“ไม่ต้องช่วยข้าล้างแล้ว” ยุนซูพิงกรอบประตู ผมเปียกชื้นแนบลำคอ เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ไม่มองตาเขา “ข้าล้างเองได้”
ฟู่เฉินยวี่ไม่ขยับ ยืนอยู่หน้าประตู ก้มมองเด็กสาวตรงหน้าที่สายตาล่อกแล่ก
แสงจันทร์ใต้ชายคาสาดลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ ทำให้ดวงตาชุ่มฉ่ำเปล่งประกายระยิบระยับ ยามพูด ปลายหูของเธอแดงระเรื่อ ดูเหมือนทั้งประหม่าและยังฝืนทำเป็นเข้มแข็ง
จู่ ๆ เขาก็หัวเราะเบา ๆ
“เป็นห่วงข้าหรือ” หูของยุนซูพลันแดงก่ำขึ้นมา
เธอเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา แต่ดวงตาคู่นั้นทนอยู่ใต้สายตาของเขาได้ไม่ถึงสองอึดใจก็เบือนหนี ก่อนพูดเสียงแข็งว่า “ใครเป็นห่วงเจ้า แค่กลัวว่าเจ้าจะเหนื่อยจนร่างกายพัง ถึงตอนนั้นคนในหมู่บ้านคงมาหาว่าข้าทำให้นักเทคนิคของพวกเขาเหนื่อยจนล้มป่วย”
ฟู่เฉินยวี่กลั้นยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่
เขาขยับเข้ามาครึ่งก้าว บดบังแสงจันทร์ใต้ชายคาไปครึ่งหนึ่ง เงามืดทอดลงคลุมร่างเธอ
เสียงของเขาแผ่วต่ำ แฝงความเหนื่อยล้าเฉพาะตัวของคนที่เพิ่งทำงานมาทั้งวัน ทั้งยังแหบพร่าจนเสียดสีแก้วหูของเธอ “ไม่เป็นไร งานแค่นี้ยังไม่ทำให้ข้าเหนื่อยจนล้มป่วยหรอก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนลง “เด็กดี ข้ารับปากเจ้าแล้วก็ต้องทำให้ได้”
คำว่า “เด็กดี” คำนั้นทำให้ยุนซูตัวชาไปทั้งร่าง ขนอ่อนตรงท้ายทอยลุกชันขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง
เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่พอสบกับสีหน้าของเขาที่ราวกับกำลังบอกว่า “ถ้าเจ้าไม่ให้ ข้าก็จะไม่ไป” สุดท้ายเธอก็พูดไม่ออกสักคำ
เธอหันกลับเข้าไปในห้อง หยิบเสื้อผ้าที่ถอดเปลี่ยนแล้วยื่นให้เขา