ตอนที่ซูไป่ลากกระเป๋าเดินออกมาจากโถงผู้โดยสารขาเข้า แสงแดดก็กำลังสาดลงมาจากโดมกระจกเหนือศีรษะพอดี จนเขาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขายืนนิ่งอยู่ตรงทางออกสองวินาที รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงประกาศภาษาญี่ปุ่นและผู้คนที่ถือป้ายมารอรับ
ภาษาญี่ปุ่นที่นี่นับเป็นภาษาถิ่นอย่างหนึ่งไปแล้ว
ซูไป่เองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอ่านออก คงเป็นอำนาจของระบบกระมัง
เขาก้มลงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า จอสว่างขึ้น และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่หน้าต่างระบบเด้งการแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมา
【โหลดข้อมูลตัวตนเรียบร้อยแล้ว】
【ชื่อ: ซูไป่】
【อายุ: 16 ปี】
【ตัวตนปัจจุบัน: นักเรียนย้ายจากแผ่นดินใหญ่ประเทศมังกร ชั้นมัธยมปลายปี 1 ห้อง A โรงเรียนมัธยมปลายชิโยดะในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น】
【ที่พัก: จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ที่อยู่ส่งไปยังบันทึกในโทรศัพท์แล้ว】
【เวลาเข้าเรียน: พรุ่งนี้ โปรดให้ผู้ใช้ไปรายงานตัวที่โรงเรียนตามเวลา】
【เงินทุนเริ่มต้น: โอนเข้าบัญชีธนาคารในนามผู้ใช้แล้ว รวมทั้งสิ้น 300 ล้านเยน】
สีหน้าของซูไป่เปลี่ยนจาก “อ้อ” เป็น “อืม” แล้วก็กลายเป็น “เชี่ย” เขาจ้องตัวเลขนั้นอยู่ถึงสามรอบ
สามร้อยล้านเยน คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนตอนนี้ก็น่าจะได้ประมาณสิบกว่าล้านหยวน
ทั้งชีวิตนี้ซูไป่ไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน
เขาหยิกแขนตัวเองแรง ๆ
ซี๊ด เจ็บชะมัด
เอาล่ะ ระบบนี่ใจกว้างจริง ๆ
เขาเปิดบันทึกในโทรศัพท์ดู ที่อยู่แถวนั้นอยู่ในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว จากคำบรรยายน่าจะเป็นบ้านเดี่ยว
ซูไป่เงยหน้ากวาดตามองรอบ ๆ แล้วลากกระเป๋าเดินไปยังจุดรอแท็กซี่
แท็กซี่ฝั่งญี่ปุ่นนี่เหมือนในอนิเมะเป๊ะ ๆ เป็นคราวน์รุ่นเก่าทรงเหลี่ยม ประตูยังเปิดปิดอัตโนมัติด้วย เขาก้มตัวขึ้นรถ ยื่นที่อยู่ให้คุณลุงคนขับดูแวบหนึ่ง จากนั้นรถก็แล่นออกจากสนามบินอย่างนุ่มนวล
ซูไป่เอนหลังพิงเบาะ วิวนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากทางด่วนสนามบินเป็นถนนชานเมือง แล้วค่อย ๆ กลายเป็นตึกสูงหนาแน่น
เขาหลับตาแล้วพึมพำในใจ
“หน้าต่างระบบ”
หน้าจอแสงสีฟ้าโปร่งแสงพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า ลอยอยู่เบื้องหน้าจอประสาทตา คล้ายหน้าจอ UI ในเกมพวกนั้น
มุมซ้ายบนเป็นชื่อกับไอดีของเขา ตรงกลางเรียงรายด้วยแถบค่าสถานะพื้นฐาน ส่วนทางขวามีช่องแสดงคะแนน ซึ่งต่อท้ายด้วยเลขศูนย์ตัวใหญ่
เขาจ้องหน้าจอศึกษาอยู่พักใหญ่
ในแถบค่าสถานะแทบทุกช่องเป็นเครื่องหมายคำถาม เงื่อนไขปลดล็อกเขียนไว้ว่า “ทำขั้นตอนเข้าเรียนให้เสร็จสิ้น”
วิธีรับคะแนนมีสามข้อ ทำภารกิจ เอาชนะศัตรู และเข้าร่วมเหตุการณ์เฉพาะ
ปุ่มสุ่มรางวัลอยู่ตรงมุมขวาล่าง เป็นสีเทา เขียนราคาไว้หนึ่งร้อยคะแนน
ซูไป่ปิดหน้าจอแล้วลืมตาขึ้น
“เอาชนะศัตรู...” เขาพึมพำเสียงเบา ก่อนหันไปมองนอกหน้าต่าง
ศัตรูอะไรล่ะ? โลกนี้จะมีศัตรูอะไรได้อีก?
