บัดซบ! หลี่เมิ่งสบถด่าอย่างเดือดดาล ในเมื่อทำไปแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ตอนนี้สองประเทศเปิดสงครามเต็มรูปแบบแล้ว ไม่ต้องคำนึงถึงหลักกฎหมายหรือไมตรีใด ๆ ทั้งนั้น ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้กองทหารราบหนึ่งกรมจากกองพลที่ 302 เข้ายึดทรัพย์สินของชาวญี่ปุ่นในเขตเช่าสาธารณะและเขตเช่าฝรั่งเศสทั้งหมดทันที
กิจการที่ญี่ปุ่นลงทุนทุกแห่ง ห้องนิรภัยของธนาคาร สินค้าในร้านค้า เสบียงในคลังสินค้า และของมีค่าในบ้านส่วนตัว ยึดและขนย้ายออกไปให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่เส้นเดียว!
ยังไม่ทันสิ้นเสียง แววตาของหลี่เมิ่งก็เย็นเยียบลงฉับพลัน เขาออกคำสั่งทหารที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม “ตรวจค้นทั่วเขตเมืองเซี่ยงไฮ้ ไล่จับชาวญี่ปุ่นทุกคนที่ยังตกค้างในเขตเช่า ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้า ชาวต่างแดน เด็กหรือสตรี คนแก่หรือคนหนุ่มสาว ไม่แบ่งชายหญิงหรือวัยทั้งนั้น หากเป็นคนญี่ปุ่น ให้ยิงทิ้งตรงนั้น กวาดล้างให้หมด อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว”
“รับทราบครับ ท่านผู้บัญชาการ” เสนาธิการคนหนึ่งขานรับเสียงดัง
หวังจิ้งจิ่วกับซุนหยวนเหลียงชะงักหายใจ ก่อนจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมในที่สุด “ผู้บัญชาการหลี่ ทำเช่นนี้จะเป็นการล่วงเกินอังกฤษกับฝรั่งเศส ถึงตอนนั้นทางหนานจิงคง...”
หลี่เมิ่งแค่นเสียงดุดัน “ข้าไม่สน! พวกมันฆ่าพี่น้องร่วมชาติของเรา ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
“ส่วนอังกฤษน่ะหรือ ข้าใช่ว่าไม่เคยฆ่าคนอังกฤษเสียเมื่อไร พวกมหาอำนาจเหล่านี้รังแกคนอ่อนแอ แต่กลัวคนแข็งแกร่ง ทางหนานจิงยังคิดพึ่งสันนิบาตชาติให้ไกล่เกลี่ยสงคราม ช่างน่าขันสิ้นดี ปืนของไอ้ญี่ปุ่นจ่อหัวอยู่แล้วยังจะหวังให้คนอื่นมาไกล่เกลี่ยอีกหรือ?”
“ข้าว่าอังกฤษกับฝรั่งเศสคงวางอำนาจได้อีกไม่นาน ระหว่างประเทศต้องใช้กำลังพูดกัน ยิ่งไปกว่านั้น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าหลี่เมิ่งจะรับผิดชอบเองคนเดียว!”
“ประเทศจีน ข้าจะปกป้องอธิปไตยของเธอด้วยชีวิต!”
เหล่านายทหารกองบัญชาการกองทัพที่ 101 ซึ่งอยู่ด้านล่างได้ฟังคำประกาศรักชาติอันฮึกเหิมของผู้บัญชาการแล้ว ต่างก็ลุกโชนด้วยโทสะ
นายทหารกลุ่มใหญ่ตะโกนก้อง “เมืองต้นหอม!”