ยุนพุ้ยกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน ส่วนนางจัดเรียงสมุนไพรอยู่ในห้อง
เดิมทีก็สงบเงียบดีอยู่หรอก แต่ผู้ชายคนนี้เรื่องมากเสียจริง
ผ่าไปได้สักพักก็รู้สึกร้อน จึงเข้ามาถอดเสื้อคลุมออก แล้วเดินออกไปทั้งท่อนบนเปลือยเปล่า
ผ่านไปครู่หนึ่งก็เข้ามาดื่มน้ำอีก ถือถ้วยไว้ในมือ สายตาเหลือบมาทางนางเป็นระยะอย่างจงใจบ้างไม่จงใจบ้าง ดื่มเสร็จก็ไม่รีบออกไปไหน เอาแต่เดินวนเวียนอยู่ตรงหน้านาง
รูปร่างของเขาดูดีจริง ๆ ไหล่กว้างเอวคอด กล้ามเนื้อแน่นกระชับ ผิวพรรณก็ขาวผ่อง
น่าเสียดายที่พันผ้าก๊อซไว้หลายชั้น ทั้งหัวไหล่และหน้าอกถูกพันห่อเอาไว้ บดบังเส้นสายไปเกือบหมด ดูแล้วชวนให้เสียดายอยู่ไม่น้อย
ยุนซูไม่แม้แต่จะเงยหน้า มือยังคงคัดแยกสมุนไพรต่อไป
ยุนพุ้ยยืนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นนางไม่มีปฏิกิริยา สีหน้าก็ห่อเหี่ยวลง สุดท้ายจึงจำใจออกไปผ่าฟืนต่อ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังมาจากนอกลานบ้าน “คุณหนูยุน อยู่บ้านหรือไม่”
ยุนซูกำลังจะออกไปดู ยุนพุ้ยก็รีบก้าวเข้ามาในห้องเสียก่อน ราวกับมีใครไล่ตามหลังมา
“เจ้าเป็นอะไรไป” ยุนซูมองท่าทางลนลานของเขาอย่างฉงน
ยุนพุ้ยถอนหายใจโล่งอก คว้าเสื้อคลุมมาสวม พลางพูดไปด้วยว่า “ซูซู ข้าไม่ปล่อยให้นางเห็นข้าแล้วนะ”
หางแทบจะส่ายจนกลายเป็นใบพัดอยู่แล้ว
ยุนซูไม่สนใจเขา ก้าวเท้าออกไปข้างนอก ยุนพุ้ยสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็เดินตามหลังนางไป
คนที่มาคือแม่เด็กหนิวหนิว
“แม่เด็กหนิวหนิว มีอะไรหรือ”
“คุณหนูยุน เมื่อคืนหนิวหนิวคงถีบผ้าห่มจนเป็นหวัด เช้านี้ตื่นมาก็มีไข้สูง ฉันเลยคิดว่าจะมาขอยาจากคุณหนูสักหน่อย”