ข่าวที่บ้านยุนยกที่ดินริมแม่น้ำกว่าหนึ่งหมู่ให้ฟู่เฉินยวี่ทำแปลงทดลอง แพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้านราวกับสายลม พริบตาเดียวก็รู้กันทุกบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น ลานบ้านตระกูลยุนก็มีคนเข้าออกไม่ขาดสาย
เจ้าหลาวสามนั่งยองอยู่บนธรณีประตู คาบกล้องยาสูบไว้ในปาก ควันพวยพุ่งออกมาจากรูจมูก
เขาเอียงคอมองพ่อยุนซูผ่าฟืนอยู่กลางลาน ขวานฟาดลงไปดัง “ฉับ” ฟืนก็แตกออกเป็นสองซีก
“ยุน สมองเจ้าโดนประตูหนีบมาหรือไง?” เจ้าหลาวสามดึงกล้องยาสูบออกจากปาก เคาะกับพื้นรองเท้า “ที่ดินริมแม่น้ำของบ้านเจ้า ปีที่แล้วเก็บถั่วได้กี่ชั่ง เจ้าไม่รู้หรือไง? ยังจะเอาไปทำการทดลองอีก? น้อยฟู่เพิ่งมาได้กี่วัน เจ้ารู้หรือว่าเขาปลูกดินเป็นไหม?”
พ่อยุนซูผ่าฟืนเสร็จหนึ่งท่อนก็ยืดเอวขึ้น เอาขวานวางพิงตอไม้ ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนยิ้มกว้าง “ปลูกเป็นหรือไม่เป็น ลองปลูกดูก่อนค่อยว่ากัน”
เจ้าหลาวสามยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่ถูกสายตาของพ่อยุนซูมองจนพูดไม่ออก
จากนั้นไม่นาน เฒ่าหลีก็มาด้วย เขายืนอยู่นอกกำแพงลาน ไม่ยอมเข้ามา ตะโกนข้ามกำแพงว่า “ยุน เจ้าคิดให้ดีนะ นั่นเป็นที่ดินดีของบ้านเจ้า วันหน้าลูกสาวเจ้าแต่งงาน ยังต้องอาศัยที่ดินผืนนั้นช่วยเสริมสินเดิม”
“ลูกสาวบ้านข้าจะแต่งงาน ข้าจัดการเอง ไม่ต้องให้เจ้ามาเป็นห่วง” พ่อยุนซูไม่แม้แต่จะเงยหน้า “กลับไปดูว่าวัวบ้านเจ้าออกมาอีกแล้วหรือยัง”
เฒ่าหลีถูกคำพูดนั้นทำเอาอึ้งไป พอหันกลับไปมอง วัวเหลืองแก่ของบ้านตนก็กำลังเดินเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังนาข้าวตรงปากหมู่บ้านจริง ๆ เขาตกใจจนรีบวิ่งตามไป