วันที่ 16 สิงหาคม ปีที่ 26 แห่งสาธารณรัฐจีน หลังจากกวาดล้างทหารประจำการทั้งหมดของนาวิกโยธินญี่ปุ่นในหงโข่วและหยางซู่ผู่จนสิ้นซาก
กองบัญชาการกองทัพที่ 101
ข่าวชัยชนะครั้งใหญ่แพร่ไปถึงกองบัญชาการสูงสุดที่หนานจิงแล้ว ทั้งยังกระจายไปทั่วทุกสารทิศ ผู้คนทั้งประเทศต่างฮึกเหิม ประชาชนตามถนนหนทางและตรอกซอกซอยพากันบอกต่อ พาดหัวหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างโหมประโคมข่าวชัยชนะครั้งใหญ่ในเซี่ยงไฮ้ ทุกคนคิดว่าสถานการณ์รบซงหูกระจ่างชัดแล้ว ความทะเยอทะยานของกองทัพญี่ปุ่นที่บุกเซี่ยงไฮ้ถูกสยบลงอย่างสิ้นเชิง
ทว่าเหล่าผู้บัญชาการกองพลและนายทหารหลายคนซึ่งอยู่ใจกลางสมรภูมิ กลับไม่มีใครยิ้มออกมาแม้แต่น้อย
แค่ก่อก ๆ ผมไม่พูดเรื่องไร้สาระให้มากความแล้ว ตอนนี้ผมจะเป็นคนจัดวางภารกิจป้องกันในขั้นต่อไปเอง
หลี่เมิ่งเอ่ยขึ้นว่า “ผมพูดจบแล้ว ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?”
ผู้บัญชาการกองพลที่ 87 และกองพลที่ 88 ของรัฐบาลกลางสบตากัน ก่อนพยักหน้าช้า ๆ “ขอแค่ได้รบกับญี่ปุ่น และไม่เอาพวกเราไปเป็นเนื้อให้ปืนใหญ่ยิงก็พอแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เมิ่งก็พลันรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ข่มมันเอาไว้
เฉินเหยียนชิว ผู้บัญชาการกองพลที่ 303 ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างหัวเราะกลบเกลื่อน “ความหมายของท่านแม่ทัพก็คือ เราจะสู้กับญี่ปุ่นด้วยกันแน่นอน!”
“ใช่ ๆ ที่เหล่าเฉินพูดถูกแล้ว ท่านแม่ทัพหมายความอย่างนั้นแหละ” เซียวจิ่งหยวน ผู้บัญชาการกองพลที่ 302 กล่าวคล้อยตาม
“เอาละ เรื่องไร้สาระค่อยพูดกันทีหลัง กำลังพลจากสามหน่วยของเราบาดเจ็บล้มตายรวมกันเกือบ 11,000 คนแล้ว
“กองพลที่ 301 ใต้บังคับบัญชาของผมสูญเสียกำลังพลไปกว่า 3,000 คน แทบจะเท่ากับกรมทหารราบภาคสนามหนึ่งกรมถูกกวาดเรียบ ส่วนอาวุธหนักไม่ต้องพูดถึง
หวังจิ้งจิ่วกล่าวเสริมว่า “ท่านแม่ทัพหลี่ กองพลที่ 87 กับ 88 ของเราสูญเสียกำลังพลรวมกันกว่า 6,000 คน ส่วนใหญ่เป็นทหารราบ ดังนั้นความสูญเสียของเราจึงไม่น้อยเลย...”