ไม่กี่สิบนาทีต่อมา
[ติ้ง! คุณทำภารกิจสำเร็จ ได้รับเหรียญกะโหลก 50 เหรียญ ค่าประสบการณ์ทักษะการผ่าตัด +50 รางวัลพิเศษ +1]
[ติ้ง! เนื่องจากสาเหตุที่ไม่สามารถควบคุมได้จากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ความชอบของมารหัวหมูจึงเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว ความหวาดกลัวของมารหัวหมู +50]
มารหัวหมูตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว นั่งจ้องเขม็งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าว่างเปล่า
ส่วนอีกฝั่งของเคาน์เตอร์ หลินเอินนั่งอยู่อย่างสงบในชุดกาวน์สีขาว ถือปากกาขนนก ค่อย ๆ เขียนรายงานทางการแพทย์ของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน
เขาผลักยาไม่กี่ขวดออกไป
“ยาพวกนี้ ครึ่งหนึ่งกิน ครึ่งหนึ่งทา วันละสองครั้ง ต้องกินให้ตรงเวลา ประมาณสองวันต่อจากนี้ ดวงตาของคุณจะเริ่มมองเห็นได้บ้าง แน่นอน ถ้าต้องการยาที่ออกฤทธิ์เร็วกว่านี้ ราคาต้องสูงขึ้นเป็นสิบเท่า”
“คิดเงินเลย รวมค่ายาผ่าตัด ค่ายา ค่าดูแล ค่าลูกตา คุณจ่ายไปแล้ว รวมทั้งหมด 546 เหรียญกะโหลก ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็เซ็นชื่อตรงนี้ได้เลย”
หลินเอินเงยหน้าขึ้น เบิกตาดุปลาตาย ยิ้มอย่างเป็นมิตร
“กดลายนิ้วมือก็ได้นะ”
มารหัวหมูยื่นมืออันสั่นเทาออกไป กดลายนิ้วมือลงบนรายงานฉบับนั้น
เขาล้วงถุงเงินใบใหญ่ที่สั่นเทาออกมาจากอก วางเหรียญกะโหลกห้าร้อยกว่าเหรียญลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพูดว่า
“ข้าไปได้หรือยัง...”
หลินเอินนับเหรียญ
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาตกไปที่ถุงเงินที่ยังพองโตของมารหัวหมู
แต่ครู่ถัดมา สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปที่พุงใหญ่ยื่นของมัน