คุณปู่เซี่ยหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมาแจ่มใส เขาหันไปกำชับลูกชายทั้งสองอีกครั้งว่า “หลังจากฉันไปแล้ว อย่าลืมเอาอัฐิของฉันกลับไปฝังที่สุสานบรรพบุรุษในบ้านเกิด ไม่ต้องจัดพิธีอะไรหรูหราให้ฉัน ถ้าไม่ต้องรบกวนทางการได้ก็อย่ารบกวน จัดการเรียบง่ายก็พอ”
“เอาละ เรื่องที่ต้องกำชับก็พูดหมดแล้ว ฉันจะนอนสักพัก อย่ามารบกวนล่ะ”
พอกำชับเสร็จ คุณปู่เซี่ยก็ขึ้นไปนอนบนเตียงเอง เมื่อนอนลงแล้ว เขายังจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเหยียดตัวตรง หลับตา และวางมือทั้งสองข้างบนหน้าท้อง
เขาเตรียมใจรอสิ้นลมหายใจไว้แล้ว
ภาพนี้ทำให้สองพี่น้องตระกูลเซี่ยร้องไห้โฮ ทั้งคู่กลั้นเสียงสะอื้น คุกเข่าหมอบลงกับพื้นพร้อมกัน น้ำตาไหลเงียบ ๆ
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า หลังจากคุณปู่นอนลง กลิ่นอายใสกระจ่างที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตก็ซึมผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับสายฝนในฤดูใบไม้ผลิที่ค่อย ๆ ชโลมไปทั่วทั้งห้อง
เพียงแต่ตอนนี้ทุกคนในห้องกำลังโศกเศร้า ไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของกลิ่นอายนี้
คุณปู่ที่นอนรอสิ้นลมหายใจอยู่บนเตียง ภายใต้การชโลมของพลังชีวิตอันเข้มข้น เปลือกตาขยับเบา ๆ จากนั้นก็หลับสนิท ลมหายใจกลับสม่ำเสมออย่างยิ่ง ใบหน้าที่เดิมซีดขาวค่อย ๆ มีสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้
สองพี่น้องคุกเข่าอยู่ครึ่งชั่วโมง น้ำตาแห้งเหือดไปหมดแล้ว ถึงค่อย ๆ หันไปมองคุณปู่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงมานาน