รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ยุนซูหลับยาวจนตะวันโด่งแล้วจึงตื่น
กว่านางจะอ้อยอิ่งลุกจากเตียง พ่อยุนซูกับแม่ยุนซูก็ออกไปทำงานกันตั้งนานแล้ว บนเตายังมีโจ๊กกับผักดองที่เตรียมไว้ให้นาง ทั้งยังอุ่นอยู่
นางยกชามไปนั่งที่โต๊ะหินกลางลานบ้าน แล้วค่อย ๆ กินอย่างเอื่อยเฉื่อย
ทันใดนั้น ประตูห้องตะวันตกก็เปิดออกพร้อมเสียง “เอี๊ยด”
ยุนซูเงยหน้าขึ้น เห็นฟู่เฉินยวี่เดินออกมาจากข้างในก็ประหลาดใจ “ทำไมเจ้ายังอยู่ล่ะ”
“โครงการยังไม่เริ่ม ยังไม่ต้องลงมือทำงาน”
โครงการอะไรนั่น ยุนซูฟังไม่เข้าใจสักนิด
นางเห็นเขาถือกะละมังอยู่ในมือ ดูท่าคงจะไปซักผ้า
นางกลอกตาไปมา ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมา จึงโยนคำว่า “รอเดี๋ยว” ให้เขา แล้ววิ่งตึงตังกลับเข้าไปในห้อง
ฟู่เฉินยวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ไปไหน เขานั่งลงบนม้านั่งหินแล้วรอนางอย่างไม่รีบร้อน
บนโต๊ะยังมีโจ๊กเหลืออยู่ครึ่งชาม ข้าง ๆ วางช้อนเล็ก ๆ ไว้คันหนึ่ง
ทั้งที่ยกชามขึ้นดื่มไม่กี่อึกก็หมดแล้ว แต่แม่สาวน้อยคนนี้กลับเอาแต่ใจนัก ต้องใช้ช้อนค่อย ๆ ตักขึ้นมาจิบทีละคำ
ตรงขอบช้อนมีสิ่งแวววาวติดอยู่เล็กน้อย คล้ายรอยที่ริมฝีปากของนางทิ้งไว้ เขาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกหิวขึ้นมา
ไม่นาน ยุนซูก็อุ้มกระโปรงที่ถอดไว้เมื่อวานวิ่งออกมา นางไม่ทันคิดก็โยนมันเข้าไปในกะละมังของเขา แต่กลับกะพลาดอย่างไม่น่าเชื่อ จนผ้าฟาดเข้าหน้าเขาเต็ม ๆ
เสื้อผ้าร่วงจากใบหน้า เขายื่นมือรับไว้
ยุนซูสะดุ้ง นึกอยากขอโทษขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ เดิมทีนางตั้งใจจะใส่ลงในกะละมัง ไม่ได้ตั้งใจโยนใส่เขา
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับเปลี่ยนไปอย่างไร้สาเหตุ “เจ้า...เจ้าอยู่บ้านฉัน ต่อไปเสื้อผ้าของฉันก็ให้เจ้าซัก จะให้เจ้าอยู่ฟรี ๆ ไม่ได้!”