“พ่อ! พูดอะไรของพ่อ! ไห่ถังเป็นแก้วตาดวงใจของฉันนะ เธอต้องแต่งกับคนในเมือง จะไปแต่งกับคนโง่ได้ยังไง”
ป้าเจ้าใจร้อนขึ้นมาทันที โมโหจนกระทืบเท้าไม่หยุด
ชินอานเองก็งงไปเหมือนกัน เขาแค่กะจะบีบให้ตระกูลเจ้ายอมจ่ายเงินให้เท่านั้น!
คนพวกนี้เห็นเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก!
เพื่อเงินห้าสิบหยวน ถึงกับยอมให้เจ้าไห่ถังแต่งกับเขาเลยหรือ?
“ฉันยังไม่เลอะเลือน ใครบอกว่าฉันจะยกไห่ถังให้แต่งกับเขา!”
ตาเฒ่าเจ้าถลึงตามองป้าเจ้า ก่อนชี้ไปยังเพิงเก็บฟืนที่อยู่ไม่ไกล
“ลูกสาวบ้านรองก็โตพอแต่งงานแล้ว ให้เธอแต่งกับชินอาน ถือว่าเป็นการชดเชยให้เขา”
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ลูกชายคนรองของตระกูลเจ้าเคยเป็นทหาร หลังเสียชีวิตกะทันหัน ภรรยาก็พาลูกกลับมาอยู่ที่หมู่บ้าน
แต่ไม่ถึงครึ่งปี เมียบ้านรองก็หอบเงินหนีไป ทิ้งลูกสาวไว้ในหมู่บ้าน
เด็กสาวคนนี้ป่วยออดแอดมาตั้งแต่เล็ก ปกติก็ไม่ชอบออกจากบ้าน คนในหมู่บ้านจึงแทบไม่มีใครจำเธอได้
“จริงด้วย ลูกสาวบ้านรองก็ถึงวัยออกเรือนแล้ว”
“ตระกูลเจ้าเตรียมหาคู่ให้เธอมานานแล้ว แต่สุขภาพไม่ดี แถมมีลูกไม่ได้ ไม่แน่ว่าวันไหนจะตายก็ได้ ไม่มีใครอยากรับไปหรอก”
“เอาหญิงป่วยออดแอดไปแต่งกับคนโง่ ตระกูลเจ้ากำลังชดเชยให้เขา หรือกำลังทำร้ายคนกันแน่!”
ชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์
ส่วนป้าเจ้ากลับตาเป็นประกาย รีบพุ่งเข้าไปในเพิงเก็บฟืน แล้วลากเด็กสาวผอมบางคนหนึ่งออกมา
ทุกคนจ้องเด็กสาว ก่อนจะส่งเสียงจุ๊ปากกันเบา ๆ
ชินอานมองตามอย่างใคร่รู้ แววตาพลันชะงัก
เด็กสาวรูปร่างผอมบาง ผิวขาวซีดอย่างคนป่วย ร่างกายอ่อนแอจนดูคล้ายจะยืนไม่ไหว
เสื้อผ้าที่สวมเต็มไปด้วยรอยปะ ผมเผ้าก็ยุ่งเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับงดงามได้รูป โดยเฉพาะดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้น
จากประสบการณ์จีบสาวมาหลายปีของเขา นี่ต้องเป็นสาวงามแน่นอน!
เด็กสาวคนนี้มีรูปร่างผอมเพรียวคล้ายสาวงามยุคหลัง แต่คนในหมู่บ้านยุคนี้ไม่เห็นว่าสวยตรงไหน
เดิมทีชินอานไม่ได้คิดจะแต่งงานจริง ๆ แต่พอเห็นใบหน้าของเด็กสาว เขาก็เริ่มใจลอยไปไกล
มีเมียก็ดีเหมือนกันนี่นา!
เห็นชินอานจ้องไม่วางตา ป้าเจ้าจึงผลักเด็กสาวไปข้างหน้าทันที
เจ้าว่านเยวี่ยอ่อนแออยู่แล้ว พอถูกผลักอย่างแรง ร่างก็เซถลาไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว
ชินอานรีบก้าวเข้าไปสองก้าวแล้วประคองเธอไว้
ข้อมือของเธอเล็กเสียจนเหมือนออกแรงอีกนิดเดียวก็หักได้ ร่างกายเบาหวิวแทบไม่มีน้ำหนัก
เจ้าว่านเยวี่ยเพิ่งยืนได้มั่นคง ก็ยื่นมือผลักเขาออกแล้วปิดปากไอ
เธอดูบอบบางราวกับกิ่งหลิวต้องลม เหมือนหลินไต้หยวี่ไม่มีผิด
“ไม่มีเงินให้หรอก ยกเด็กคนนี้ให้เธอแล้วกัน”
ป้าเจ้าพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ตระกูลเจ้ารังแกน้องชายฉันเพราะเห็นว่าเขาโง่หรือไง!”
