ประตูเปิดออกแล้วปิดลง เสียงฝีเท้ามุ่งไปยังสุดทางเดิน
ยุนซูยืนอยู่กลางห้องว่างเปล่า กว่าจะรู้ตัว ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงฝีเท้ากับเสียงถังไม้กระทบกันดังมาจากสุดทางเดิน ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ยุนซูผละตัวออกจากขอบหน้าต่าง แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้ง ไม่เบาไม่หนัก
“น้ำพร้อมแล้ว เปิดประตู”
นางเดินไปปลดกลอนประตู
ฟู่เฉินยวี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู มือประคองอ่างน้ำร้อนไว้ ไอน้ำพวยพุ่งปะทะใบหน้า ทำให้คิ้วตาพร่าเลือนไปเล็กน้อย
“ตอนนี้ดึกมากแล้ว ไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำไม่ค่อยปลอดภัย เธอเช็ดตัวไปก่อนนะ” เขาพูดพลางวางอ่างลงบนโต๊ะ “ฉันจะรออยู่หน้าประตู เสร็จแล้วเรียกฉันได้ ที่นี่มีผ้าเช็ดตัว”
ยุนซูยืนอยู่ในประตู มองฟู่เฉินยวี่วางอ่างน้ำร้อนลงบนโต๊ะ แล้วพาดผ้าเช็ดตัวสะอาดผืนหนึ่งไว้บนอ่าง
เขาพูดพลางถอยไปทางประตูสองก้าว ตอนมือแตะกลอนก็เสริมขึ้นอีกประโยค “ถอดเสื้อผ้าที่สกปรกออกแล้ววางไว้ข้าง ๆ อย่าใส่อีก พรุ่งนี้ฉันจะซื้อชุดใหม่ให้”
ยุนซูยืนอยู่ข้างโต๊ะ มองอ่างน้ำที่มีไอร้อนลอยกรุ่น ผิวน้ำไหวกระเพื่อมเล็กน้อย สะท้อนแสงไฟสีเหลืองสลัวเหนือศีรษะ
ฟู่เฉินยวี่เปิดประตูออกไป บานประตูปิดลงด้านหลังพร้อมเสียงเบา ๆ เสียงฝีเท้าขยับออกไปสองสามก้าวก่อนจะหยุดลง ราวกับเขาพิงอยู่กับผนังตรงสุดทางเดิน
ยุนซูยืนนิ่งฟังความเคลื่อนไหวอีกฟากหนึ่ง พอแน่ใจว่าเขาไม่ได้เดินไปไหนไกล จึงค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะ