กำลังฉายหนังสยองขวัญเรื่องซาดะโกะ
ภาพบนจอเปลี่ยนไป บ่อน้ำเก่าแก่ลึกสุดหยั่งปรากฏขึ้นกลางจอ เสียงดนตรีชวนขนลุกดังลอดออกมาจากลำโพง ราวกับมีใครกำลังใช้เล็บขูดกระจก
วินาทีต่อมา มือซีดขาวข้างหนึ่งก็เกาะขอบบ่อ ผีสาวผมดำยาวสยายค่อย ๆ คลานออกมาทีละนิด ท่าทางบิดเบี้ยวเชื่องช้า ราวกับอีกเดี๋ยวจะยื่นมือออกมาจากม่านผ้าแล้วคลานเข้ามาในฝูงชน
เสียงร้องตกใจดังขึ้นทั่วลาน มีคนยกมือปิดตา เด็กเล็กสองสามคนตกใจจนพุ่งเข้าซุกอกผู้ใหญ่
ใบหน้าซีดเผือดบนม่านผ้าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาดำมืดราวหลุมลึก มุมปากแสยะเป็นรอยโค้งแปลกประหลาด เสียงดนตรีพลันเร่งสูงขึ้น ราวกับวินาทีถัดไปมันจะคลานออกมาจากม่านผ้า
ยุนซูสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เธอยื่นมือไปคว้ามือเซียวฟางที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว นิ้วมือยื่นไปอย่างลนลาน แต่กลับคว้ามือใหญ่ข้างหนึ่งไว้ได้ ข้อนิ้วเด่นชัด ฝ่ามืออุ่น มีหนังด้านบาง ๆ
สัมผัสนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่มือของเซียวฟาง หัวใจเธอกระตุกวูบ จึงหันไปมอง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ฟู่เฉินยวี่มานั่งอยู่ตรงที่ของเซียวฟางแล้ว
แสงยามค่ำคืนทำให้เค้าโครงใบหน้าของเขาพร่าเลือน มีเพียงแสงจากม่านผ้าที่วูบไหวสาดลงบนใบหน้าด้านข้าง เผยให้เห็นแนวกรามคมชัด
ไม่รู้ว่าเขามาถึงตั้งแต่เมื่อไร มือใหญ่ที่เธอกุมไว้พลิกกลับมากุมมือเธอเบา ๆ แล้วค่อย ๆ กระชับแน่นขึ้น
“ตกใจเหรอ” เสียงของเขาเบาอยู่บ้าง “ไม่ต้องกลัว ไม่ใช่ของจริงหรอก”
จากนั้นเขาก็ยกมืออีกข้างขึ้น ฝ่ามือกว้างปิดลงตรงหน้าเธอ อุ่นนุ่มอยู่ตรงฝ่ามือ