แม้แต่ชินต้าชุนผู้ซื่อสัตย์มาตลอดก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ตะโกนขึ้นมา
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจ้าว่านเยวี่ยเป็นตัวถ่วง ตระกูลเจ้าไม่อยากเลี้ยงเธอมานานแล้ว แต่ก็กลัวว่าถ้าเรื่องแพร่ออกไป ชื่อเสียงจะเสีย จึงหาทางจับเธอแต่งงานให้ได้
น่าเสียดายที่ไม่มีใครยอมรับเธอไป
“ก็ได้ งั้นฉันเอาเธอ”
“แต่เงินสิบหยวนต้องคืนให้ฉันด้วย”
คำพูดของชินอานหนักแน่นก้องกังวาน ทั้งลานเงียบกริบ
“หา?”
ชินต้าชุนทำหน้าเหวอ
“คนโง่นั่นพูดอะไรนะ? เขาจะแต่งกับหญิงป่วยออดแอดนั่นหรือ?”
“คนโง่ก็คือคนโง่ คนปกติไม่มีใครทำแบบนี้หรอก!”
“เด็กคนนั้นหน้าตาก็พอดูได้ อาจทำคนโง่หลงเสน่ห์เข้าแล้วก็ได้”
“แต่งหญิงป่วยแบบนั้นกลับบ้านไป ไม่แน่ว่าหลับนอนกันไม่กี่ครั้งก็หมดลมหายใจ ซวยแย่เลย!”
เสียงวิจารณ์รอบข้างดังไม่หยุด ทุกคนต่างมั่นใจว่าชินอานเป็นคนโง่แท้ ๆ
ชินต้าชุนรีบดึงชินอานไว้ สีหน้าเคร่งขรึม “ไม่ได้ นายพาเธอกลับบ้านไปแต่งไม่ได้หรอก แค่ข้าวกินเองยังแทบไม่พอ ถ้าพาเธอกลับไปอีก แล้วพวกนายสองคนจะกินอะไรกัน?”
“ก็ไปกินบ้านพี่ไง”
ชินอานตอบพลางยิ้มแฉ่ง
ชินต้าชุนแทบกระอักเลือดด้วยความโมโห
บ้านไหนมีข้าวเหลือเฟือกันล่ะ!
ปกติเขาก็ช่วยเหลือชินอานอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้ยังมีคนเพิ่มมาอีกปาก
เวรกรรมแท้ ๆ!
คนตระกูลเจ้ากลับดีใจไม่น้อย ในที่สุดก็สลัดหญิงป่วยออดแอดทิ้งได้เสียที
แม้แต่ป้าเจ้าที่ปกติตระหนี่ ก็รีบกลับเข้าไปในบ้าน หยิบเงินสิบหยวนออกมายัดใส่มือชินอาน
“พาคนไปเสีย ต่อไปอย่ามาก่อเรื่องถึงบ้านอีก ถ้าเธอยังตามตอแยไห่ถัง ตระกูลเจ้าไม่ปล่อยเธอไว้แน่”
ชินอานยัดเงินสิบหยวนใส่กระเป๋า แล้วยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว “ฮ่า ๆ ฉันมีเมียแล้ว ไม่สนใจไห่ถังอะไรนั่นหรอก”
พูดจบ เขาก็ขยับเข้าไปหาเจ้าว่านเยวี่ย
“ตระกูลเจ้าไม่อยากให้เธออยู่ต่อแล้ว ไปกับฉันเถอะ”
ร่างของเจ้าว่านเยวี่ยสั่นน้อย ๆ แววตาว่างเปล่า เธอยกขาก้าวออกจากลานบ้านตระกูลเจ้า
ชินอานดูออกว่าเด็กสาวไม่อยากแต่งกับเขา แต่ถูกคนตระกูลเจ้าทำร้ายจิตใจจนหมดแล้ว อยู่ที่นั่นต่อไปก็คงไม่มีความหมาย
บางทีเธอคงคิดว่าไม่แน่ว่าวันไหนตัวเองก็จะตาย หากถูกคนโง่บังคับ เธอก็จะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย
“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก ถ้าไม่อยากอยู่กับฉัน พอหายป่วยแล้วก็ไปได้”
ชินอานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เขาคิดว่าตัวเองเท่สุด ๆ
