ฟ้ายังไม่สางดีในยามรุ่งสาง เสียงนกหวีดเรียกพลในค่ายก็ดังสนั่นขึ้นตรงเวลา
“ลุกขึ้น! ไอ้พวกเวร ลุกขึ้นให้หมด! ยังจะนอนอีกหรือ? เรียกพวกแกมาให้ทำงาน ไม่ใช่มานอน!”
นายทหารชั้นผู้น้อยยศร้อยตรีร่างกำยำคนหนึ่งกำลังตะโกนด่าปลุกเหล่าทหารใหม่ภายในโรงนอน
“ให้เวลาห้านาทีแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วไปรวมพลที่ลานฝึก ใครมาสายก็อดอาหารเช้า!”
พอได้ยินว่าจะไม่มีอาหารเช้า ทหารใหม่กลุ่มหนึ่งก็รีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าและจัดเตรียมอุปกรณ์ทันที
ไม่นาน ทหารใหม่ 5,000 นายก็แต่งกายพร้อมสวมเครื่องสนามแบบเยอรมันเต็มชุด หมวกเหล็กและปืนยาวเสร็จภายในห้านาที ทุกคนเข้าแถวรวมพลเรียบร้อย ไม่มีใครอืดอาดหรือมาสายแม้แต่คนเดียว
หลี่เมิ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างชั้นสอง มองทหารใหม่เหล่านั้นฝึกซ้อม
“คนพวกนี้จะกลายเป็นกองกำลังแนวหน้าต่อต้านญี่ปุ่นในอนาคต!”
จ้าวกั๋วจงถามอย่างสงสัยว่า “ต่อต้านญี่ปุ่นหรือครับ?”
หลี่เมิ่งเหลือบมองเขา “ถามอะไรไร้สาระ สามมณฑลตงเป่ยตกอยู่ใต้การยึดครองไปนานแล้ว พวกญี่ปุ่นตัวเล็กพวกนั้นมีความทะเยอทะยานไม่รู้จักพอ คอยดูก็แล้วกัน สักวันจีนกับญี่ปุ่นต้องทำสงครามกันแน่”
“ฝึกทหารใหม่พวกนี้ให้ดี ต้องฝึกให้เป็นทหารที่ได้มาตรฐาน”
“รับทราบครับ ท่านผู้บัญชาการ”
“ฉันคาดว่าพวกอังกฤษคงกล้ำกลืนความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ลง ฉันว่าอังกฤษน่าจะถอนกำลังจากฮ่องกงมาจัดการเรา”
จ้าวกั๋วจงกล่าวอย่างไม่หวั่นเกรง “ท่านผู้บัญชาการ พวกเราล้วนเป็นทหารจีน การปกป้องบ้านเมืองคือหน้าที่ของเรา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็พร้อมสละชีวิตเพื่อปกป้องประเทศ...”
ทหารเก่าทำหน้าที่เป็นหัวหน้าชุดฝึก ทุกคนล้วนเป็นทหารชั้นยอดที่ผ่านศึกนองเลือดเมื่อคืนมาแล้ว และมีความเชี่ยวชาญทางยุทธวิธีสูง พวกเขาไม่ใช้กำลังลงโทษหรือทุบตี แต่เน้นมาตรฐาน ระเบียบวินัย และการฝึกจริงที่เดิมพันด้วยชีวิต