เหนือแม่น้ำหวงผู่ บนเรืออิซุโมะแห่งกองเรือที่สามของกองทัพเรือญี่ปุ่น
ห้องบัญชาการเรืออิซุโมะสว่างไสวด้วยแสงไฟ ทว่าอากาศภายในกลับอึมครึมกดดันอย่างเห็นได้ชัด ฮาเซงาวะ คิโยชิ ผู้บัญชาการกองเรือที่สามของกองทัพเรือญี่ปุ่น ยืนอยู่หน้าแผนที่ทะเลและกระบะจำลองภูมิประเทศ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
เวลานั้น นายทหารฝ่ายเสนาธิการญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามา
“เรียนท่านนายพล กองบัญชาการหงโข่วส่งโทรเลขด่วนมา”
ฮาเซงาวะ คิโยชิพูดอย่างหงุดหงิด “อ่านมา”
“รับทราบ!”
“กองทัพจีนเปิดฉากจู่โจมตอน 22 นาฬิกาคืนนี้ ขณะนี้นาวิกโยธินสูญเสียอย่างหนัก แนวป้องกันและป้อมค่ายทหารบริเวณแนวหน้าหงโข่วกับหยางซู่ผู่ถูกยึดไปแล้วหลายแห่ง ขอให้เราทิ้งระเบิดใส่แนวหน้าตอนกลางวัน”
“บากะยาโร!” ฮาเซงาวะ คิโยชิชกขอบกระบะจำลองอย่างแรง เขาไม่เคยคิดเลยว่าแนวป้อมปราการถาวรหงโข่วซึ่งเดิมแข็งแกร่งราวป้อมเหล็ก จะถูกกองทัพจีนที่มีปืนใหญ่หนักชุดเยอรมันฉีกทะลวงเป็นชั้น ๆ นาวิกโยธินภาคพื้นดินถอยร่นทีละช่วง ถูกกดจนต้องตั้งรับอย่างสิ้นเชิง
ฮาเซงาวะ คิโยชิหลับตาแน่น ก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า “กำลังเสริมจากแผ่นดินใหญ่จะมาถึงวันที่ 23 สิงหาคม พวกทหารบกบ้าบอนั่นยังต้องรออีกหลายวัน ตอนนี้เพิ่งวันที่ 15 หากความสูญเสียยังดำเนินไปในอัตรานี้...”
“คุณคิดว่านาวิกโยธินจะยืนหยัดในหงโข่วได้นานแค่ไหน?”
นายทหารฝ่ายเสนาธิการญี่ปุ่นเองก็ประเมินได้ยาก แต่เมื่อถูกผู้บัญชาการถาม เขาก็ได้แต่ตอบทั้งที่ไม่มั่นใจ “จากอำนาจการยิงและความหนักหน่วงของการโจมตีจากกองทัพจีนในตอนนี้ ผมคาดว่านาวิกโยธินจะประคองตัวได้อีก 5 วันครับ”
“5 วันงั้นหรือ? บากะ! รู้ไหมว่าพวกทหารบ้าบอนั่นจะมองเราอย่างไร”