นอกปากแม่น้ำหวงผู่ ใต้ดาดฟ้าเรือลาดตระเวนอิซุโมะของกองเรือที่ 3 แห่งกองทัพญี่ปุ่น ภายในป้อมปืนใหญ่หลักทั้งร้อนอบอ้าวราวกับนึ่งอยู่ในลังถึง
ผนังห้องโลหะเย็นเฉียบจากลมแม่น้ำและน้ำทะเล แต่ก็ไม่อาจต้านไอร้อนที่สะสมจากกระสุนปืนเรือหลายร้อยนัดได้ พลประจำป้อมปืนชาวญี่ปุ่นทุกคนถอดเสื้อท่อนบน แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อมันเยิ้ม ผิวหนังร้อนผ่าวจากความร้อนที่แผ่ออกมาจากลำกล้องปืน ทหารญี่ปุ่นทุกนายมีสีหน้าเคร่งเครียด หายใจหอบหนัก ไม่มีใครกล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
ไม่อย่างนั้นก็ต้องโดนกระบองปลุกใจเฉพาะกิจเข้าให้!
พลวัดระยะกดแนบตากับกล้องเล็งอย่างแน่น มือทั้งสองค่อย ๆ ปรับด้ามหมุนเครื่องกำหนดทิศทาง แก้ค่าคลาดเคลื่อนจากการโคลงทั้งแนวขวางและแนวดิ่ง ก่อนตะโกนรายงานค่าพิกัดเสียงดังว่า “ปรับทิศทางแล้ว ล็อกระยะเรียบร้อย ยืนยันพิกัดที่ตั้งปืนใหญ่หนักของกองทัพจีน!”
พลบรรทุกกระสุนร่างกำยำ 2 นายดันกระสุนเจาะเกราะระเบิดแรงสูงขนาดมหึมาสำหรับปืนเรือ 200 มิลลิเมตรออกมาจากช่องส่งกระสุน ปลอกกระสุนทองแดงหนักอึ้งกดจนเส้นเลือดบนแขนทั้งสองปูดโปน ก่อนจะเลื่อนไปตามรางเข้าห้องท้ายลำกล้องอย่างมั่นคง
ทหารอีกชุดรีบตามเข้ามา ดันปลอกดินขับปิดผนึกหนาหนักเข้าไป จากนั้นใช้มือทั้งสองจับด้ามกลไกล็อกท้ายลำกล้องแน่น แล้วผลักไปข้างหน้าอย่างแรง เสียงดังแกร๊กสนั่น กลไกท้ายลำกล้องปิดสนิทและล็อกเข้าที่
ผู้บังคับปืนใหญ่ญี่ปุ่นยืนอยู่กลางป้อม มือกำด้ามเหนี่ยวไกไว้แน่น แววตาเหี้ยมเกรียมจับจ้องตำแหน่งปืนใหญ่ลวงที่เครื่องวัดระยะล็อกเป้าหมายไว้ในที่สุด
“ยิงพร้อมกันทั้งป้อม! ยิง!”
ป้อมปืนใหญ่ทั้งป้อมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลวไฟสีแดงชาดสว่างจ้าพ่นออกจากปากกระบอกปืนในชั่วพริบตา แรงถอยมหาศาลกระแทกแท่นปืนอย่างหนัก ตัวเรือโคลงเคลงตามไปด้วย
คลื่นกระแทกร้อนระอุจากปากกระบอกปืนกวาดไปทั่วดาดฟ้า ควันและฝุ่นทะลักเข้าปกคลุมป้อมปืนทั้งป้อมทันที แรงสั่นสะเทือนทำให้หูของพลประจำปืนอื้ออึง