หวังเชาไม่ได้ชอบกินมะเขือเทศสด ๆ เท่าไร
ไม่ชอบรสเปรี้ยวจี๊ดแบบนั้น
แต่พอมองมะเขือเทศลูกโตสีแดงสดตรงหน้า เขาก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ ถึงขั้นขยับเข้าไปใกล้ถุงแล้วสูดกลิ่นหอมของผลไม้เข้าเต็มปอด
หอมมาก
เมื่อก่อนมะเขือเทศหอมขนาดนี้ด้วยเหรอ??
เสียงกลืนน้ำลายดัง “เอื๊อก”
หวังเชาจึงหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เช็ดมันสักหน่อยแล้วกัดเข้าปาก
กัดไปคำหนึ่ง น้ำฉ่ำ ๆ ก็พุ่งออกมา
หวังเชาเบิกตากว้างทันที
“ผู้กำกับหวังครับ อาหารมาแล้ว”
ผู้ช่วยเสี่ยวหลิวถือกล่องข้าวเดินเข้ามาในลานบ้าน
คนที่ตามเข้ามาด้วยยังมีอี้ซี นักร้องหนุ่มชื่อดังที่มาถึงก็ข้อเท้าพลิกจนลงไปทำงานไม่ได้ กับช่างภาพที่คอยถ่ายเขา...
พอเข้ามาในลานบ้าน ทุกคนก็ชะงักไป
เห็นหวังเชาถือถุงขยะสีดำไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือกำลังถือมะเขือเทศที่แทะไปเกินครึ่งแล้วซัดอย่างเมามัน
เมามันแค่ไหนน่ะหรือ
ก็แบบที่กินจนเลอะน้ำมะเขือเทศเต็มปากเต็มมือ แล้วยังซัดเข้าปากไม่หยุดนั่นแหละ...
ถ้าไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าเห็นผีหิวโซกลับชาติมาเกิด!
“ผู้กำกับหวัง?”
เสี่ยวหลิวตกใจ รีบเข้าไปห้าม “ผู้กำกับหวัง อาการกระเพาะกำเริบแล้วนะครับ กินของดิบของเย็นอีกไม่ได้แล้ว...”
หวังเชารีบหลบมือของเสี่ยวหลิว สีหน้าระแวงราวกับกลัวอีกฝ่ายแย่งอาหารไปจากปาก
ทำเอาเสี่ยวหลิวพูดไม่ออกไปเลย
แต่ไม่นานเสี่ยวหลิวก็ได้กลิ่นหอมเปรี้ยวอมหวานโชยมา กลิ่นนั้นพุ่งเข้าจมูกจนเขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้