ยุนซูคือสาวงามประจำหมู่บ้านที่ทุกคนในเสี่ยวสุ่ยหมู่บ้านยอมรับ
พ่อกับแม่ยุนแต่งงานกันมาหลายปีแต่ก็ไม่มีลูก กินยาไปไม่น้อย ไหว้พระขอพรไปไม่รู้เท่าไร กว่าจะได้ลูกสาวคนนี้มาก็แทบแย่
กว่าจะได้มาอย่างยากลำบาก แน่นอนว่าต้องทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ ตั้งแต่เล็กก็ไม่ยอมให้ลงไปทำงานในนา ไม่ให้แตะงานบ้านแม้แต่น้อย
เด็กในหมู่บ้านที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เพิ่งเดินได้ก็ถูกผู้ใหญ่อุ้มไปไว้บนคันนา พอเริ่มรู้ความก็ลงนาไปทำงานตามผู้ใหญ่
แต่ยุนซูโตจนเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังไม่เคยจับจอบสักครั้ง มือทั้งสิบไม่เคยแตะน้ำแม้แต่หยดเดียว ถูกเลี้ยงมาจนผิวขาวนวลเนียน ดูสดใสยิ่งกว่าสาวเยาวชนปัญญาชนที่มาจากในเมืองเสียอีก นิสัยก็เอาแต่ใจไม่น้อย
วันนั้นพอตื่นจากงีบกลางวัน แสงตะวันก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว
นางยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน ทั่วร่างยังเต็มไปด้วยความง่วงงุน ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในลานบ้านอย่างเลือนราง แม่กลับจากทำงานแล้ว
“แม่คะ” นางขยี้เปลือกตาพลางถามอย่างไม่ใส่ใจ “ฟ้าใกล้มืดแล้ว ทำไมพ่อยังไม่กลับอีกคะ”
ช่วงนี้อากาศร้อนมาก นางกินอะไรไม่ค่อยลง พ่อยุนเห็นแล้วก็ร้อนใจ เช้านี้ก่อนออกจากบ้านจึงตั้งใจบอกไว้ว่าเลิกงานแล้วจะขึ้นเขาไปเก็บผลเบอร์รีมาให้นางกินแก้อยาก
พอนึกถึงรสเปรี้ยวหวานนั้น น้ำลายก็เอ่อขึ้นมาในปากยุนซู ความง่วงหายไปหลายส่วน
เดิมทีนางคิดว่าพ่อแม่ทำงานหนัก จะขึ้นเขาไปเก็บเองแทนพวกท่านก็ได้ แต่พ่อแม่กลัวว่านางจะเข้าป่าคนเดียวแล้วไม่ปลอดภัย จึงยืนกรานไม่ยอม