หลินเอินกล่าวอย่างเรียบเฉย "กิจการเล็กๆ ไม่รับชำระด้วยเนื้อหนัง วางใจได้ ข้าเพียงต้องการตาขวาของเจ้า ต่อไปหากเจ้ามีเงิน ก็สามารถมาไถ่คืนจากข้าได้"
เด็กสาวคนนั้นทำหน้า o(╥﹏╥)o ตอบ "ด... ได้... อืออือ!"
……
ไม่กี่นาทีต่อมา
[ติ๊ง! ท่านได้รับไอเทมระดับหายาก: ดวงตาขวาของตุ๊กตาเลือด x1]
[ดวงตาขวาของตุ๊กตาเลือด: เมื่อพกพา ความหิว +10 เปิดใช้สกิลได้: กระเพาะไร้เทียมทาน]
[ติ๊ง! ท่านทำภารกิจสำเร็จ ท่านได้รับรางวัลภารกิจ: เหรียญกะโหลก x50, ประสบการณ์ด้านศัลยกรรม +50, รางวัลพิเศษ: ระดับความกลัวของตุ๊กตาเลือด +30, ระดับความกลัวของตุ๊กตาผ้าของตุ๊กตาเลือด +50]
หลินเอินล้างคราบเลือดบนมืออย่างสงบนิ่ง
จากนั้นก็หย่อนลูกตาลงในขวดที่บรรจุสารละลายพิเศษ พร้อมติดป้ายกำกับ
แล้วจึงหันกลับไปมองเด็กสาวที่กำลังเอามือปิดตาข้างหนึ่ง ทำหน้า o( x﹏╥)o พลางกล่าวอย่างสุภาพ
"ยินดีต้อนรับสู่วาระหน้า ร้านยานักเชือดโลหิต ยินดีให้บริการท่านด้วยความจริงใจ"
หลินเอินโค้งคำนับ
เด็กสาวคนนั้นส่งเสียง o( x﹏╥)o พลางกอดตุ๊กตาผ้าเดินออกไป ได้ยินเสียงของนางลอยมาแต่ไกล
"กลับไปหาแม่ดีกว่า คราวหลังไม่มาอีกแล้ว อืออือ... ร้านเถื่อน..."
[ติ๊ง ท่านได้ปลดล็อกภารกิจลับ: ตุ๊กตาเลือดตามหาแม่ จงช่วยตุ๊กตาเลือดตามหาแม่ของนาง รางวัลภารกิจสำเร็จ: ความรู้สึกดีของตุ๊กตาเลือด +200, ความรู้สึกดีของตุ๊กตาผ้าของตุ๊กตาเลือด +100, รางวัลพิเศษ x1]
[ความคืบหน้าภารกิจปัจจุบัน: 2%]
หลินเอินผงะไปชั่วขณะ
เมื่อเหลือบมองออกไปนอกประตู ก็เห็นว่าร่างของเด็กสาวคนนั้นหายวับไปในความมืดแล้ว
ความคืบหน้า 2%?
สายตาของหลินเอินจึงเลื่อนไปยังอวัยวะหลายชิ้นที่ถูกคว้านออกมาจากกระเพาะของเด็กสาว ซึ่งวางอยู่บนจานตรงเคาน์เตอร์
[เส้นผมของสตรีนิรนาม x50]
[หูของสตรีนิรนาม x2]
[หวีของสตรีนิรนาม x1]
หลินเอิน: "……"
ต้องยอมรับว่า
เขาเกิดข้อสันนิษฐานอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาจริงๆ
หลินเอินลุกขึ้นยืน ล้างอวัยวะเหล่านั้นให้สะอาด แล้วเก็บใส่ขวดปิดผนึกอย่างดี ตั้งใจว่าเมื่อเด็กสาวมาอีกครั้งคราวหน้า จะค่อยพูดเรื่องนี้กับนาง
เขาเปิดหน้าต่างข้อมูลของตน
จากรางวัลก่อนหน้านี้ ทำให้เขาได้รับประสบการณ์ด้านศัลยกรรมทั้งหมด 50 แต้ม และยังมีเหรียญกะโหลกส่วนตัวเพิ่มอีก 50 เหรียญ
เงินของลูกค้าเป็นของร้าน เขาเอามาใช้ไม่ได้
ดังนั้น ทรัพย์สินที่เขามีอยู่ตอนนี้จึงรวม 150 เหรียญกะโหลก
เหรียญกะโหลกเป็นสกุลเงินพื้นฐานของโลกที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้ ใช้เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนทั่วไปได้ แต่สองปีนี้ หลินเอินยังไม่เคยก้าวออกนอกร้านไปไหนเลยจริงๆ
เขาจึงไม่มีโอกาสได้ใช้มัน
แต่มีเงินมากก็ไม่เคยเป็นเรื่องเสียหาย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลินเอินหลับตานิ่ง มือกำมีดแล่กระดูกไว้ นิ่งดั่งรูปปั้น
