ไม่นานผู้เฒ่าเซี่ยก็ถูกลูกหลานช่วยประคองออกไป
เจียงหว่านมองส่งเขาจากไป
เมื่อนึกถึงสายสัมพันธ์ทางสายเลือดที่สัมผัสได้ตอนแตะมือผู้เฒ่าเซี่ยเมื่อครู่ รวมถึงสภาพร่างกายของเขา เธอก็รู้สึกบอกไม่ถูกขึ้นมาในชั่วขณะ!
เหตุและผลนี่ช่าง...
น่าอัศจรรย์จริง ๆ!!!
มิน่าล่ะ พอผู้เฒ่าคนนี้ปรากฏตัว พลังชีวิตถึงเชื่อมโยงมาอยู่กับเธอ
วิถีแห่งสวรรค์ยังอนุญาตด้วย!
สรุปว่าเป็นเพราะมีสายเลือดเดียวกัน...
“เป็นอะไรไป มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” ฮั่วเหวินจิ่งเห็นเจียงหว่านยืนนิ่งอยู่หน้าประตูมาครู่ใหญ่ จึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มที่แฝงความเป็นห่วง
เจียงหว่านส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่มีอะไร!”
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดสนิทจนไม่เห็นดาวสักดวง แล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
เธอไม่เข้าใจเลยว่าวิถีแห่งสวรรค์คิดจะทำอะไรกันแน่!!
ทางตระกูลซูเธอเพิ่งตัดขาดไปได้หมดจด อีกทางกลับส่งมาให้เธอทั้งรังเลย!!!
“ถ้าคุณฮั่วไม่มีธุระอะไร ฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะ!” เธอต้องคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง
“ไม่ใช่ว่ารับปากว่าจะเรียกชื่อฉันเหรอ?” จู่ ๆ ฮั่วเหวินจิ่งก็พูดขึ้น
เจียงหว่านชะงักไปเล็กน้อย
เหมือนเธอจะรับปากไว้จริง ๆ...
เธอไม่ได้คิดมาก พยักหน้าแล้วถามว่า “ได้ งั้นต่อไปฉันจะเรียกคุณว่าฮั่วเหวินจิ่ง หรือเหวินจิ่งดี?”
“ได้หมด เธอชอบแบบไหนก็เรียกแบบนั้น”
เห็นว่าเขาพูดคุยง่ายขนาดนี้ เจียงหว่านก็เลือกคำเรียกที่ตัวเองสบายใจ “อืม ได้!”
“งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ ฮั่วเหวินจิ่ง!”
“ฉันไปส่ง”
มุมปากของฮั่วเหวินจิ่งยกขึ้นเล็กน้อย พอเธอเรียกชื่อเต็มของเขาแล้ว ในใจก็กลับรู้สึกดีไม่น้อย!!