คงไม่ถึงกับมี ก็อดซิลล่ากระโดดออกมากลางถนนหรอกนะ
รถแล่นต่อไปอีกยี่สิบกว่านาที ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ย่านที่อยู่อาศัยอันเงียบสงบ
สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเดี่ยวหลังเล็ก ๆ มีต้นไม้ใบเขียวที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ บางครั้งก็เห็นแม่บ้านจูงสุนัขเดินเล่นอยู่หนึ่งหรือสองคน
คนขับจอดรถหน้าบ้านหลังเล็กสีขาว
“ถึงแล้ว ไอ้น้อง”
“ขอบคุณครับคุณลุง”
ซูไป่จ่ายเงินแล้วลงจากรถ ก่อนเงยหน้ามองบ้านตรงหน้า
บ้านสองชั้น ไม่ใหญ่มาก แต่ภายนอกประณีต ผนังสีขาวนวลเข้ากับหลังคาสีเทาเข้ม ชั้นล่างมีลานเล็ก ๆ ล้อมด้วยรั้วไม้เตี้ย ๆ
ในลานมีต้นซากุระต้นเล็ก ใบเขียวขจี หน้าประตูวางกระถางไม้อวบน้ำไว้สองใบ
เขาผลักประตูรั้วเดินเข้าไป กุญแจวางอยู่ในตู้จดหมายหน้าบ้าน มีหมายเลขบ้านติดอยู่ด้านบน
พอเปิดประตูบ้านก็เห็นโถงทางเข้าที่สะอาดเอี่ยม เขาเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าใส่ในบ้านแล้วเดินเข้าไป ห้องรับแขกกับห้องอาหารเชื่อมต่อกัน ประตูกระจกบานใหญ่หันออกไปทางสวนหลังบ้าน แสงสว่างส่องเข้ามาได้ดีมาก
ห้องครัวมีอุปกรณ์ครบครัน ชั้นบนมีห้องนอนสองห้องกับห้องทำงาน เฟอร์นิเจอร์ล้วนเป็นของใหม่ แม้แต่ผ้าห่มก็พับวางไว้บนเตียงเรียบร้อย
ซูไป่ยืนอยู่หน้าต่างห้องนอนชั้นสองแล้วมองออกไป เห็นหลังคาเตี้ย ๆ เรียงรายอยู่ไกล ๆ และยอดหอโตเกียว
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
บ้านแบบนี้ในเขตมินาโตะของโตเกียว ค่าเช่าเดือนหนึ่งอย่างน้อยก็หลายแสนหรืออาจถึงหลักล้านเยน
แต่ระบบซื้อบ้านทั้งหลังให้เขาเลย
ดีมาก แบบนี้ดีมาก
เขาโยนกระเป๋าไว้ตรงมุมห้องนอน ลงไปชั้นล่างแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา
ถึงตลอดทางจะนั่งมาตลอด แต่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายกับความสับสนในหัวกลับปะปนกัน จนทำให้เขารู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก
เขาหลับตานอนอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงยกมือขวาขึ้นมาตรงหน้า
แชริงัน
ระบบบอกว่าแชริงันพื้นฐานกับสามโทโมเอะใช้ได้แล้ว ส่วนมังเงียวโคต้องรออีก 24 ชั่วโมง
เขาลองรวบรวมความรู้สึกบางอย่าง แล้วสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งกำลังหมุนอยู่ลึกเข้าไปในดวงตา
ซูไป่ลุกจากโซฟา เดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้กระจก
ใบหน้าในกระจกทำให้เขาชะงักไปเอง
ก่อนหน้านี้บนเครื่องบินเขามัวแต่ตื่นเต้น เลยไม่ได้มองตัวเองให้ละเอียดนัก
พอเข้ามาดูใกล้ ๆ ใบหน้านี้หล่อเกินไปหน่อยจริง ๆ
เครื่องหน้าคมชัดสะอาดตา ระหว่างคิ้วกับดวงตามีความเยาว์วัยอยู่บ้าง แต่ก็ดูสุขุมกว่าคนวัยเดียวกัน
