ระหว่างทางที่เดินมา ชินอานก็คิดอยู่ว่าจะพลิกสถานการณ์อย่างไร
จะปล่อยให้คนตระกูลเจ้าทำให้เขาพิการจริง ๆ ไม่ได้หรอก แบบนั้นแล้วเขาจะไปจีบสาวได้อย่างไร
ในเมื่อมาอยู่ในที่เฮงซวยแบบนี้แล้ว แถมตอนนี้ก็ยังไปไหนไม่ได้ เขาก็ต้องใช้ชีวิตให้ดี สร้างเนื้อสร้างตัวให้เป็นเรื่องเป็นราว
เขาคือท่านชายน้อยชินเชียวนะ จะปล่อยให้พวกบ้านนอกกลุ่มนี้มารังแกได้อย่างไร
คิดไปคิดมา ชินอานก็เห็นว่าควรใช้สถานะคนบ้าของตัวเองให้เป็นประโยชน์
ไม่เพียงต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เงินสิบหยวนนั่นก็ต้องเอาคืนมาให้ได้ด้วย
ตอนนี้ทุกคนได้ยินคำพูดของชินอานชัดเจนแล้ว บรรยากาศเงียบกริบ
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังลูกอมไม่กี่เม็ดนั้น
เจ้าเหลียงก้มลงมองตาม แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประหลาด
กระดาษห่อลูกอมสวยเป็นพิเศษ เป็นลูกอมผลไม้ที่เพิ่งออกใหม่ ในอำเภอแถวนี้ไม่มีขายแน่นอน
ก่อนหน้านี้ตอนเขาเดินทางไกลกับขบวนขนส่ง เคยแวะซื้อจากร้านสหกรณ์แห่งหนึ่งในต่างมณฑล มีอยู่แค่ห่อเดียวเท่านั้น
เขาไม่ยอมแบ่งให้คนในบ้านสักเม็ด ยกให้เฉินชิวจวิ้นไปทั้งห่อ
แต่ตอนนี้ ลูกอมไม่กี่เม็ดนี้กลับถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าของชินอาน
“ลูกอมนี้...”
น้ำเสียงของเจ้าเหลียงเย็นเยียบลง เขาค่อย ๆ วางมีดทำครัวในมือลง แล้วหันไปมองเฉินชิวจวิ้นที่หลบอยู่ตรงประตูห้อง ใบหน้ายังมีรอยแผล “ลูกอมนี้มาจากไหน”
เฉินชิวจวิ้นหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นจนพูดไม่ออก
เจ้าเหลียงโยนมีดทำครัวลงพื้น ก่อนพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว คว้าผมของเฉินชิวจวิ้นไว้เต็มกำมือ “ฉันถามอยู่นะ! ลูกอมนี้มาจากไหน!”
“เจ้าเหลียง! ปล่อยฉันนะ! เจ็บ!”
เฉินชิวจวิ้นกรีดร้องพลางดิ้นรน ท่าทางน่าสงสารจับใจ
“นังแพศยา!”
เจ้าเหลียงยกมือตบเธอสองฉาด จนมุมปากเฉินชิวจวิ้นมีเลือดซึม
“ฉันเพิ่งไปไม่กี่วันเอง! แกก็ไปมุดไร่ข้าวโพดกับคนบ้าแล้ว! จะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
เขาโกรธจนแทบคลั่ง ไม่ได้นึกเลยว่าเป็นภรรยาของตัวเองที่ยั่วยวนชินอานก่อน
เห็นได้ชัดว่าคนบ้าคนนั้นไม่รู้เรื่องระหว่างชายหญิงเลยสักนิด ทั้งหมดเป็นเพราะเฉินชิวจวิ้นทนความเหงาไม่ไหวต่างหาก
พอเจ้าเหลียงนึกถึงผู้ชายผู้หญิงทั้งหมู่บ้านที่พากันหัวเราะเยาะเขา เขาก็ยิ่งลงมือหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้ชาวบ้านเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่จริงพวกผู้หญิงในหมู่บ้านแอบพูดถึงชินอานกันไม่น้อย แม้เขาจะเป็นคนบ้า แต่ก็รูปร่างสูงใหญ่กำยำ แถมตอนวิ่งแก้ผ้าไปทั่วหมู่บ้าน ทุกส่วนของร่างกายก็ถูกเห็นหมดแล้ว
ตอนนั้นมีป้าหลายคนพูดว่า ถ้าผัวไม่อยู่บ้าน จะไปหาชินอานแก้เหงาก็ได้ รสชาติต้องไม่ธรรมดาแน่
ไม่คิดเลยว่าเฉินชิวจวิ้นจะฟังคำพูดนั้นเข้าจริง ๆ
ตอนนี้เธอถูกตีจนตาลาย ผมเผ้ายุ่งเหยิง มุมปากมีเลือดไหล
ชินอานนั่งมองอยู่บนพื้นแล้วก็รู้สึกทนดูไม่ไหวขึ้นมาบ้าง
แม้ผู้หญิงคนนี้จะวางแผนเล่นงานตัวเขาในชาตินี้จริง ๆ แต่เจ้าเหลียงลงมือทุบตีผู้หญิงแบบนี้ เขาก็มองไม่ลงเหมือนกัน
ใครใช้ให้ท่านชายน้อยชินเป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้หญิงล่ะ!
