ใต้ชั้นเมฆคือผืนน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้ม แสงอาทิตย์ส่องกระทบจนแตกเป็นเกล็ดสีทองระยิบระยับ
เครื่องบินกำลังบินผ่านกลุ่มเมฆบาง ๆ ตัวเครื่องสั่นเบา ๆ หนึ่งครั้ง ซูไป่เลื่อนม่านบังแดดขึ้นไปอีกนิด แสงแดดจึงสาดลงบนใบหน้าพอดี
เขาหรี่ตามองลงไปเบื้องล่าง แนวชายฝั่งปรากฏให้เห็นแล้ว คดเคี้ยวไปมาเหมือนตะขอที่ใครสักคนขีดขึ้นมาลวก ๆ
เขาพิงพนักเก้าอี้แล้วถอนหายใจในใจ
ญี่ปุ่น
พูดตามตรง ถึงตอนนี้เขาก็ยังทำใจให้เชื่อไม่ลงว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบินลำนี้จริง ๆ และกำลังมุ่งหน้าไปยังดินแดนที่มีทะเลคั่นกลางกับผืนแผ่นดินใหญ่
เพียงแต่ “ญี่ปุ่น” แห่งนี้แตกต่างจากโลกเดิมของเขา
ใช่แล้ว นี่คืออีกโลกหนึ่ง
สามวันก่อนเขายังนั่งดูอนิเมะอยู่ในห้องเช่าของตัวเอง วินาทีถัดมาก็ถูกสิบล้อคันมหึมาชนจนตาย พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าโลกทั้งใบไม่เหมือนเดิม
เมื่อเปิดแอปแผนที่ในมือถือ ประเทศเล็ก ๆ ที่เคยอยู่ตรงนั้นก็หายไป กลายเป็น “เขตบริหารพิเศษญี่ปุ่น” เข้ามาแทน
ในข่าวเรียกที่นั่นว่า “ญี่ปุ่น” หนังสือเรียนก็เขียนว่า “ญี่ปุ่น” ทุกคนเวลาคุยกันก็พูดว่า “ไปเที่ยวญี่ปุ่นกัน” “อนิเมะฝั่งญี่ปุ่นมีเรื่องใหม่ออกมาอีกแล้ว”
ราวกับว่าที่นั่นมีชื่อนี้มาตั้งแต่แรก
ตอนนั้นซูไป่จ้องหน้าจอมือถืออยู่นาน สมองฉายภาพรถบรรทุกคันนั้นพุ่งเข้ามาซ้ำไปซ้ำมา สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปข้อเดียว
บ้าจริง ทะลุมิติมาจริง ๆ ด้วย
จากนั้นระบบก็ปรากฏตัวขึ้น
【ตรวจพบโฮสต์ที่เข้าเงื่อนไขการผูกมัด ระบบติววงล้อพร้อมให้บริการท่าน】
【ภารกิจมือใหม่: โปรดให้โฮสต์เดินทางไปถึงเขตบริหารพิเศษญี่ปุ่นของประเทศมังกรภายใน 72 ชั่วโมง】
【รางวัลภารกิจ: แพ็กเกจมือใหม่】
【หากภารกิจล้มเหลว: สั้นลงสามเซนติเมตร】
เรียบง่ายและตรงไปตรงมา ไม่เหลือช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย
ซูไป่จ้องตัวอักษรสี่ตัวสุดท้ายนั้นอยู่สามวินาที
หึ แค่สามเซนติเมตรเอง ไม่เห็นจะมีผลอะไร
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเก็บสัมภาระอย่างไม่ลังเล
อย่างไรเสียหลังทะลุมิติมาก็ไม่มีอะไรให้ห่วง ทรัพย์สินทั้งหมดมีแค่กระเป๋าเป้ใบเดียว เขาคว้ามันแล้วออกเดินทางทันที
เรื่องตัดสินใจไปก็ไปแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงต้องลังเลอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่สำหรับเขา แค่ครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว
ตอนนี้เขาอยากไปให้ถึงที่หมายเร็ว ๆ แล้วรับแพ็กเกจมือใหม่นั่น
เครื่องบินเริ่มลดระดับ หูของเขาอื้อจนรู้สึกไม่สบาย เขากลืนน้ำลายลงคอ มองผืนแผ่นดินนอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
เค้าโครงของเมืองแผ่ขยายอยู่ในม่านหมอก อาคารหนาแน่นทอดยาวไปตามแนวชายฝั่ง ตึกสูงไม่กี่หลังแทงทะลุเส้นขอบฟ้า ดวงอาทิตย์กำลังลับลงตรงช่องว่างระหว่างตึกพอดี ภาพทั้งหมดอาบไล้ด้วยสีทองอบอุ่น
สวยดีจริง ๆ
สวยกว่าที่วาดไว้ในอนิเมะเสียอีก
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาในหัวก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์เข้าสู่น่านฟ้าเขตบริหารพิเศษญี่ปุ่นแล้ว ภารกิจมือใหม่สำเร็จ】
【กำลังมอบแพ็กเกจมือใหม่……】
ดวงตาของซูไป่เป็นประกาย หลังตรงขึ้นมาทันที
มาแล้ว ๆ ฉันอยากรู้นักว่าจะให้อะไรดี
อย่าให้ยาแดงสามขวดกับดาบไม้หนึ่งเล่มมาจริง ๆ ก็แล้วกัน ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะไปขอร่มชูชีพจากแอร์โฮสเตสเดี๋ยวนี้เลย
แล้วกระโดดลงไปตายโครมตรงนี้ซะ
【ติ๊ง! กำลังเปิดแพ็กเกจมือใหม่——】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ——แม่แบบอุจิวะ ซาสึเกะ】
ซูไป่เกือบเด้งตัวขึ้นจากที่นั่ง
เขาจ้องตัวอักษรบรรทัดนั้นในหัวเขม็ง ริมฝีปากขยับอยู่ครู่ใหญ่ แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
แม่แบบอุจิวะ ซาสึเกะ
เชี่ย
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นิ้วมือเผลอจิกที่เท้าแขนเก้าอี้ ก่อนจะถามระบบรัว ๆ ในใจว่า “ระบบ ๆ ซาสึเกะช่วงไหนกัน อย่าให้ฉันได้เด็กเหลือขอที่เพิ่งปลุกแชริงัน แล้วยังทำอะไรไม่เป็นมานะ!”
