เจียงเจี้ยนหัวชะงักไปครู่หนึ่ง
ถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าอาที่หลานชายเพิ่งบอกว่าจะตามหา ดูเหมือนจะเป็นเจียงหว่าน...
“อา เจ้าหน้าที่ที่รัฐบาลส่งมาช่วยพัฒนาหมู่บ้านเข้ามาแล้วนะ เมื่อไหร่จะกลับมาได้?”
เรื่องที่เจียงเฉินป่วย ทั้งครอบครัวของเจียงเจี้ยนหัวไม่ได้บอกใคร
ตามปกติแล้ว เจียงหว่านไม่รู้ว่าเจียงเฉินป่วย เธอจึงไม่ได้ถามถึงเรื่องนี้
แต่แล้วเธอก็ถามต่อว่า “อ้อ หลายวันก่อนน้าสะใภ้ลาออกกะทันหันแล้วก็ไปเมืองเหมย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
เจียงเจี้ยนหัวอ้าปาก แต่ผ่านไปนานก็ยังพูดไม่ออก
เขาไม่รู้จะบอกอย่างไร
จะบอกว่าหลานชายป่วย
เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว
แต่ก่อนที่เจียงเจี้ยนหัวจะทันพูด เจียงเฉินบนเตียงคนไข้ก็ดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “คุณปู่ ผมจะบอกอาเอง ให้ผมบอกอาเถอะครับ”
เจียงเจี้ยนหัวจึงส่งโทรศัพท์ให้เจียงเฉิน
ทันทีที่เจียงเฉินรับสาย ริมฝีปากซีดเซียวก็ยื่นออกมา เขาพูดเสียงสะอื้นอย่างน้อยใจว่า “อาครับ ผมป่วย ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล หมอบอกว่าผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว”
“เมื่อกี้อาหลี่ฮวาก็บอกว่าโรคแบบผมรักษาไม่หายแล้ว บอกให้พ่อกับแม่รีบมีลูกอีกคน”
“ฮือ ๆ อาครับ ผมใกล้ตายแล้วใช่ไหม?”
“ฮือ ๆ อาครับ ผมอยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่โรงพยาบาล อามารับผมกลับบ้านได้ไหม...”
เสียงร้องไห้น้อยใจดังต่อเนื่องผ่านโทรศัพท์ไปถึงหูเจียงหว่าน
เจียงหว่านอดขมวดคิ้วไม่ได้ แววไม่พอใจวูบผ่านดวงตา ก่อนจะปรับเสียงให้อ่อนโยนแล้วพูดว่า “เอาละ ไม่ร้องนะ เธอไม่ตายหรอก อย่าลืมสิว่าอาเคยบอกอะไรไว้ ตอนนี้ส่งโทรศัพท์ให้คุณปู่ก่อน อาขอคุยกับคุณปู่หน่อย”