ทั้งสองเดินทางมาจนถึงหมู่บ้านเชิงเขา
ใต้ต้นไหวโบราณตรงปากหมู่บ้าน เด็กหลายคนกำลังรวมกลุ่มเล่นก้อนหิน หนิวหนิวก็อยู่ในนั้นด้วย
เด็กหญิงตาไวเห็นยุนซูเป็นคนแรก ทิ้งก้อนหินแล้ววิ่งเข้ามาทันที “พี่ยุนซู มาแล้วเหรอ!”
ยุนซูนั่งยอง ๆ ลูบหน้าผากเด็กหญิงเบา ๆ แล้วมองสีหน้าของเธอ “หนิวหนิว ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
“หนูหายป่วยแล้ว!” หนิวหนิวเงยหน้าขึ้น เสียงใสแจ๋ว “ต้องขอบคุณยาของพี่ยุนซูเลย ขอบคุณนะคะพี่”
“หายแล้วก็ต้องดื่มยาที่เหลือให้หมด จะได้ไม่กลับมาเป็นซ้ำ”
“ได้ค่ะพี่ยุนซู” หนิวหนิวพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะมองข้ามยุนซูไปยังชายร่างสูงที่อยู่ด้านหลัง เอียงคอมองอยู่นาน “พี่คะ พี่ชายคนนี้เป็นสามีของพี่หรือเปล่า”
คราวก่อนแม่ของเธอไปรับยาจากบ้านยุนซู พอกลับมาก็กระซิบกับพ่ออยู่สองสามคำ เธอได้ยินแว่ว ๆ ว่า “เหมาะสมกัน” กับ “ใกล้จะมีข่าวดี” พอคราวนี้เห็นตัวจริงจึงนึกขึ้นมาได้
ยุนซูไม่แม้แต่จะหันกลับไป “ไม่ใช่ เขาเป็นคนไข้ของพี่”
เสียงกระแอมเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง
ยุนพุ้ยยืนอยู่ตรงนั้น มุมปากที่เดิมยกขึ้นเล็กน้อยค่อย ๆ ตกลงเมื่อได้ยินประโยคหลัง ใบหน้าหม่นลงราวกับใบไม้ที่ถูกน้ำค้างแข็ง
หนิวหนิวร้อง “อ้อ” แล้วเหลือบมองยุนพุ้ยอีกครั้ง ก่อนขยับเข้าไปใกล้ยุนซูและกระซิบว่า “แต่พี่คะ เขาดูเสียใจมากเลยนะ”
“ไม่ต้องไปสนใจเขา” ยุนซูลุกขึ้น “หนิวหนิว รู้ไหมว่าบ้านต้าจ้วงอยู่ที่ไหน”
“รู้สิคะ!” หนิวหนิวกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที มือเล็ก ๆ ชี้ไปข้างหน้า “อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านค่ะ หนูพาพี่ไปเอง เมื่อสองสามวันก่อนต้าจ้วงก็เป็นไข้เหมือนที่หนิวหนิวเคยเป็น แม่ของเขายังไปถามเรื่องยาที่บ้านหนูด้วย”