถามว่า:
“ระบบ?”
และในชั่วขณะถัดมา เบื้องหน้าหลินเอินพลันปรากฏพาเนลหนึ่งขึ้น