ตะเกียงวิญญาณที่หน้าประตูเป็นสัญลักษณ์แทนกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง มันบอกแก่เหล่าวิญญาณที่ล่องลอยในความมืดว่า ที่นี่มีเจ้าของแล้ว หากจิตคิดร้าย ก็ต้องชดใช้ด้วยราคาที่สมควร
โดยทั่วไปเหล่ามอนสเตอร์วิญญาณจะไม่บุกรุกเข้ามาในยามที่ตะเกียงวิญญาณสว่างไสว
เพราะภายในพื้นที่พักพิงที่ตะเกียงวิญญาณคุ้มครองนั้น หากเจ้าของยินดี ก็สามารถใช้ตะเกียงวิญญาณปราบปรามวิญญาณร้ายหรือภูตผีที่บุกรุกได้ทุกเมื่อ
ทว่า ในหมู่พวกมันก็ไม่เว้นภูตผีปิศาจชั่วร้ายบางตนที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน
สำหรับพวกมัน
โลกนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ใดที่จะปฏิบัติตาม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก——
ในเวลานี้เอง
ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
"ยินดีต้อนรับ"
หลินเอินลืมตาขึ้น
และในวินาทีนั้น หลินเอินก็เห็นอสุรกายร่างสูงใหญ่ หัวเป็นหมู คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตู ดวงตาข้างหนึ่งของเขาโชกเลือด ไร้ลูกตา สวมผ้ากันเปื้อนสีเลือด มีดเชือดในมือที่ดูเหมือนเพิ่งจะเขือดอะไรบางอย่าง
หน้าต่างข้อมูลผุดขึ้นตรงหน้าหลินเอินในทันที
[มารหัวหมู]
[เลเวล]: 21
[เผ่าพันธุ์: อสุรกายพิกลพิการ]
[คุณสมบัติ]: ชั่วร้ายมีระเบียบ
[ความสามารถในการต่อสู้]: ตราบใดที่เจ้ายอมถูกกิน...
[คำอธิบาย: เจ้าของร้านขายเนื้อแห่งซอยวิญญาณล่องลอย เขาคือเพื่อนบ้านที่ "เป็นมิตร" ของเจ้า และยินดียิ่งนักที่จะแบ่งปันเหยื่อที่เขาเพิ่งเข่นฆ่า หรือไม่ก็แบ่งปันเจ้าให้ผู้อื่น...]
[ค่าสติของหลินเอิน -5]
"ซวยชัดๆ" มารหัวหมูพลางด่าสาดเสียเทเสียพร้อมยกมือปิดเบ้าตา "ก็แค่เพราะไม่มีขยะไร้ค่าจะให้ยายเฒ่านั่น นางเลยควักลูกตาข้าไปข้างหนึ่ง ไว้คราวหน้าข้าเจอนางอีกละก็ ข้าจะ... จะ... ถุย!"
เขาถ่มเสมหะเหม็นสาบ ส่งเสียงด่าต่อเนื่องไม่หยุด
ขณะนั้นเอง ในหัวของหลินเอินก็ดังระลอกการแจ้งเตือนจากระบบ
[ติ๊ง! ภารกิจจากมารหัวหมู: ช่วยเขาหาลูกตาที่เหมาะสมใส่สักอัน รางวัลภารกิจ: 50 เหรียญกะโหลก, ประสบการณ์ด้านศัลยกรรม +50, ความรู้สึกดีของมารหัวหมู +20, รางวัลพิเศษ +1]
"เชิญเข้ามา"
หลินเอินรักษาสีหน้าเรียบเฉย นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือขวากำมีดแล่กระดูกแน่นขึ้นอย่างไม่ให้รู้ตัว
มารหัวหมูก้าวฉับๆ เข้ามา ตะเกียงวิญญาณพลันส่องแสงวูบวาบ
กลิ่นคาวเลือดและเน่าเหม็นโชยกรุ่นเข้าหา ทำเอาหลินเอินแทบขย้อน
มารหัวหมูทิ้งก้นนั่งลงบนม้านั่งหน้าเคาน์เตอร์ ดวงตาหมูล้ำที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวมองจ้องหลินเอิน กวาดสายตาไปทั่วร้าน เอ่ยว่า
"นักเชือดโลหิตล่ะ ให้มันออกมา เปลี่ยนลูกตาให้ข้าหน่อย ข้าจะเอาเหยื่อชั้นดีมาแลก!"
