เขาจ้องมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
เขาเริ่มสงสัยว่าเด็กฝึกหัดของร้านเลื่อยโลหิตคนนี้อาจถูกทางร้านดัดแปลงให้กลายเป็นเนื้อเชื่อมไปแล้ว
เพราะถ้าเป็นคนธรรมดา ไม่มีทางที่จะสงบนิ่งได้ขนาดนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเขา
"ของแกฉันไม่เอาหรอก ฉันจะเอาลูกตาของฉันเอง"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบห้าวทุ้มต่ำ
[ติ๊ง! ระดับวิกฤตลดลงเหลือ 45%]
หลินเอินมีสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นดันลูกตาของตัวเองกลับเข้าไปในเบ้าตาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสงบ ก่อนสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ
"อันนี้มีอยู่จริง ๆ"
แล้วก็ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของมารหัวหมู
หลินเอินล้วงลูกตาขนาดใหญ่ที่ยังชุ่มไปด้วยเลือดและเนื้อเยื่อออกมาจากอกเสื้อ ลูกตานั้นยังคงกลิ้งไปมาได้
เคร้ง!
มารหัวหมูคนนั้นลุกพรวดขึ้นยืนทันที ตัวสั่นพลางพูดว่า:
"นี่... นี่มัน..."
ใช่แล้ว!
เขาจำได้ตั้งแต่แรกเห็นว่าลูกตานั่นคือลูกที่ถูกยายแก่นั่นควักไป แต่ทำไมลูกตาของตัวเองถึงมาอยู่กับเด็กฝึกหัดมนุษย์คนนี้ได้!
หลินเอินวางลูกตาลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ:
"เมื่อเช้าฉันเจอยายผู้ใจดีคนนั้น นี่คือของเล่นที่ยายให้ฉันมา"
[ค่าสติมารหัวหมู -30!]
มารหัวหมูจ้องเขม็งไปที่ลูกตาบนเคาน์เตอร์ เหงื่อเย็นยะเยือกไหลหยดจากขนหมูบนท้ายทอยลงมาตามแนวสันหลัง
เพราะเขารู้ดีแก่ใจว่าคนเก็บขยะคนนั้นน่ากลัวเพียงไหน
ด้วยพลังของเขา ยังถูกคนเก็บขยะคนนั้นควักลูกตาออกมาได้อย่างง่ายดาย และถ้าอีกฝ่ายต้องการ จะหักหัวเขาได้ง่าย ๆ เช่นกัน
แล้วคนเก็บขยะคนนั้น... ยังจะยกลูกตาของตัวเองให้มนุษย์ที่อ่อนแอนี่อีกงั้นหรือ?!
เขายิ่งรู้สึกว่าเด็กฝึกหัดมนุษย์คนนี้ไม่ธรรมดา
ไม่ใช่แค่นั้น
ถึงขั้นเริ่มรู้สึกขนลุกแล้วด้วยซ้ำ
เพราะเขามองไม่ออกว่ามนุษย์คนนี้ซ่อนอะไรไว้
[ติ๊ง! ระดับวิกฤตลดลงเหลือ 20%]
มารหัวหมูมองหลินเอินอย่างหวาดระแวง พลางถามว่า: "ของที่ยายแก่ให้แก... แกกล้าเอามาให้ฉันตามอำเภอใจงั้นรึ?"
หลินเอินตอบเรียบ ๆ: "ไม่ใช่ให้ แต่ขาย 200 เหรียญกะโหลก ลูกละ ราคาตลาด"
เขาไม่กลัวเลยสักนิดจริง ๆ หรือ?
มารหัวหมูจ้องเขา พยายามหาจุดผิดปกติ
หรือว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับคนเก็บขยะคนนั้น?
[ติ๊ง! ความรู้สึกถึงวิกฤตลดลงเหลือ 10%]
คลังกะลาง!
มารหัวหมูคนนั้นล้วงถุงเงินออกจากอกเสื้อ เทเหรียญกะโหลกจำนวนมากลงบนเคาน์เตอร์
เขาจ้องหลินเอินแล้วพูดว่า: "ได้ ฉันซื้อ"
หลินเอินเก็บเงินเหรียญเหล่านั้นใส่เคาน์เตอร์อย่างสงบนิ่ง แล้วสวมถุงมือและหน้ากากอีกครั้ง หยิบเลนส์ตาข้างเดียวขึ้นมา สวมใส่พลางพูดเรียบ ๆ:
"ตกลง ท่านจะให้ทำที่นี่ หรือไปที่เตียงผ่าตัด"
"ที่นี่" มารหัวหมูพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
เตียงผ่าตัดของร้านเลื่อยโลหิต ตราบใดที่อาศัยอยู่ในซอยวิญญาณหลอน ก็ไม่มีใครอยากขึ้นไปนอน
"ได้"
หลินเอินหยิบมีดแล่กระดูกขึ้นมา พลางพูดว่า: "พิงเคาน์เตอร์ไว้ แล้ววางหัวลงบนพื้นโต๊ะ หากเจ็บ จะร้องก็ได้"
มารหัวหมูแสยะยิ้มเหี้ยม ๆ พลางพูดว่า: "ฉันจะกลัวเจ็บรึ?"