ผิวดีจนน่าเหลือเชื่อ สันจมูกโด่งได้รูป แนวกรามคมชัด
เขาเอียงคอมองกระจก เด็กหนุ่มในนั้นก็เอียงคอตาม
อืม หล่อกว่าซาสึเกะจริง ๆ
ดูท่าระบบจะไม่ได้แค่ทำให้เขาอายุน้อยลง แต่ยังปรับเครื่องหน้าให้นิดหน่อยด้วย
ดี ๆ
เขายิ้ม ก่อนจะรวบรวมสมาธิไปที่ดวงตา
ในกระจก สีดำรอบรูม่านตาของเขาค่อย ๆ จางลง วงแหวนสีแดงชาดปรากฏขึ้น ภายในมีลูกน้ำสีดำสองเม็ดหมุนช้า ๆ จากนั้นลูกน้ำเม็ดที่สามก็ปรากฏขึ้นตามมา ลูกน้ำทั้งสามเรียงเป็นวงและหมุนอย่างช้า ๆ
ซูไป่จ้องมองตัวเองในกระจก หัวใจเต้นเร็วขึ้นสองสามจังหวะ
ของจริง
เขาใช้มันได้จริง ๆ
เขาลองกระตุ้นพลังเนตรดู ลูกน้ำทั้งสามหมุนเร็วขึ้นเล็กน้อย ทุกอย่างในสายตากลับชัดเจนขึ้นอย่างผิดปกติ ถึงขั้นมองเห็นรูปร่างของฝุ่นเม็ดหนึ่งที่เกาะอยู่บนกระจกได้
เสียงใบไม้ไหวอยู่นอกหน้าต่าง เสียงเครื่องยนต์รถที่ครางหึ่งบนถนนชั้นล่าง และเสียงโทรทัศน์จากบ้านข้าง ๆ ล้วนดังเข้าหูอย่างชัดเจนเกินจริง
เขารีบเก็บแชริงัน ดวงตากลับเป็นรูม่านตาสีดำตามปกติ
เฮ้อ
ใช้ของแบบนี้แล้วเหนื่อยเหมือนกัน แค่ไม่กี่วินาที เขาก็รู้สึกตึง ๆ ในหัวเล็กน้อย
อาจเพราะเพิ่งใช้ครั้งแรก พอปรับตัวได้ก็คงดีขึ้น
ซูไป่กลับไปที่ห้องรับแขก หยิบน้ำแร่จากตู้เย็นมาหนึ่งขวด เปิดฝาดื่มไปสองอึก แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง เริ่มวางแผนอย่างจริงจัง
พรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียน ห้อง A ชั้นมัธยมปลายปี 1
ระบบต้องมีเหตุผลที่จัดการทุกอย่างไว้แบบนี้ ไม่อย่างนั้นจะลำบากพาเขามาญี่ปุ่นทำไม?
ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะหาคะแนนได้อย่างไร แต่ยังไงก็รีบร้อนไม่ได้อยู่แล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ในบันทึกนอกจากที่อยู่แล้ว ยังมีข้อความอีกบรรทัดว่า “โปรดให้ผู้ใช้เดินทางถึงโรงเรียนมัธยมปลายชิโยดะก่อนแปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้ เพื่อดำเนินขั้นตอนการย้ายเข้าเรียนที่สำนักงานทะเบียน”
โรงเรียนมัธยมปลายชิโยดะเป็นโรงเรียนเอกชนชั้นแนวหน้าของกรุงโตเกียว มีทั้งระดับมัธยมปลายและมหาวิทยาลัยในพื้นที่เดียวกัน วิทยาเขตกว้างขวาง ได้ยินมาว่านักเรียนที่นั่นล้วนเป็นลูกคนรวยหรือลูกผู้มีอำนาจ
ซูไป่วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกลาง เอนตัวหงายไปด้านหลัง เอาศีรษะพิงพนักโซฟาแล้วจ้องโคมไฟบนเพดาน
พลังทั้งหมดของอุจิวะ ซาสึเกะ เงินสามร้อยล้านเยน บ้านเดี่ยวในเขตมินาโตะ และสถานะนักเรียนย้ายเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำของญี่ปุ่น
เขาหลับตา มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เรื่องสนุกของโลกใบนี้เพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น