ยุนพุ้ยฟุบอยู่บนขอบถัง เอียงหน้ามองนาง เส้นผมเปียกชื้นไปกว่าครึ่ง มีปอยผมสองสามเส้นแนบอยู่ข้างขมับ หยดน้ำไหลจากปลายคางลงมา ดูว่าง่ายกว่าปกติมาก
“ซูซู”
“อืม”
“ซูซู”
“หืม?”
“ซูซู”
มือที่กำลังเก็บเข็มของยุนซูชะงัก นางเงยหน้ามองเขา “พูดมา”
“ชอบซูซูมากเลยนะ”
ยุนซูไม่พูดอะไร ดึงเข็มออกมาจากกระเป๋าเข็ม ก้มตัวลง แล้วแทงลงบนจุดใบ้ของเขาอย่างแม่นยำ
ปากของยุนพุ้ยยังอ้าอยู่ แต่กลับไม่มีเสียงแล้ว
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ลองเปล่งเสียงอีกครั้งก็ยังพูดไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงมองนางด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ คิ้วตกลงเล็กน้อย ดูราวกับสุนัขที่ถูกเจ้าของบีบปากไว้
ยุนซูยืดตัวขึ้น เก็บกระเป๋าเข็มให้เรียบร้อย แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดมือ
“สงบสักที” นางยกเก้าอี้ไปนั่งข้างโต๊ะ หยิบถ้วยชาที่เย็นแล้วขึ้นมาจิบหนึ่งอึก
ยุนพุ้ยขยับตัวในถังไม่ได้ ทำได้เพียงใช้มือเกาะขอบถัง แล้วส่งสายตาประท้วง
น่าเสียดายที่ยุนซูไม่แม้แต่จะมองเขา เอาแต่ก้มหน้าเปิดตำราแพทย์ที่วางอยู่ข้างมือ
ผ่านไปหนึ่งเค่อ ยุนซูวางหนังสือลง เดินเข้าไปดึงเข็มออก
ยุนซูโยนผ้าขนหนูแห้งลงบนหัวเขา “เช็ดตัวให้แห้ง ใส่เสื้อผ้า แล้วกลับห้องไปนอน”
ยุนพุ้ยจัดการตัวเองจนเรียบร้อย แล้วเดินตามยุนซูออกจากห้องอาบน้ำ ยุนซูเดินไปทางห้องฝั่งตะวันออก เขาก็เดินตามหลังนางไป
ยุนซูเดินมาหยุดตรงหน้าประตู แล้วหันกลับมามองเขา “เจ้าตามข้ามาทำไม? ห้องของเจ้าอยู่ทางนั้น” นางยกมือชี้ไปยังห้องฝั่งตะวันตก
ห้องเก็บของที่แต่เดิมใช้กองสมุนไพร กลางวันนางให้เขาจัดการเก็บกวาดเอง ทั้งยังปูที่นอนไว้เรียบร้อยแล้ว