ฟู่!
หลินเอินอมเหล้าแอลกอฮอล์แล้วพ่นใส่คมมีดที่เปียกชื้น
มารหัวหมูเงียบกริบทันที
จุดเทียนไข สนตะพายใบมีดไปมาบนเปลวไฟอยู่หลายนาที
หลินเอินหรี่ตาลง จับมีดเดินเข้าใกล้หัวหมูนั่นทีละนิด
เหงื่อเย็นหยดแหมะลงบนเคาน์เตอร์
มารหัวหมูตัวสั่นพลางพูดว่า: "แค่ใส่ลูกตา ต้องใช้มีดด้วยหรือ?"
[ค่าสติมารหัวหมู -10]
หลินเอินตอบนิ่ง ๆ: "เมื่อกี้ดูแล้ว ในเบ้าตาของท่านมีนิ่วและก้อนเลือดไม่น้อย จากนี้สรุปได้ว่าท่านไม่รักษาดวงตาของตัวเองดี ๆ ขั้นตอนนี้ถือเป็นบริการพิเศษแถมให้ ไม่ต้องขอบคุณฉัน"
"ดะ... เดี๋ยวก่อน!"
มารหัวหมูตกใจสุดขีด
แต่มันก็สายเกินไปแล้ว
ครืด ๆ ๆ— ครืด ๆ ๆ—
"อ๊าา— อ๊าา—"
มารหัวหมูส่งเสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวดจนแทบฉีกหัวใจ
...
[ค่าประสบการณ์ทักษะมีด +1]
[ค่าประสบการณ์ทักษะมีด +1]
[ค่าประสบการณ์ทักษะมีด +1]
หลายนาทีต่อมา หลินเอินใช้น้ำยาฆ่าเชื้อทำความสะอาดคราบตกค้างในเบ้าตาของเขาให้สะอาดหมดจด พลางนึกสงสัยในใจว่าเหตุใดครั้งนี้ถึงไม่เพิ่มความสามารถด้านการผ่าตัด แต่กลับเพิ่มทักษะมีด
"เสร็จแล้ว" หลินเอินใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดมีดแล่กระดูกในมือจนสะอาด พลางพูดอย่างสงบ
"ท่านอย่าขยับ ต่อไปจะใส่ลูกตาให้ท่าน ถ้าขยับไปมา ระวังใส่กลับด้าน"
มารหัวหมูคนนั้นพิงอยู่ตรงนั้น มีฟองสีขาวพ่นออกมาจากปากหมูเป็นฟองฟอด ร่างกายกระตุกเป็นพัก ๆ ดูท่าทางไม่ได้ยินสิ่งที่หลินเอินพูดแล้ว
หลินเอินชะงักไป หลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว: "เวร..."
[ลืมใช้ยาชา...]
เหมือนว่าคราวที่แล้วตอนเย็บแขนให้ตุ๊กตานั่น ก็ลืมใช้เหมือนกัน...
ช่างเถอะ
หลินเอินส่ายหน้า สีหน้ากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
ใช้คีมคีบ[ลูกตาของเจ้าของร้านหมู]ที่แช่อยู่ในน้ำยาออกมา แล้วหันไปทางตู้ยา สายตากวาดมองหาอะไรบางอย่าง
ไม่กี่วินาทีต่อมา
หลินเอินหยิบขวดยาสีขาวใบหนึ่งลงมาจากด้านบนของตู้
ดูเหมือนจะมองเห็นราง ๆ ว่าบนนั้นมีรอยขีดเขียนด้วยลายมือว่า "5" "0" "2" กับตัวเลขที่เห็นได้ชัดว่าเขียนด้วยลายมืออีกสองสามตัว
"นี่อะไร!" มารหัวหมูที่ได้สติฟื้นขึ้นมาพลางตัวสั่นถาม
หลินเอินคีบลูกตาไว้ พลางเขย่าขวดยาในมือ แล้วตอบเรียบ ๆ:
"กาวติดแน่นสูตรพิเศษของฉันเอง ตอนใส่ลูกตา จะป้องกันไม่ให้ลูกตาท่านหลุดออกมา บวกกับยาฟื้นฟูพลังขั้นสูงสูตรพิเศษของอาจารย์ฉันอีก รับประกันความสำเร็จในการผ่าตัด 95%"
หลินเอินอธิบายด้วยท่าทางขึงขัง
มารหัวหมูตัวสั่นพลางพูดว่า: "รีบใส่ให้ฉันที! ได้ยินหรือเปล่า?! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว! ได้ยินหรือเปล่า?!"