ขณะที่เจ้าเหลียงกำลังจะตบอีกฉาด เฉินชิวจวิ้นก็พลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำพลางตะโกนว่า “เจ้าเหลียง! แกมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน! คนที่ไม่มีสิทธิ์ด่าฉันที่สุดก็คือแก!”
เจ้าเหลียงชะงัก “แกพูดว่าอะไรนะ”
“ฉันแต่งงานกับแกมาห้าปีแล้ว!”
น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มหน้าเฉินชิวจวิ้น เสียงแหบพร่า “ห้าปี! แม่แกด่าฉันทุกวันว่าเป็นแม่ไก่ไม่ออกไข่! คนในหมู่บ้านก็หัวเราะเยาะว่าฉันไร้วาสนา คลอดลูกไม่ได้”
“แต่เดือนก่อนฉันกลับบ้านเดิม ไปให้คนตรวจมาแล้ว ร่างกายฉันไม่มีปัญหา!”
เธอชี้หน้าเจ้าเหลียง “คนที่มีปัญหาคือแก! เจ้าเหลียง! ปัญหาอยู่ที่แก!”
“ฉันไปหาชินอานก็เพื่อขอยืมพันธุ์! ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะถูกคนตระกูลเจ้าบีบคั้น!”
ลานบ้านพลันแตกตื่นโกลาหล
“โห! ที่แท้เจ้าเหลียงไม่ไหวนี่เอง!”
“ฉันว่าแล้ว เฉินชิวจวิ้นสะโพกใหญ่ ดูก็รู้ว่าเหมาะจะมีลูก ทำไมแต่งเข้าบ้านมาตั้งห้าปีถึงยังไม่ท้อง”
“ถ้าเป็นอย่างนั้น จะโทษเฉินชิวจวิ้นฝ่ายเดียวก็ไม่ได้สินะ!”
ใบหน้าเจ้าเหลียงเขียวคล้ำ ริมฝีปากสั่นระริก “แก...แกพูดเหลวไหล!”
“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล!”
เฉินชิวจวิ้นถูกตีจนโมโห ตอนนี้จึงไม่คิดจะยั้งอะไรอีก น้ำตาไหลพราก
“ในหมู่บ้านเรามีหมอจีนชราคนหนึ่ง จับชีพจรแม่นมาก เขาบอกว่าร่างกายฉันแข็งแรงดี!”
“เจ้าเหลียง ถ้าไม่เชื่อ แกก็ไปตรวจเองสิ!”
เจ้าเหลียงเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เซถอยหลังไปสองก้าว
ชินอานดูละครจนพอใจแล้ว ก็แหกปากโวยวายขึ้นมาอีก “ตระกูลเจ้ารังแกคน! รังแกคนบ้า!”
“พวกแกหลอกเอาเงินลุงฉันไปสิบหยวน! เอาเงินคืนมา! แล้วยังต้องชดใช้ค่าเสียหายทางใจให้ฉันด้วย! ฉันเป็นคนบ้าก็จริง แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ!”
“ค่าเสียหายทางใจบ้าบออะไร ไม่เคยได้ยิน!”
ป้าเจ้าใช้เท้าถ่มน้ำลายลงพื้น คิดว่าชินอานแค่พูดจาเพ้อเจ้อ
“ฉันไม่สน!”
ชินอานกลิ้งไปมาบนพื้น “ถ้าไม่คืนเงิน ฉันจะมาป่วนทุกวัน! ฉันจะมาร้องงิ้วอยู่หน้าบ้านพวกแก! ฉันจะเอาเจ้าไห่ถังเป็นเมีย ให้เธอคลอดลูกชายให้ฉันแปดคน!”