ถ้าปล่อยเจ้าว่านเยวี่ยไว้ที่ตระกูลเจ้า ไม่แน่เธออาจถูกขายให้ชายโสดแก่ ๆ ที่ทั้งพิการทั้งตาบอด ชะตากรรมของเธอคงเดาได้ไม่ยาก
เจ้าว่านเยวี่ยชะงักฝีเท้า แล้วหันมามองเขาเล็กน้อย
คนโง่คนนี้ยิ้มกว้าง ดูแล้วก็หน้าตาดีเหมือนกัน
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าการกลับบ้านไปกับชินอานเป็นเรื่องดี อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เรียกเธอว่าหญิงป่วยออดแอด
อีกอย่าง เขาจิตใจเรียบง่าย อยู่กับเขาก็คงไม่ถูกรังแก
“อาการป่วยของฉันไม่มีทางหาย พาฉันกลับบ้านไปก็มีแต่จะเป็นภาระเพิ่ม”
เสียงของเธอนุ่มนวล แต่เพราะคงไม่ได้ดื่มน้ำมานาน จึงแหบพร่าอยู่บ้าง
เห็นเธอยอมพูดในที่สุด ชินอานก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง
“เรื่องเล็กน่า ป่วยก็รักษาสิ”
“เธอยังสาว ยังต้องมีความหวังกับชีวิต อาการป่วยของเธออาจดูหนักมากในหมู่บ้าน แต่ถ้าไปเมืองใหญ่ บางทีแค่กินยาไม่กี่วันก็หายแล้ว”
ชินอานพูดอย่างสบาย ๆ พยายามปลอบใจเธอ
ที่จริงหลายครั้งโรคนี้ก็ใช่ว่าจะรักษาไม่ได้ แค่คนป่วยหมดกำลังใจ จึงดูเหมือนอาการหนักมาก
มุมปากของเจ้าว่านเยวี่ยยกขึ้นเล็กน้อย เธอเอ่ยเสียงเบา “ทุกคนบอกว่าคุณเป็นคนโง่ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าคุณเข้าใจชีวิตดีทีเดียว”
“แต่ฉันรู้จักร่างกายตัวเองดี คุณไม่ต้องเสียแรงเปล่าหรอก”
“พาฉันขึ้นเขาเถอะ หาที่ดี ๆ ซึ่งมีทิวทัศน์งดงามให้ฉัน”
ชินอานทำหน้าเอือมระอา คว้าแขนเจ้าว่านเยวี่ยไว้ “สรุปที่พูดไปเมื่อกี้เสียเปล่าหมดเลยหรือไง!”
“ยังไงตระกูลเจ้าก็ยกเธอให้ฉันแล้ว เธอก็ต้องกลับบ้านไปกับฉัน”
พูดจบ เขาก็ช้อนตัวเจ้าว่านเยวี่ยขึ้นอุ้มแนบเอว
ร่างของเด็กสาวเบาหวิวเสียจนเห็นแล้วน่าสงสาร
“ปล่อยฉันลง… แค่ก ๆ…”
เจ้าว่านเยวี่ยดิ้นอยู่สองสามครั้ง แก้มแดงก่ำด้วยความโมโห
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอุ้มเธอแบบนี้ แผงอกของชินอานทั้งแข็งทั้งกว้าง ราวกับกำแพง
ไม่ว่าเธอจะดิ้นอย่างไร ชินอานก็เดินได้อย่างมั่นคงเป็นพิเศษ
ชินอานก้มมองใบหน้างดงามไร้ที่ติของเด็กสาว ในใจก็แอบกระหยิ่ม
ฮี่ ๆ!
หุ่นเราดีจริง ๆ!
ทั้งสูงใหญ่ทั้งกำยำ โตมายังไงกันนะ!
ชินอานอุ้มภรรยาเดินกลับบ้าน พลางเงยหน้ามองดวงอาทิตย์เหนือศีรษะแล้วหรี่ตาลง
ยุค 80 สินะ…
ยุคที่ทองคำกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่งอย่างนี้ ท่านชายน้อยชินอย่างเขาเรียกเงินไม่สำเร็จ แต่กลับเรียกเมียมาได้คนหนึ่ง