กว่าจะพาคนผู้นี้กลับมาถึงบ้านได้ก็เปลืองแรงไม่น้อย ลาเข้าประตูรั้วไม่ได้ ยุนซูจึงได้แต่ครึ่งลากครึ่งแบกเขาเข้าไปในบ้าน
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้วางเขาลงบนเตียง แต่พาไปวางบนเก้าอี้นอนที่นางใช้งีบกลางวันแทน
เขาตัวสูงใหญ่ ทำให้เก้าอี้นอนดูเล็กลงไปถนัดตา ขายังยื่นออกมาครึ่งหนึ่ง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตัวเขาสกปรกเกินไป นางทนไม่ไหวจริง ๆ
ยุนซูยืนมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง
บาดแผลมีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
ทั้งหัวไหล่ หน้าอก และแขน ล้วนมีรอยแผลกระบี่ลึกตื้นไม่เท่ากัน บางแผลยังมีเลือดซึมออกมา
ที่ยุ่งยากที่สุดคือพิษ ริมฝีปากเขาเขียวคล้ำ ชีพจรก็เต้นไม่เป็นจังหวะ คาดว่าก่อนหน้านี้คงกินยาแก้พิษไปแล้ว จึงพอยื้อชีวิตไว้ได้ชั่วคราว ไม่อย่างนั้นคงไม่แน่ว่าจะทนรอจนยุนซูมาถึงได้หรือไม่
ยุนซูค้นสมุนไพรแก้พิษหลายชนิดออกมาจากตู้ยา จากนั้นไปเก็บสมุนไพรสด ๆ ที่สวนหลังบ้านมาสองต้น ล้างให้สะอาดแล้วบดจนละเอียด ก่อนป้อนให้เขากลืนลงไปเพื่อระงับการแพร่กระจายของพิษไว้ชั่วคราว
จากนั้นจึงเริ่มจัดการบาดแผลภายนอก
ตอนตัดเสื้อผ้าออก มือของนางชะงักไปครู่หนึ่ง บนร่างของคนผู้นี้มีทั้งแผลเก่าแผลใหม่ทับซ้อนกัน บางรอยแผลเป็นดูเก่าแก่ไม่น้อยแล้ว
ไม่รู้ว่าเขาทำอาชีพอะไร ถึงได้ทำเหมือนไม่หวงชีวิตตัวเองเช่นนี้
กว่าจะล้างแผล ใส่ยา และพันผ้าเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
ยุนซูจุดตะเกียงน้ำมัน นั่งอยู่ข้างโต๊ะพลางจ้องมองเขา สีหน้ายังคงย่ำแย่ แต่ลมหายใจมั่นคงกว่าเดิม พิษยังขับออกไม่หมด ทว่าในตอนนี้คงยังไม่ถึงชีวิต