พอได้ยินคำพูดนี้ ป้าเจ้าก็แทบเป็นลม
เจ้าไห่ถังเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเจ้า ทำงานอยู่ในอำเภอ แถมยังสวยสดใส หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านตั้งกี่คนที่หมายปองเธอ
แต่ตระกูลเจ้าดูแคลนคนในหมู่บ้าน เจ้าไห่ถังจะได้แต่งงานกับครอบครัวดี ๆ ถึงตอนนั้นคนหนึ่งได้ดี ญาติพี่น้องก็พลอยมีอำนาจไปด้วย
“ฉันจะไปหาเมียที่อำเภอ! ไห่ถังเอ๋ย!”
ชินอานแหกปากร้อง
ไหน ๆ วันนี้ก็ไม่เหลือหน้าตาแล้ว งั้นก็ไม่ต้องเหลือให้หมดเลย
“รีบเอาเงินให้เขาไป!”
ตอนนั้นเองชายชราตระกูลเจ้าก็นั่งไม่ติด ตะโกนใส่ป้าเจ้าว่า “รีบเอาเงินสิบหยวนออกมา! ให้เขาไปซะ!”
“ไม่ใช่สิบหยวน!”
ชินอานรีบแย้ง
“ฉันได้ยินพี่ต้าชุนบอกว่า พอฉันกับเฉินชิวจวิ้นเข้าไปในไร่ข้าวโพด ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งกับฉันแล้ว! พวกแกต้องชดใช้เมียให้ฉันคนหนึ่ง!”
“เฮอะ! ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ ก็ไม่มีใครยอมแต่งกับคนบ้าอย่างแกหรอก”
ป้าเจ้าท้าวเอว ตะโกนอย่างเดือดดาล
“แล้วทำไมเฉินชิวจวิ้นถึงลากฉันเข้าไร่ข้าวโพดล่ะ? เจ้าเหลียงยังสู้ฉันไม่ได้เลย!”
พอได้ยินคำพูดนี้ เส้นเลือดบนหน้าผากของเจ้าเหลียงก็แทบปูดแตกด้วยความโกรธ
เขาสู้คนบ้าไม่ได้งั้นหรือ
ที่จริงตอนชินอานวิ่งแก้ผ้า เขาก็เห็นเหมือนกัน
ต้องยอมรับว่าชินอานแข็งแกร่งจริง ๆ... แต่เอามาพูดต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ก็เหมือนตบหน้าเขาชัด ๆ!
“แม่! ให้เงินเขายี่สิบหยวน!”
เจ้าเหลียงกัดฟันกรอด มองไปทางป้าเจ้า
“ยี่สิบหยวนไม่พอแต่งเมียหรอก ฉันเอาห้าสิบ!”
ชินอานเรียกเงินแบบไม่ไว้หน้า
ชาวบ้านต่างสูดหายใจเฮือก คนในหมู่บ้านประหยัดอดออมทั้งปีก็เหลือเงินได้แค่ร้อยหยวน แต่เขากลับอ้าปากขอห้าสิบหยวน
“อย่าได้คืบจะเอาศอก!”
เจ้าเหลียงจ้องชินอานเขม็งอย่างดุดัน
ฉินต้าชุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นด้วยความตกใจ รีบพูดว่า “ชินอาน ยี่สิบหยวนก็พอแล้ว เงินทั้งหมดให้เธอ ฉันไม่เอา”
บ้าจริง!
ชินอานกลอกตา
เพื่อนร่วมทีมบ้าอะไร คอยแต่ถ่วงแข้งถ่วงขาจริง ๆ!
“ถ้าไม่ให้เงิน ฉันจะเข้าเมืองไปหาไห่ถัง ฉันจะเอาเธอเป็นเมีย!”
ชินอานตะโกนโวยวาย
เขาจะหน้าด้านให้ถึงที่สุด
ที่สำคัญคือครอบครัวเขาจนเกินไป อยากหาเงินก็ต้องมีทุนตั้งต้นบ้างไม่ใช่หรือ
อีกอย่าง เฉินชิวจวิ้นเป็นคนใส่ร้ายเขาก่อน แถมคนตระกูลเจ้ายังทุบตีเขา ชดใช้เงินให้ก็สมควรแล้ว
“ได้! ฉันจะชดใช้เมียให้แก!”
ทันใดนั้น ชายชราเจ้าเอ่ยขึ้น
ทุกคนหันไปมองเขาพร้อมกัน คิดว่าชายชราคนนี้สมองคงมีปัญหาแล้ว