“เพราะข้าเห็นเจ้ามีสีหน้าไม่ดีนัก ใต้ตาดำคล้ำ หน้าซีดเซียว ข้อมือเย็นเฉียบ ช่วงนี้เจ้ากินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มใช่หรือไม่? และมักจะรู้สึกหิวอยู่บ่อยครั้ง?”
มารหัวหมูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงใหม่
ถึงแม้ก่อนหน้านี้มันจะดูไม่น่าเชื่อถือ แต่ที่พูดมานั้นถูกจุดจริงๆ
ช่วงนี้มันรู้สึกหิวบ่อยจริงๆ ถึงขั้นกินอย่างตะกละตะกลามก็ยังไม่อิ่ม
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
หลินเอินไม่แสดงสีหน้า ลุกขึ้นเดินไปหยิบอ่างไม้ออกมาจากหลังบ้าน เทน้ำสะอาดลงไป จากนั้นก็หยิบยาน้ำสีเขียวอ่อนๆ ออกจากใต้เคาน์เตอร์ เทลงไปในอ่างไม้
ฟู่——
ควันสีเขียวรูปหัวกะโหลกลอยพลุ่งขึ้นมาจากอ่างไม้
หลินเอินตบมือเบาๆ แล้วพูดว่า “นี่คือยาน้ำเรียกมาร เจ้าจงยื่นมือลงไป หากในร่างกายของเจ้ามีวิญญาณชั่วร้ายสิงสถิตอยู่จริง หรือมีความผิดปกติแปลกประหลาดอื่นๆ ยานี้จะสามารถกระตุ้นให้ความจริงปรากฏออกมาได้”
มารหัวหมูมองเขาอย่างลังเล
ยื่นจมูกหมูออกมาดมๆ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายอะไรแล้ว มันจึงลองยื่นมือลงไปในอ่างไม้
ในชั่วพริบตา มันรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบแผ่ซ่านขึ้นมาจากช่องท้องอย่างช้าๆ
“นี่...นี่คือ!” สีหน้ามันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าน้ำสีเขียวในอ่างเริ่มเดือดพล่านไม่หยุด และบนร่างกายของมันก็มีกลุ่มควันดำประหลาดค่อยๆ ลอยขึ้นมา
และในวินาทีถัดมา
ท้องของมันก็เกิดอาการปวดบิดอย่างกะทันหัน บนผิวหนังท้องนูนออกมาเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มใบหนึ่ง