เซียวฟางทำงานรวดเร็วมาก พอตกเย็นวันรุ่งขึ้นก็เอาของมาให้แล้ว
ทั้งสองคนแอบลับ ๆ ล่อ ๆ ย่อตัวอยู่ตรงมุมกำแพงหน้าประตู
“ซูซู ของที่เธอขอ” เซียวฟางล้วงห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋า กระดาษหยาบสีน้ำตาลเหลืองพับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบร้อย มองไม่ออกเลยว่าข้างในเป็นอะไร
ยุนซูรับมา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสห่อกระดาษ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ
เธอรีบยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อชั้นในของตัวเอง
“ซูซู” เซียวฟางขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงจนแทบเหลือเพียงเสียงกระซิบ ริมฝีปากแนบข้างหูเธอ “นี่ฉันไปขอจากคนเชือดหมูในหมู่บ้านมา เป็นยากลอนที่ใช้กับแม่หมูโดยเฉพาะ ฤทธิ์แรงมาก จำไว้ว่าผสมนิดเดียวก็พอ อย่าใส่เยอะเด็ดขาดนะ”
เธอจงใจชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว สีหน้าเคร่งเครียดและตื่นเต้น
ยุนซูพยักหน้า ท่องประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมาในใจสามรอบ ถึงค่อยข่มความกระวนกระวายที่ทำให้หัวใจเต้นรัวลงได้
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วนึกถึงอีกเรื่องที่ทำให้หนักใจยิ่งกว่า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงแขนเสื้อเซียวฟางเบา ๆ
“เซียวฟาง เธอรู้ไหมว่า...ทำยังไงถึงจะมีลูกได้”
เธอเริ่มนอนพลิกไปพลิกมาคิดเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
ตัดสินใจแน่วแน่แล้วก็จริง แต่ “ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก” นี่ต้องทำยังไงกันแน่ ในหัวเธอว่างเปล่าไปหมด
ไม่มีใครสอนเรื่องพวกนี้ให้เธอ และเธอก็ไม่มีทางไปถามแม่ยุนซูได้ คิดไปคิดมาก็ถามได้แค่เซียวฟางเท่านั้น