หลินเอินพยักหน้าแล้วตอบ: "วางใจเถอะ พวกเราหมอมีจรรยาบรรณในวิชาชีพสูงมาก"
หลินเอินผสมน้ำยาข้นเหนียวอย่างสงบ
แล้วทาลงบนขอบลูกตาอย่างสม่ำเสมอ จัดตำแหน่งให้ตรง วางลูกตาลงบนเบ้าตาเบา ๆ
จากนั้นหยิบเครื่องมือสำหรับมืออาชีพออกมา ปรับมุมของลูกตา
แล้วเขาก็คลำหาในกล่องเครื่องมือ
จากนั้นก็หยิบค้อนออกมาด้ามหนึ่ง
มารหัวหมู: "(ΩДΩ)!!"
[ค่าสติมารหัวหมู -20!]
"ทำอะไร! ทำอะไร!!!" มารหัวหมูตัวสั่นงันงก ร้องเสียงแหลม
หลินเอินขมวดคิ้ว พลางพูดว่า: "อย่าขยับ นี่เป็นขั้นตอนสุดท้ายทางกายภาพแล้ว ถ้าขยับจนตำแหน่งเลอะเลือน ฉันต้องเอาออกมาใส่ใหม่ให้ท่านอีก ตอนนั้นจะต้องเพิ่มค่าผ่าตัดให้ท่านอีกก้อนใหญ่"
หลินเอินส่ายหน้า กดหัวหมูที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั้นไว้
แล้วใช้ค้อนทุบเบา ๆ อย่างระมัดระวัง ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ สีหน้ามุ่งมั่นทุ่มเทอย่างยิ่งในการใส่ลูกตาให้เขาทีละนิด
ไม่กี่นาทีต่อมา หลินเอินก็ชะงัก
มารหัวหมูคนนั้นสะดุ้งโหยงทันที พลางถามว่า: "เป็นอะไร?! เป็นอะไร?!"
หลินเอินขมวดคิ้ว พลางตอบว่า: "ใส่กลับด้าน"
มารหัวหมู: "(ΩДΩ)!!"
"ไม่ต้องกังวล" หลินเอินสีหน้าสงบนิ่ง ยื่นมือออกไปจับขาตั้งที่ยึดลูกตาไว้ ดึงออกแรง ๆ หนึ่งที
แควก!
พร้อมกับเสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวของมารหัวหมูและค่าสติที่ร่วงพรวด หลินเอินก็ดึงลูกตาที่ใส่ผิดด้านนั้นออกมา
"ก็แค่อุบัติเหตุทางการแพทย์เล็กน้อยครั้งหนึ่ง" หลินเอินเริ่มจัดตำแหน่งใหม่ด้วยความสงบ แล้วพูดว่า:
"ครั้งนี้ไม่คิดเงิน ฉันจัดตำแหน่งใหม่ให้"
มารหัวหมูส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กด้วยความหวาดกลัว ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง:
"ฉันไม่ใส่แล้ว! ฉันไม่ใส่ที่ร้านแกแล้ว!!"
[ค่าสติ -20!]
[ค่าสติ -20!]
"อย่าขยับ!" หลินเอินแววตาเคร่งขรึม ตวาดเสียงดัง:
"นี่เป็นขั้นตอนสุดท้ายแล้ว ในฐานะหมอ ในเมื่อท่านจ่ายเงินแล้ว ฉันก็ต้องรับผิดชอบต่อท่าน! ฉันต้องทำให้แน่ใจว่าคนไข้ของฉันทุกคนเดินออกจากที่นี่ไปอย่างสมบูรณ์ครบถ้วน!
พูดพลาง หลินเอินก็ยกค้อนในมือขึ้นอย่างดุดันทันใด
"หยุดนะ!!" มารหัวหมูยื่นมือออกมา พลางหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว
ตูม!
ประกายไฟกระเด็นกระจาย
...