หลินเอินรักษาความสงบไว้ ตอบนิ่งๆ ว่า
"อาจารย์มีธุระออกไปข้างนอกแล้ว มีอะไรก็คุยกับข้าได้"
มารหัวหมูชะงักไปเล็กน้อย แล้วหันกลับมา หรี่ตามอง จับจ้องที่หลินเอินคล้ายกำลังพิจารณาเนื้อชิ้นหนึ่ง
"อ้อเหลอ?"
[ติ๊ง! ระดับวิกฤตเพิ่มขึ้นเป็น 89%]
ใจของหลินเอินปั่นป่วนดั่งคลื่นลม ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง
อย่างไรก็ดี การตัดสินใจของเขานั้นถูกต้อง
เพราะหากเขาโกหกและบอกมารหมูตนนี้ว่าอาจารย์อยู่แค่หลังร้าน หากอีกฝ่ายจับพิรุดได้ละก็ คงลงมือกับเขาทันทีแน่
แต่เมื่อพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ปิดบัง จึงจะทำให้อีกฝ่ายลังเลหวาดหวั่น
"เจ้าต้องการลูกตาแบบใด?" หลินเอินหันกาย ชี้ไปยังลูกตาที่แช่ในสารละลายบนตู้อย่างสงบ
"ที่ร้านเรามีตาคน ตาหมู ตาผีดิบ ตาค้างคาว ตาตุ๊กตาเลือด เจ้าชอบอันไหนก็เลือกเถอะ ลูกตาต่างชนิดราคาก็ต่างกัน"
มารหัวหมูเบิกตาดุร้ายวาววับ แสยะยิ้มเห็นเขี้ยวเต็มปาก กลิ่นปากอบอวลตลบออกมา
"ข้าว่าลูกตาเจ้าก็ดูดีทีเดียว"
เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งแตก
[ค่าสติของหลินเอิน -10]
[ติ๊ง! ระดับวิกฤตเพิ่มขึ้นเป็น 91%]
หลินเอินรู้ดีว่า หากตนแสดงความหวาดกลัวสักนิด มารหัวหมูตนนี้จะต้องลงมือกับเขาโดยไม่ลังเล
"ของข้าหรือ?"
หลินเอินหันกลับไป สบตาเขาอย่างสงบ
จากนั้น ภายใต้สายตาดุดันของมารหัวหมู หลินเอินค่อยๆ ยกสามนิ้วขึ้น ยื่นเข้าไปในเบ้าตาของตนต่อหน้าเขา แล้วค่อยๆ ควักลูกตาขวาออกมาทีละน้อยๆ
เอี๊ยด——เอี๊ยด——
[ติ๊ง! โฮสต์สูญเสียพลังชีวิต!]
[ติ๊ง! โฮสต์สูญเสียอวัยวะ!]
ไม่กี่วินาทีถัดมา หลินเอินก็แผ่ลูกตาของตนไว้กลางฝ่ามือ ยื่นส่งไปตรงหน้าเขา
[ค่าสติของมารหัวหมู -20!]
ทว่าหลินเอินยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน
"ลูกหนึ่ง 200 เหรียญกะโหลก ถ้าใส่ไม่พอดี ไม่รับคืน"
มารหัวหมูตะลึงงันไป
เขาไม่คาดคิดเลยว่า มนุษย์หนุ่มที่ดูอ่อนแอตรงหน้า จะกล้าทำถึงขนาดควักลูกตาตัวเองต่อหน้าเขาอย่างเหี้ยมเกรียมเช่นนี้
ในขณะที่ตัวเขาเอง ตอนถูกยายแก่เก็บขยะนั่นควักลูกตา ยังร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอยู่นาน
แต่คนผู้นี้กลับยังคงรักษาความสงบได้
[ติ๊ง! ระดับวิกฤตลดลงเหลือ 50%]