【ช่วงมังเงียวโคแชริงันนิรันดร์】
มังเงียวโคแชริงันนิรันดร์
ซูไป่นิ่งอึ้งไปหนึ่งวินาที
จากนั้นมุมปากก็เริ่มยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
มังเงียวโคแชริงันนิรันดร์
นิรันดร์!
ก็คือเวอร์ชันที่ไม่ต้องตาบอดนั่นเอง
จะใช้ซูซาโนโอเมื่อไรก็ได้ จะปล่อยอามาเทราสึเมื่อไรก็ได้ จะเผาด้วยคากุซึจิเมื่อไรก็ได้ ดวงตาจะไม่มีวันหลั่งเลือด น้ำตาก็ไม่ไหล และสายตาจะไม่มีวันดับ
ในหัวของเขาดังหึ่งขึ้นมาแทบจะหัวเราะออกเสียงตรงนั้น
ชายในชุดสูทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งเมื่อเห็นเขายืดหลังขึ้นกะทันหัน แล้วขมวดคิ้วเหลือบมองเขา
ซูไป่ไม่ได้สังเกตเห็นเลย เขาจมดิ่งอยู่ในความสุขอันยิ่งใหญ่ มุมปากฉีกยิ้มจนแทบถึงใบหู
มังเงียวโคแชริงันนิรันดร์เลยนะทุกคน
รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร?
สมัยนั้นมาดาระใช้ดวงตาคู่นี้กวาดล้างโลกนินจา ส่วนซาสึเกะในช่วงหลัง ไม่ว่าจะสู้กับโอบิโตะจินจูริกิสิบหาง สู้กับคางุยะ หรือศึกสุดท้ายกับนารูโตะ ก็ล้วนพึ่งพาดวงตาคู่นี้ทั้งนั้น
ตอนนี้พลังทั้งหมดเป็นของเขาแล้ว
ซูไป่ใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะพอเก็บสีหน้าที่แทบยิ้มจนค้างได้ เขากระแอมเบา ๆ แล้วถามต่อในใจว่า “แล้วชาคระล่ะ? สมรรถภาพร่างกายล่ะ? นินจุตสึล่ะ? อย่าให้มาแค่ดวงตา แล้วอย่างอื่นไม่มีอะไรเลยนะ”
【โฮสต์จะได้รับความสามารถทั้งหมดของอุจิวะ ซาสึเกะในช่วงมังเงียวโคแชริงันนิรันดร์ ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง วิชาดวงตาทั้งหมดของแชริงันและมังเงียวโคแชริงัน ปริมาณชาคระและการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติ ระดับวิชากระบวนท่า ความชำนาญด้านนินจุตสึ คุจิโยเสะ และสิทธิ์ในการใช้ซูซาโนโอร่างสมบูรณ์】
【โปรดทราบ ความสามารถข้างต้นจะทยอยปลดผนึกเมื่อโฮสต์ปรับตัวได้ ปัจจุบันเปิดใช้แชริงันพื้นฐานและรูปแบบสามโทโมเอะแล้ว ความสามารถของมังเงียวโคจะแสดงผลได้อย่างสมบูรณ์ภายใน 24 ชั่วโมง】
หลังฟังจบ ในหัวของซูไป่เหลือเพียงความคิดเดียว
หมาที่เดินผ่าน
ก็ต้องโดนอามาเทราสึของฉันเข้าให้สักดอก
เขาพิงพนักเก้าอี้ มองโคมไฟดวงเล็กบนเพดานเครื่องบิน สีหน้าควบคุมไม่อยู่แล้ว
ในเวลาเพียงสิบกว่าวินาที เขาผ่านจากความตกตะลึงไปสู่ความยินดีสุดขีด แล้วต่อด้วยอาการล่องลอยราวกับฝัน
ได้เลย ได้เลย ๆ ๆ
แม่แบบนี้จัดมาได้สมใจจริง ๆ
ระบบ ทำไมไม่บอกกันแต่แรก ถ้าบอกก่อนหน้านี้ ฉันคงไปหารถบรรทุกตั้งแต่หัวมุมถนนแล้ว
เขายกมือขึ้นลูบใบหน้า ปลายนิ้วลากจากสันคิ้วลงมาถึงคาง แล้วทำท่าครุ่นคิด
“อืม” เขาพึมพำกับตัวเองในใจ “นอกจากเรื่องหน้าตา ซาสึเกะก็ยังด้อยกว่าฉันอยู่นิดหน่อย อย่างอื่นก็ใช้ได้”
แอร์โฮสเตสเข็นรถเข็นอาหารผ่านมา พอเห็นสีหน้าประหลาดของเขา ก็ถามอย่างสุภาพว่า “คุณผู้ชาย รับเครื่องดื่มอะไรไหมคะ?”
