หนึ่งหมื่น……
หนึ่งแสน?
มีคนดูออนไลน์ถึงหนึ่งแสนคน แถมจำนวนยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ!
คนดูเยอะขนาดนี้ ยังต้องให้เขามาช่วยเพิ่มยอดอีกเหรอ?
ขณะที่กำลังคิดอยู่ เจียงเหล่าถัวก็หันกล้องไปทางพื้นที่แพ็กของตามปกติ พวกคุณตาคุณยายที่คล่องแคล่วกลุ่มหนึ่งรีบยิ้มกว้างทักทายกล้อง ส่วนมือก็ขยับเร็วเสียจนแทบมีประกายไฟ
ทำเอาคนดูอดทึ่งไม่ได้
ข้อความบนหน้าจอก็ไหลพรืดไม่หยุด……
“นั่นอาสามไม่ใช่เหรอ? ตาแกไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพันเทปได้แม่นขนาดนั้นล่ะ?” หวังชุ่ยฮวาอดชะโงกหน้าไปดูไม่ได้ พอเห็นเจียงเต๋ออันปรากฏในคลิปก็ประหลาดใจมาก
แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือ ตอนคนแก่กลุ่มนี้ทำงาน ทุกคนต่างยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกาย แถมยังประสานงานกันได้อย่างเข้าขา
เจียงเจี้ยนหัวเห็นแล้วถึงกับอึ้ง
ตอนเขาออกจากหมู่บ้าน เพิ่งจัดการเรื่องที่ดินให้เจียงหว่านเสร็จ
ยังไม่ได้เห็นกับตาว่าห้องสำเร็จรูปที่เจียงหว่านพูดถึงสร้างเสร็จแล้ว!
พอเห็นสภาพแวดล้อมในคลิป เจียงเจี้ยนหัวก็ยังอดตะลึงไม่ได้ นี่คือ “ห้องสำเร็จรูป” ที่เจียงหว่านพูดถึงเหรอ?
หวังชุ่ยฮวาเคยเห็นแล้วเหมือนกัน แต่ตอนนั้นเธอกำลังกังวลเรื่องหลานชาย เลยไม่มีอารมณ์สนใจมากนัก
หลังจากนั้นก็ลาออกแล้วรีบมาที่นี่ทันที
ไม่นาน เจียงเหล่าถัวก็เข้าเรื่อง เริ่มนำสินค้าขึ้นขาย
“ทำไมถึงกดสั่งล่ะ?”
หวังชุ่ยฮวาเห็นเจียงเจี้ยนหัวสั่งของ คิ้วก็ขมวดทันที “ตอนนี้ต้องเก็บเงินไว้รักษาเฉินจื่อนะ ยังจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกทำไม!”