“ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?” ยุนซูเงยใบหน้าน้อย ๆ มองเขาด้วยความคาดหวัง
ฟู่เฉินยวี่ยืนอยู่ตรงหน้านาง สีหน้าเป็นปกติ “ก็ยังดี?”
“ก็ยังดี?” ยุนซูกะพริบตาปริบ ๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว เงยหน้าพินิจใบหน้าเขาอย่างละเอียด ราวกับพยายามหาร่องรอยบางอย่างจากคิ้วและดวงตาของเขา
“รู้สึกเวียนหัว ง่วงนอนหรือไม่?” ยิ่งพูดนางก็ยิ่งสับสน เซียวฟางบอกชัดเจนว่ายานี้ออกฤทธิ์แรงมาก แม่หมูบ้านคนขายหมูกินเข้าไปไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาก็ล้มลงกับพื้นแล้ว เหตุใดฟู่เฉินยวี่ดื่มเข้าไปแล้วกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฟู่เฉินยวี่ฟังนางพูดจบ จู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นแตะหน้าผาก ร่างกายโอนเอนเบา ๆ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “อืม...เหมือนจะเวียนหัวอยู่หน่อย”