ซูไป่ได้สติกลับมา แล้วยิ้มให้เธออย่างหล่อเหลาตามที่ตัวเองคิด “โค้กครับ ขอบคุณ”
แอร์โฮสเตสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งโค้กให้แล้วเข็นรถเดินจากไป
ซูไป่ไม่ทันสังเกตว่าตอนเธอเดินไป มุมปากกระตุกเล็กน้อย เขายังเปิดกระป๋องอย่างอารมณ์ดี เสียงซ่าดังขึ้น
ฟองซ่าพุ่งขึ้นมา เขายกขึ้นจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ ทำให้รู้สึกตื่นตัวขึ้นไม่น้อย
ใจเย็น ใจเย็น
เขาวางโค้ก ปรับท่านั่ง แล้วเริ่มครุ่นคิดอย่างจริงจัง
พลังทั้งหมดของอุจิวะ ซาสึเกะ ในช่วงมังเงียวโคแชริงันนิรันดร์
เท่ากับว่าตอนนี้เขามีไพ่ตายระดับระเบิดนิวเคลียร์ติดตัวอยู่
ปัญหาคือโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าชาคระหรือเปล่า?
แล้วเขาจะใช้มันได้ตามปกติไหม?
อย่าถึงตอนนั้นตั้งใจจะปล่อยคาตง แต่กลั้นอยู่ตั้งนานกลับผายลมออกมาแทนก็แล้วกัน
ขณะที่เขากำลังคิด เครื่องบินก็สั่นสะเทือนอย่างแรง
เสียงล้อเครื่องบินที่กางลงดังมาจากใต้ลำตัว ตามด้วยเสียงกระแทกทึบ ๆ แล้วก็เสียงยางเสียดสีกับรันเวย์อย่างรุนแรง
แรงเฉื่อยพาซูไป่เอนไปข้างหน้า เข็มขัดนิรภัยรัดไหล่ไว้ ขณะที่เส้นบนรันเวย์นอกหน้าต่างซึ่งเคลื่อนผ่านอย่างรวดเร็วค่อย ๆ ช้าลง
เสียงแอร์โฮสเตสดังขึ้นอีกครั้งจากลำโพง “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ กรุงโตเกียว เขตบริหารพิเศษญี่ปุ่น ขณะนี้เป็นเวลาบ่ายสองนาฬิกาสิบเจ็ดนาที อุณหภูมิภาคพื้นดินยี่สิบหกองศาเซลเซียส……”
ซูไป่ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเลื่อนม่านบังแดดขึ้นจนสุด
ด้านนอกห้องโดยสารคืออาคารผู้โดยสารสีเทาขาว ผนังกระจกสะท้อนแสงแดดยามบ่าย เครื่องบินหลายลำจอดอยู่บนลานจอดไม่ไกลนัก เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินสวมเสื้อกั๊กสีเหลืองเดินไปมาด้านล่าง
เขาจ้องมองนอกหน้าต่างอยู่หลายวินาที จู่ ๆ ก็รู้สึกประหลาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ไม่นานก่อนหน้านี้ เขายังนั่งดูอนิเมะอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องเช่า ตอนนี้กลับมานั่งอยู่บนเครื่องบินในอีกโลกหนึ่ง โดยมีแชริงันมังเงียวโคแชริงันนิรันดร์อยู่ในหัว
เนื้อเรื่องมันดำเนินเร็วเกินไปหรือเปล่า?
แต่ก็ช่างเถอะ
ซูไป่ลุกขึ้น ดึงกระเป๋าเป้ของตัวเองลงมาจากช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะ สะพายขึ้นข้างหนึ่ง แล้วค่อย ๆ เดินตามคนข้างหน้าไปทางประตูเครื่องบิน
ตอนนี้เขาอยากลงจากเครื่องบินให้เร็วที่สุด หาที่ที่ไม่มีคน แล้วลองดูว่าดวงตาคู่นี้ใช้ได้จริงหรือเปล่า